Tiamat - Wildhoney (1994)

Perfect album van Tiamat, in mijn metalperiode zowat mijn lievelingsband.

Whatever That Hurts en The Ar, het meesterlijke Gaia en Visionaire- stuk voor stuk sublieme, donkere sfeerklanken. Nagenoeg het beste wat de doom/ gothicmetal te bieden heeft of had.

Wildhoney was iets nieuws. Death/ darkmetal met heel veel atmosfeer en electronica. Zette een trend die tot vele navolgers leidde. Maar dit album blijft fier overeind staan. Een van mijn favorieten van alle tijden.

100 % eens met bovenstaande.

Naast Anathema's Silent Enigma is dit album nog steeds ongeëvenaard in zijn genre. Na 10 jaar zijn bij LZA de lokken eraf,de oorbellen uit en de metalshirts vergaan maar ik kan hier nog steeds uren/dagen/jaren naar luisteren. Weergaloze plaat.

Van deze plaat ken ik alleen Do You Dream Of Me, en dit lijkt me geen metal, maar aan de vorige reacties te horen, zit er zeker wat ongeëvenaarde metal tussen. Ik ga er nog niet op stemmen, maar ik denk dat ik het volledige album wel eens zal aanschaffen.

Nu heb ik het album voldoende beluisterd om er een goede mening over te kunnen geven.

Schitterend album van Tiamat die hier bewijst tot de top van Doom/Gothic metal te behoren.
Met nummers als Whatever That Hurts, The Ar, Gaia, Visionaire,... allemaal schitterende duistere nummers.

5*

Dit is eigenlijk het album dat mij heeft aangezet tot het beluisteren van Electronica, kwam deze laatst tegen onder een dikke laag stof.

Ontzettende mooie sfeerplaat, en tof dat ik deze nog steeds na al die jaren kan waarderen. Destijds voor mij de beste plaat die er bestond.

Even later kwam ik "Autechre" tegen en was verkocht. mijn muzieksmaak nam vanaf dat moment een radicale wending
Nu 12 jaar later ben ik nog altijd dankbaar dat ik deze plaat onder mijn neus geschoven kreeg!
4.5*

Schitterend album van Tiamat!

Voor mij is dit samen met A Deeper Kind of Slumber en Prey de top van wat ze tot nu toe gemaakt hebben.

M'n favorieten hier zijn Do you Dream of Me? en The Ar , maar ook Whatever that Hurts en Gaia , waarvan ik net de video's heb geplaatst

herken wel in wat in het album "The Silent Enigma". Het album van Tiamat zit wat muzikaler in elkeer. Wil zeker niet zeggen dat ie beter is. Dit album blijft heerlijk. Voor mij EEN van de beste Tiamat platen. Ik ben begonnen met album "A Deeper Kind of Slumber" . Dit smaakte naar meer.

Een echt meesterwerk deze Wildhoney, Tiamat brengt zijn muziek op een hoger niveau. De eerste drie nummers slepen je al meer dan 10' mee in een pakkende drive/roes. De laatste nummers op deze schijf gaan dan weer de rustigere toer op en worden ook gesmaakt door vele Floyd liefhebbers (mijzelf inbegrepen). Een aanrader.

Whatever that hurts... Gaia... Do you dream of me?... en wie zegt nog dat metal geen emoties kan oproepen? Vier solide tranen... sterren bedoel ik - ach, what's in a name?

Als gevolg van de nimmer aflatende experimenteerdrift had Tiamat met Wildhoney een nieuw voorlopig hoogtepunt bereikt.
Om dit te bereiken werd de death metal cocon vrijwel geheel afworpen en zijn nog meer symfonische klanken toegevoegd dan voorheen.
Zo bevatten nummers als Whatever That Hurts, The Ar en het schitterend meeslepende Gaia naast het gebruikelijke metalinstrumentarium ook vele breed uitwaaierende toetspartijen die als felle bundels zonnestralen de grauwe herfstsluier doorbreken. A Pocket Size Sun en Do You Dream Of Me? zijn nog experimenteler van aard en geven alvast een doorkijk naar het opvolgende A Deeper Kind Of Slumber.
Het wonderschone geluid dat Waldemar Sorychta de nummers mee heeft gegeven geeft de luisteraar ruimte om alle details moeiteloos te van elkaar te onderscheiden zonder dat daarmee enige warmte verloren gaat.

Ik heb mijn stem nog maar even verhoogd naar 5*. Zit 'm weer te luisteren, en dit album valt binnen het rijtje 'albums waarvan ik zou willen dat ik ze gemaakt had'... Ge-wel-dig...

Maar hoezo eigenlijk een nieuw voorlopig hoogtepunt? Is dit dan niet het magnum opus van Tiamat en zo mogelijk nog van de hele gothic metal scene?

