Solomon Burke & De Dijk - Hold on Tight (2010)

Ik weet niet precies hoe je mijn post interpreteert, maar ik bedoel dat een band als de Dijk met een eigen en sterk geluid in het buitenland normaal gesproken weinig poten aan de grond krijgt vanwege de taalbarrière. Nu dat met dit album wegvalt, ben ik nieuwsgierig naar de reacties in het buitenland. Zeker nu dit album wat meer aandacht dan gemiddeld krijgt vanwege de dood van Solomon Burke.

Dat er (behalve Text me) geen nieuwe nummers op dit album staan is wat mij betreft geen probleem. Toch best leuk om eens te horen hoe vertaalde versies van "oude bekenden" uit het Dijk-verleden het doen. En de imposante Burke geeft er zo hier en daar een prettige eigen draai aan. Minpuntje: ik had Huub en Solomon toch ook graag op een paar nummers samen horen zingen.

In het begin ontkom ik er niet aan om de nummers langs elkaar te leggen, zekers ook daar waar de vertalingen elkaar nauwelijks ontlopen. Hierdoor pakt het niet direct o.a; What a Woman/I Gotta Be With You en Don't Despair. Bij verdere beluistering worden ze wat meer eigen van de pastoor/familieman/soullegende/bourgondier zelf. Gezeten op zijn troon zingt hij de nummers in, wat daardoor iets aan intentie mist en m.i. ook ietwat routineus klinkt. Maar een nummer als My Rose Saved from the Street brengt hij met verve.
Aparte samenwerking en eentje met een rouwrandje.

Ik heb (nagenoeg) geen cd's in huis van De Dijk en ook al niet van Solomon Burke: ik ben hier een echt groentje te noemen.

En dan ook nog eens een ramptoerist: het album pas gekocht na het overlijden van Solomon Burke. Ik heb daar zelf een grote hekel aan, net zo goed als aan al die mensen die opeens iets gingen kopen van Michael Jackson nadat hij was overleden, terwijl er al veertig jaar platen van de man te koop waren.

Al elders geschreven: de zaterdag vóór zijn overlijden stond ik nog met de cd in mijn handen, vooral dankzij het enthousiasme van Huub van der Lubbe in diverse media. En juist omdat ik niets heb van De Dijk en Burke leek mij Hold on tight een aparte en aan te schaffen combinatie.

Maar ik aarzelde te lang, zal hebben gedacht "het komt er nog wel van" en nu ben ik een ramptoerist, eigen schuld. Ik heb de cd inmiddels wel schuldbewust een drietal keren afgespeeld en vroeg mij direct af: wordt Burke hier half Nederlands of is het De Dijk die hier plotseling internationaal gaat klinken?

Want dat is de vraag natuurlijk altijd, Blöf met de Counting crowes of Solomon Burke met De Dijk: wordt dat een internationale hit of is het vooral leuk voor de Nederlandse rockbands?

Ik heb Rolling Stone en Billboard er nog eens op nageplozen, maar niets over het album van De Dijk en Solomon Burke. Ja een klein stukje over zijn dood, maar niet over wat hij verder in Amsterdam ging doen, waarom hij daar was.

Eerlijk gezegd vind ik aanwezigheid van Burke op Hold on tight juist leiden tot een meer internationaal klinkend visitekaartje van De Dijk. Dat is ze overigens van harte gegund. De vraag is of dat ook wereldwijd gaat worden opgepikt, Hold on tight is er goed genoeg voor.

Burke's geweldige stem (hij doet in de verte wat aan Van Morrison denken, moet je eens luisteren naar Don't despair) lift de muziek van De Dijk enorm op en ik heb ook het gevoel dat De Dijk geweldig geïnspireerd speelt, juist door de aanwezigheid van Solomon Burke. En zo versterken zij elkaar prima, wat leidt tot een bonte aaneenschakeling van goede nummers.

Voorlopig ben ik nog het meeste gevallen voor Text me en The Bend terwijl de single What a woman, waar de bekende Brit Jools Holland (ex Squeeze en vooral bekend van het tv programma Later with Jools Holland) toetsen op speelt, internationaal alles moet gaan 'verkopen'.

