The Saints - Prehistoric Sounds (1978)
mijn stem
27 stemmen
Australië
Rock
Label: EMI
-
Swing for the Crime (3:38)
-
All Times Through Paradise (4:09)
-
Every Day's a Holiday, Every Night's a Party (2:48)
-
Brisbane (Security City) (4:22)
-
Church of Indifference (5:06)
-
Crazy Googenheimer Blues (2:29)
-
Everything's Fine (2:38)
-
The Prisoner (4:53)
-
Security (2:21)
-
This Time (3:15)
-
Take This Heart of Mine (2:29)
-
The Chameleon (5:16)
-
Save Me (3:22)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 15 januari 2019, 23:06 uur
Best een goed derde album van de Australische Saints maar het niveau van zijn twee voorgangers wordt hier toch niet gehaald.Misschien dat de oplopende spanning tussen de twee voornaamste bandleden,zanger Chris Bailey en gitarist Ed Kuepper (tevens de belangrijkste songschrijvers) er iets mee te maken had maar daar ben ik niet zeker van.
Prehistoric Sounds is vrij rustig,kent een soulvolle combinatie van pop en rock en jammer genoeg zijn de punkinvloeden helemaal verdwenen.
De plaat opent desondanks sterk met Swing for the Crime maar snel daarna slaat de wisselvalligheid toe al is Brisbane (Security City) ook nog een hoogtepunt.Daarna wordt het allemaal wat minder al krabbelt Prehistoric Sounds tegen het einde weer aardig op met overtuigende The Prisoner en het eveneens fijne Take This Heart of Mine.
Dat alles levert een nog best aardige totaalscore van 3,5 sterren maar ook blijft een gevoel van lichte teleurstelling hangen.
Vlak na de release verliet Ed Kuepper definitief de band en zette de wisselvalligheid pas echt in.
Prehistoric Sounds is vrij rustig,kent een soulvolle combinatie van pop en rock en jammer genoeg zijn de punkinvloeden helemaal verdwenen.
De plaat opent desondanks sterk met Swing for the Crime maar snel daarna slaat de wisselvalligheid toe al is Brisbane (Security City) ook nog een hoogtepunt.Daarna wordt het allemaal wat minder al krabbelt Prehistoric Sounds tegen het einde weer aardig op met overtuigende The Prisoner en het eveneens fijne Take This Heart of Mine.
Dat alles levert een nog best aardige totaalscore van 3,5 sterren maar ook blijft een gevoel van lichte teleurstelling hangen.
Vlak na de release verliet Ed Kuepper definitief de band en zette de wisselvalligheid pas echt in.
2
geplaatst: 30 juni 2024, 13:39 uur
De pioniers van The Saints uit Australië, inmiddels verkast naar Engeland, zijn in 1978 klaar met kale punk. Hun derde album verschijnt in oktober 1978. De groep verbreedt het het geluid, zoals meer stijlgenoten zouden gaan doen. Maar hier gebeurt dit eerder en radicaler. In dat opzicht lopen de vier opnieuw voor de rest uit, ten koste van enig venijn. Gebleven zijn de korte nummers, waardoor er op Prehistoric Sounds maar liefst veertien pasten. De langste duurt 5'04", de kortste 2'19". Toch zal de oorspronkelijke fan zijn geschrokken: punk met blazers?
Opener Swing for the Crime heeft dat 'doemdoemdoem-dedoedoem' ritme van de jaren '50 r&b van Bo Diddley en nog toegankelijker is het soulvolle All Times Through Paradise: alsof je het jaren '80 solowerk van bijvoorbeeld Feargal Sharkey hoort.
Ook ik hoor echter liever Every Day's a Holiday, Every Night's a Party waarin de gitaar van Ed Kuepper voor het eerst scheurt en wonderwel samengaat met blazers. Brisbane (Security City) over de politie in die stad begint kalm, maar wordt dan fel. Hierna kakt het album enigszins in.
Met de opener van kant 2 ben ik er weer bij, dankzij het springerige Everything's Fine. Op Security klinkt zelfs soul, verpakt in een stevig rockende compositie. Lichte punk keert terug in Take This Heart of Mine; wat zeurt de stem van Bailey hier toch aangenaam... Groeinummer The Chameleon is daarentegen slepend en vrij zwaar.
Niet alle veertien zijn even pakkend, maar welke is mede afhankelijk van iemands smaak. Rauwe punk is niet geheel verdwenen, maar beperkt zich tot een viertal nummers. Had ik dit destijds gehoord, dan was ik afgehaakt door blazerssectie van Richard Cawkwell, nu echter blijkt het in menig nummer zeer pakkend.
Ik ben op reis door de new wave van 1978 aan de hand van mijn afspeellijst. Het vorige station was het debuut van het Amerikaanse The Cars, het volgende wordt non-album- én debuutsingle Teenage Kicks van de Noord-Ierse The Undertones, later als bonus op hun titelloze debuut verschenen.
Opener Swing for the Crime heeft dat 'doemdoemdoem-dedoedoem' ritme van de jaren '50 r&b van Bo Diddley en nog toegankelijker is het soulvolle All Times Through Paradise: alsof je het jaren '80 solowerk van bijvoorbeeld Feargal Sharkey hoort.
Ook ik hoor echter liever Every Day's a Holiday, Every Night's a Party waarin de gitaar van Ed Kuepper voor het eerst scheurt en wonderwel samengaat met blazers. Brisbane (Security City) over de politie in die stad begint kalm, maar wordt dan fel. Hierna kakt het album enigszins in.
Met de opener van kant 2 ben ik er weer bij, dankzij het springerige Everything's Fine. Op Security klinkt zelfs soul, verpakt in een stevig rockende compositie. Lichte punk keert terug in Take This Heart of Mine; wat zeurt de stem van Bailey hier toch aangenaam... Groeinummer The Chameleon is daarentegen slepend en vrij zwaar.
Niet alle veertien zijn even pakkend, maar welke is mede afhankelijk van iemands smaak. Rauwe punk is niet geheel verdwenen, maar beperkt zich tot een viertal nummers. Had ik dit destijds gehoord, dan was ik afgehaakt door blazerssectie van Richard Cawkwell, nu echter blijkt het in menig nummer zeer pakkend.
Ik ben op reis door de new wave van 1978 aan de hand van mijn afspeellijst. Het vorige station was het debuut van het Amerikaanse The Cars, het volgende wordt non-album- én debuutsingle Teenage Kicks van de Noord-Ierse The Undertones, later als bonus op hun titelloze debuut verschenen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.