Nils Frahm - Screws (2012)

Godverdomme wat is dit mooi zeg. Een soort Keith Jarrett met demper erop: net zo dodelijk doeltreffend, maar koelbloediger. Daarmee zeg ik overigens niet dat het net zo goed is als Jarrett, daarvoor is het te klein. Juist dankzij die intimiteit gaat deze nog veel luisterbeurten tegemoet.

Goed dat-ie als 'nieuw deze week' uitgelicht is, nu nog de Rotatielijst in.

Royale 4 sterren voor dit sfeervolle, winterse album. Erg fijn voor de dagen van sneeuw die komen.

Ik heb al veel mooie ontdekkingen gedaan via MuMe, maar dit is toch wel mijn mooiste.
Bedankt aan het hele team die Musicmeter een feit maakt

speelt ie in het laatste nummer nou een sinterklaasliedje?

Nils Frahm is een van die Duitsers die ons monddood kan maken zonder dat er een voetbal aan te pas komt. Op winteravonden warmen we ons graag op aan het kleine klavierspel van de 30-jarige pianist. In 2009 scrollden we per abuis Wintermusik tegen het lijf, een EP’tje van wonderbaarlijke schoonheid. Sindsdien staat onze radar ‘s winters scherp op werk van de Germaanse pingelaar. Afgelopen maandag kwam Screws uit en daar zit een apart verhaal aan vast. Frahm viel laatst uit zijn stapelbed, brak zijn linkerduim en moest daardoor een shitload aan optredens cancelen. Van de dokter mocht hij voorlopig geen piano spelen en kreeg hij op de koop toe 4 schroeven (SCREWS!) in zijn duim. Frahm verveelde zich en besloot bij wijze van therapie elke avond voor het slapen gaan een nummer op te nemen, met het gips als extra ballast. Dit is het resultaat: negen breekbare liedjes met negen vingers. Thumbs up Nils! ♡

NINE LICKS: Wie // 9 vingers + 9 liedjes = 1 Nils Frahm op 9... - ninelicks.nl

Geen toeters en bellen,heel eenvoudig en ingetogen en daarmee zo ontzettend mooi..4*sterren.

Het mag dan wel mooie muziek zijn, maar meer om handen heeft de plaat niet. Muziek mag ook wel meer zijn dan enkel mooie composities. Leuk voor die ene keer, maar het heeft imo niet echt een replay value.

De schoonheid die in ieder van ons ligt, maar waar weinigen zich van bewust zijn. Ongepolijste perfectie.

Hoeft ook niet veel om handen te hebben mijn inziens. Slechts de subtiele pianoklanken volstaan wat mij betreft.

En het volgende wapenfeit is daar, 18 november weer een nieuw album van deze geniale jongeman. Nils Frahm - Spaces (Official Album Teaser) on Vimeo

Album van Nils een paar keer geprobeerd de afgelopen tijd en weer weggelegd. Ik hoor het 'bijzondere' in zijn muziek en composities zeker wel maar een heel album lang is toch een behoorlijke uitdaging. Toch klinkt het goed. Krijg zo nu en dan de associatie met Keith Jarrett. Daar heb ik ook lang over gedaan om hem de waardering te geven die ik nu voor hem heb. Sobere composities met een pianospel dat 'bijzonder' is.

Hier ben ik het wel mee eens, de muziek blijft op dit album iets te oppervlakkig waardoor het me niet meeneemt, iets dat eerdere platen van Frahm wel deden. Toch kan ik de stille aanpak van de pianostukken wel waarderen, met het studiepedaal ingedrukt geeft toch een andere pianobeleving wat ik wel prettig vind.

Apart om dit te lezen bij een album van 28 minuten. Ik heb juist het tegenovergestelde, het is steeds voorbij voor ik er erg in heb. En dan zet ik hem nog een keer op. Voor mij is het ook wel muziek waar ik me goed bij kan concentreren, maar misschien ook wel omdat het zo ingetogen is dat het weinig aandacht vraagt. Wat dat betreft vind ik Felt dan ook wel iets uitgesprokener en meeslepender.

Destijds trouwens gekocht bij de beste man zelf, na een schitterend optreden in Amsterdam.

Het blijft toch een heel album Blijkbaar waarderen we het album hetzelfde maar toch anders (gezien onze score) Ach ja 6 geleden. Ga 'm toch weer eens luisteren. Wie weet.