Ik geloof nooit dat dat overigens de opzet is geweest van Hold on tight, hoewel het natuurlijk leuk zou zijn geweest als De Dijk door Solomon Burke was geïntroduceerd bij optredens in de VS.

Maar je hebt het in het leven niet voor het kiezen. Wel nog een goede tip voor Huub van der Lubbe, als eerbetoon aan Solomon Burke: een Nederlandstalig album met wat Van der Lubbe Burke's 13 mooiste nummers ooit vind.

Mooi vertaald en helemaal op z'n De Dijk's gespeeld. Hij zou het ongetwijfeld prachtig hebben gevonden en zijn zegen hebben gegeven. En de cirkel zou er weer mooi rond van zijn.

Los van de discussie: dit was wel een zeer vies hoesje. Bij deze even verbeterd.

De Dijk heeft heel wat goede muziek heeft gemaakt en ik hou al heel lang van goede soulmusic, waarvan Solomon Burke een geweldige performer is. Toch moest ook ik er even aan wennen, de nummers van De Dijk in het Engels. Natuurlijk worden ze prima uitgevoerd door band en zanger. Maar ik was ze gewend om in het Nederlands te horen. Inderdaad: het pakte me niet direct.

Na een paar keer draaien ben ik daar helemaal doorheen. De Dijk speelt alsof ze live spelen en dat kunnen ze natuurlijk heel goed. En Solomon Burke weet meestal precies de juiste toon te treffen. Zo ontstaat een prima gelegenheidssamenwerking. Er staat geen minder nummer op dit album, maar een aantal nummers klinken echt erg lekker of mooi, het swingt en soms ontroert het.
Hoogtepunten voor mij zijn Hold On Tight, What A Woman, No One (veel betere blues bestaat gewoon niet: briljant gezongen en gespeeld), I Gotta Be With You, Text Me & The Bend (wat een orgeltje en wat een gitaar op die laatste 2 nummers!). Maar eigenlijk kan ik aan dit lijstje ook Don't Despair (met heerlijke toeters en piano) & Perfect Song toevoegen. Kortom: wat een goed album!

Wat een eer en succes voor De Dijk dat deze Soullegende zo enthousiast over ze was en deze fraaie cd met hen heeft opgenomen. God save his soul, maybe in Seventh Heaven?

En na een paar keer draaien kan ik aan het lange lijstje hoogtepunten ook Seventh Heaven toevoegen. Wat prachtig intens gezongen is dit door Solomon Burke. En wat een lading heeft dit nummer toch gekregen, nu hij op weg naar zijn concert met de Dijk is overleden en op weg bleek te zijn naar zijn eigen Heaven.

Het is trouwens niet zo vreemd dat het lijstje hoogtepunten lang is, want als je onder 'statistieken' kijkt bij favoriete nummers, dan staan ze er nu al (een maand na de release) allemaal genoemd, afgezien van More Beauty allemaal met 2 of meer stemmen.

Ik heb alle drie de vorige platen van Burke en die draai ik vaak. Van de Dijk heb ik niks, kon er nooit warm voor lopen, dat had te maken met de zang en dat ik ze ook een beetje te makkelijke rock and roll vond maken, te weinig bijzonder.
Gekke ervaring dus om een van je favorieten te horen met begeleiders die dat eigenlijk niet waren.
Toch pakt het goed uit. Deze plaat is een echte Solomon Burke-plaat en tot mijn opluchting staat er zelfs geen duetje met Huub van der Lubbe op. Ik vind Huub overigens best welk een aardige vent hoor, maar hou niet van die opgelegde manier van zingen.
Dus wijlen Burke met zijn zwarte soulstem draagt deze plaat en de Dijk bewijst dat ze daarvoor een erg goeie ondergrond kunnen neerleggen.
Ik had niet eens in de gaten dat het allemaal vertaalde songs van de Dijk zijn, hoewel ik wel meteen twee nummers herkende. Good for Nothing en I gotta be with you.
Grappig is die pianoriedel in Good for Nothing die me doet denken aan die in Willy Deville's Love and Affection.