Mijn eerste zin staat in de verleden tijd. Ik dacht even aan het moment van verschijnen.

Ja, oke. Maar ook omdat ik (nog) niet zo thuis ben in de muziek van Tiamat, behalve dit album dan: hebben ze dit nog ooit overtroffen, of is dit hun allerbeste gebleven?

Dat is heel persoonlijk natuurlijk. Ik ben zelf gestopt met de band te volgen na Judas Christ.
Ik heb zelf een lichte voorkeur voor The Astral Sleep, maar ik denk dat Wildhoney artistiek en speltechnisch gezien wel hun beste is. A Deeper Kind Of Slumber is klinkt heel anders. Eigenlijk is dat geen metal meer. Maar die vind ik toch ook wel heel erg mooi.

Na het bezoek Tiamat in de Patronaat deze weer eens opgezet. Wat is dit goed!! Verhoogd naar 5*. Naar mijn mening een tijdloze album. Het optreden was kort maar goed. Wel teleurstellende opkomst. Als ik 50 man heb geteld was dat veel. Jammer van zo'n kwaliteits band. Verdient beter!

Wat een contrast, afgelopen zomer stonden ze nog met een integraal Wildhoney-optreden op Wacken...

En genieten dat dat was. Ik had het totaal niet verwacht maar het was een zalige afsluiter.

Dat kan ik me voorstellen! Zijn ze live ook goed?

Sterke plaat. Ik ken de band voor de rest niet, maar dit is wel echt een zeer goed album. Heel veel verschillende stijlen en thema;s. Sterke zang.

Geldt ook voor mij, de rest ken ik niet.
Superplaat deze.

Dit album is ook in mijn muzikale ontwikkeling van grote invloed geweest. Ik denk dat ik een jaar of 16 was. Prey was net uit en viel goed in de smaak, Skeleton Skeletron had ik ook al grijs gedraaid, en ik was benieuwd naar het wat 'oudere' werk. De reviews op internet deden mij besluiten Wildhoney en A Deeper Kind of Slumber te kopen, beiden nog steeds twee van mijn favoriete platen.

De atmosfeer, de overgangen... Wildhoney is eigenlijk een grote muzikale trip, die je van begin tot einde moet afluisteren. De eerste keer dat ik hem opzette en 'Whatever that Hurts' begon wist ik niet wat ik meemaakte. Het heeft even geduurd voordat ik de gehele plaat kon waarderen, maar inmiddels schaar ik hem al jaren onder mijn favorieten.

De beklemmende sfeer van Whatever That Hurts en de eerdere muzikale intermezzo's, de schoonheid van Gaia, het pakkende en toch kwaadaardige van Visionaire, mysterieuze melodieën, het geweldige Do You Dream of Me? Ik kan deze plaat aan iedereen aanraden die van Metal houdt, maar open-minded genoeg is om ook atmosferische rock, folk en een hele boel andere dingen te waarderen. Het heeft voor mij de weg vrijgemaakt naar veel nieuwe bands, te beginnen met Pink Floyd.

Wow dit klinkt erg als Moonspell, luisterend naar het nummer The Ar denk ik gelijk aan het album Wolfheart...

Zelfde studio, zelfde producer.

Eigenlijk moet het zijn: Moonspell klinkt erg als Tiamat. Maar ik vind wel dat beide bands een eigen identiteit hebben.
Tiamat is wel wat avontuurlijker dan Moonspell. Als we dan toch aan het vergelijken slaan.

Eerste album dat ik van Tiamat heb bestudeerd en ik vind het heel behoorlijk. Het epische Gaia en het melancholische Do You Dream of Me zijn duidelijk mijn favorieten. Het is jammer genoeg wat aan de korte kant en dan ook weer niet dat ieder nummer een voltreffer is. Toch een mooie ervaring met een eigenzinnige stijl. De vocalen bevallen me ook sterk in hun overtuigingskracht.

Door een samenloop van omstandigheden en uiteindelijk puur toevallig heb ik vandaag kennis leren maken met dit album. Via Youtube dan, heb 't niet in huis en had nog nooit van de band gehoord zelfs.
De eerste nummers die ik hoorde zijn helemaal geen metal. Hele album nu aan het beluisteren. Geweldig zeg (eerste indruk)!. Weet niet waar de zanger over zingt maar het is 'm duidelijk menens, wat een (donkere) ziel legt ie in zijn geschreeuw, en als er eens niet wordt geschreeuwd dan toch steeds die dreigende ondertoon. Het gevaar ligt elk moment op de loer.
Prachtige wonderschone muzikale composities bovendien, en niet zo (gevoelloos, ja het hoge woord is er uit) wiskundig als Progmetal maar meer 'doom', al wordt ik juist vrolijk en blij van dit album.
Dit kon nog wel eens een enorme ontdekking blijken.
Recensie volgt.

Weet niet of je Moonspell kent, maar dan moet je voor de grap eens het album "Wolfheart" beluisteren.

Dank je, Von Helsing.
Zag Moonspell al eerder voorbij komen in de hierboven gepende overwegend zeer lovende recensies (het regent hier 4,5 en 5,0 sterren) van dit album.
Heb nog een Opeth-project lopen, moet bijblijven met de jeugd t.a.v. moderne metal (deelname metalspel), wil zelf nog meer terug naar net ontdekte 'ouwe meuk' (voor een ander dan) en dan is er ook nog ene Frank Zappa...: op albumgebied kom ik tijd tekort. Maar Moonspell houd ik in gedachten, kom er nu niet aan toe.

Vaak komt het voor dat een leerling (Toby Driver) zijn meester (Tiamat) overtreft. Wildhoney is een fantastisch album, echt waar. Ik heb hier echt van kunnen genieten. Wildhoney ken ik eigenlijk via de band Maudlin of the Well of eigenlijk beter via het brein "Toby Driver". Driver punt Wildhoney als een enorm voorbeeld om zelf muziek te gaan maken. Met de creatieve aspecten van Wildhoney kwamen albums als Bath en Leaving Your Body Map tevoorschijn. En laat nu die albums volgens mijn persoonlijke mening Wildhoney ver achter zich laten kwa creativiteit.

Driver deed het met Kayo Dot nog es over met Choirs of the Eye en Hubardo.

Maar zo zie je dat Tiamat ook nieuwere bands/artiesten kon inspireren.

Nadat ik een paar keer over Wildhoney had gelezen, en bovendien iemand had horen zeggen dat dit een van z'n favoriete albums was (in de jaren '90, toen hij nog naar metal luisterde), werd ik toch wel nieuwsgierig naar dit album. Daarbij is een waardering van >4 sterren met maar liefst 77 stemmen op deze site toch ook niet een slechte score voor een metalalbum.
Maar nee, het lukt me maar niet om in te zien wat anderen zo geweldig vinden aan Wildhoney. De sfeer bevalt hier en daar wel, maar als geheel vind ik het album een lange zit. Het helpt niet dat de zang me ook maar matig bevalt.
Ik heb Wildhonet zo langzamerhand genoeg kansen gegeven, dus ik betwijfel of ik ooit nog de schoonheid van dit album in ga zien. (maar ik zeg nooit nooit uiteraard...)

Goed maar geen geweldig album. Althans in mijn oren. Ik vind de zang nog niet zo fijn als op de albums hierna. Je hoort wel duidelijk welke richting de band zal op evalueren.

Dit is de shit.

Wildhoney kwam uit in een tijd dat doom metal enige tijd salonfähig was. Bands als Paradise Lost en Type O Negative sloten soms festivals af en ze waren graag geziene gasten in de grotere clubs in Europa.
Tiamat sloot daar met Wildhoney mooi op aan.
An sich steekt de plaat vrij redelijk in elkaar, de naargeestige sfeer valt niet te ontkennen, toch weet het mij niet volledig in te pakken.
Edlund is geen zanger die mij weet te raken, maar in een dergelijk genre hoef je ook geen wonder achter de microfoon te zijn.
Er zitten veel trage stukken tussen waarbij de heren gretig leentjebuur spelen bij enkele donkere wave bands uit de jaren 80 en dat mag.
In een track als Do You Dream Of Me? komt dat bijvoorbeeld mooi tot uiting. De Spaanse gitaarpartij is zeer fraai geïntegreerd in het geheel.
Wildhoney kent veel fraaie momenten maar weet mij net zo vaak weer af te stoten. Een vreemd album derhalve maar wel een plaat die talloze momenten nodig heeft om op volle waarde te kunnen schatten.

Eerlijkheidshalve viel het album als geheel mij ook wat tegen. Nadat de videoclips van Whatever That Hurts en Gaia op Headbanger's Ball vertoond werden, kwam mijn met bier gevulde lichaam in de benen om de zwartgeblakerde crypte te verlaten en de tocht naar Utrecht te wagen om in de vorm van Wildhoney wat vers geronnen muzikaal bloed te verorberen.

Eenmaal thuis bleek de helft van het album uit experimenteel gothic-achtig geneuzel te bestaan. Dat viel verdomme tegen! Dat voelde toch als brandend zonlicht op een bleke vampierenhuid.

Later viel het kwartje wel, maar toch prefereer ik het comfortabelere Astral Sleep en Clouds. De vier metalen pijlers op het album zijn verder vrij van discussie. Wat mij betreft.