Och nee, ik bedoel natuurlijk de pianoriedel in Mink Deville's Love and Emotion want Love and Affection is een nummer van Joan Armatrading.
Ik denk dat ik trouwens ook eens opnieuw naar De Dijk ga luisteren. Heel misschien kan ik mijn mening herzien.

gaat goed, deze plaat stijgt nog steeds bij mij. Nu 4,5

Ik zag maandagavond de documentaire Hou me vast, waarin ook de episode met Solomon Burke is opgenomen. Ik vond het opvallend dat Solomon geheel onvoorbereid in de studio arriveerde. Ga je toch anders naar zo'n CD luisteren. Is hij nou echt geniaal of deed hij maar wat? En dan dat verhaal over de verdeling van de royalties. Ds. Burke leefde niet echt alleen van het evangelie, zullen we maar zeggen.

Ik begreep dat dat vooral te maken had met de policy voor het in het buitenland uitbrengen van de cd van de muziek-uitgeverij van De Dijk.
Maar zoals niemand leefde ook de reverend niet alleen voor het evangelie. Hij leefde er iets té goed van misschien.
Deze cd blijft echter een fantastisch aandenken aan deze wonderbaarlijke stem. Zoals de jongens van De Dijk Solomon's intonatie nadeden...dat washet gewoon bij Solomon. Hij trok je een nummer in met die stem en die intonatie en liet je niet meer los voor het afgelopen was.
Ik ken zijn oude werk niet, maar van de laatste vier die hij heeft gemaakt en die ik allemaal heb vind ik deze de beste.

Toch een volle ster vanaf gehaald. Van een nummer als No One is het origineel zoveel beter dat het luisterplezier verdwijnt en je Wakker in een Vreemde Wereld gewoon op wil zetten. Het meeste klinkt te vertaald. De Dijk is zo oerhollands dat veel teksten hun waarde verliezen in het engels. Ik heb het gevoel dat je deze plaat minder waardeert naarmate je de originele tracks beter kent en dat is vaak geen goed teken bij covers. 2,5 voor de moeite en voor de titeltrack die beter uit de verf komt dan de rest.

Kan zijn. Maar de stem van Burke maakt toch veel meer indruk dan die van Huub vd Lubbe. Ik was namelijk nooit een fan van De Dijk, maar wel van deze cd.

Tsja, op mijn beurt geloof ik de stem van Huub wel en die van Solomon niet. En dat heeft met meer te maken dan slechts de wetenschap dat de teksten door Huub en niet door Solomon geschreven zijn. Maargoed, gelukkig kunnen we dankzij deze plaat nu beide van De Dijk genieten .

IK ben vol verwachting naar dit album gaan luistern.
De vertalingen vond ik hier en data wat matig, waardoor de typische Dijk-vondsten een beetje in het water vielen. Verder mis ik de emotie die Huub van der Lubbe in zijn zang legt. Het is die emotie die de muziek van De Dijk naar een hoger niveau brengt.
De rustige nummers hebben minder last van dit fenomeen, waardoor ik die beter kan pruimen.
Natuurlijk zijn de composities in orde, maar ik had er meer van verwacht.

My Rose Saved from the Street heeft zelfs wat weg van Johnny Cash, mooi De Dijk in de rol van begeleidingsband.

Er komt een mooie gekleurde vinyl versie van dit album binnenkort.

Op zich een aardig gegeven , een album met een soul grootheid , maar het wringt in mijn beleving . Hoe goed er ook gespeeld wordt,ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het met andere nummers beter had geklonken. Met andere nummers bedoel ik speciaal voor dit project geschreven nummers. Nu hoor je de nummers zoals je ze al in het geheugen zijn genesteld en daar heb ik toch moeite mee merk ik. Wat niet wegneemt dat het goed gedaan is. Alleen raakt het mij niet . Je hoort een goed geoliede machine met een door de wol geverfde zanger en toch mis ik de magie. 2 en halve ster.

Ik moet vanochtend terwijl ik dit album luister ineens denken aan de samenwerking van Cuby + the Blizzards met Eddy Boyd: Praise the Blues uit 1967. Ook een Nederlandse bluesrock band met een Amerikaanse soul/blues zanger. Zou dat project als voorbeeld hebben gediend? Hoewel op dit Hold On Tight natuurlijk wel nummers van De Dijk zelf worden gespeeld, speelt ook hier de band in dienst van de gastzanger in een bluesrock setting.