My Chemical Romance - Danger Days: The True Lives of the Fabulous Killjoys (2010)

Geen goede eerste indruk. Komt nogal overproduced over. Ik ga er uiteraard nog wel vaker naar luisteren om een goed oordeel te vormen. Tot nu toe 3 sterren.

Jup, die indruk had ik ook, komt een beetje gemaakt over allemaal.

Ik heb het album nog niet beluisterd (wacht nog op de levering) maar volgens mij is dit juist de bedoeling ervan. Bij Na Na Na ligt dit er dik bovenop en het hoort ook bij dat nummer.

Tot nu toe niet echt overtuigd door dit album, soms gaat het voor mij iets te veel de poppy kant uit. Maar ik ga hem nog vaker luisteren en dan zal ik wel op een beoordeling komen. Nu zou het 2,5/3 sterren zijn.

Zoetsappige, aanstekelijke puberrock van de bovenste plank. Ik kan er goed naar luisteren als ik aan het werk ben.
De Black Parade is wel een betere plaat.

Zulke mensen snap ik nou niet..
Hij ziet weer dat "My Chemical Romance" met een plaat komt en zeg gelijk dat het Puberrock is.. Alleen maar omdat er soms ook meisjes van 16 naar luisteren of wat dan ook.

Onderbouw het en zeg waarom.. als het B.R.M.C. zou zijn.. (ook soort rock n roll) dan zou het geen puberrock zijn.

Rare mening.. maar goed .. leuk plaatje.. moet er wel ff inkomen, en dat had ik bij The Black Parade niet. Die pakte gelijk.

Dit soort rock valt bij mij onder de noemer puberrock. Je kunt niet ontkennen dat de pubers de doelgroep zijn van M.C.R. en dat is bij B.M.R.C. niet. Maak je niet druk Spinool, meningen verschillen.

Mwa, niet echt mijn CD, heb The Black Parade thuis en kan die een stuk beter aanhoren.
Ga ook niet stemmen, heb hem maar 1x gehoord tot nu toe. heb niet dringend de behoefte hem vaker te horen.

Een aantal lekker vlotte nummers, maar ook een heel aantal ongeïnspireerde zoetsappige popliedjes. Wat mij betreft een behoorlijke stap terug na TBP.

Ik verbaas me over het feit dat zoveel mensen dit album zo geweldig vinden, misschien moet het groeien? Voor nu zijn Three Cheers en Black Parade toch zeker mijn favorieten van MCR.

Erg verslavend.
Puberrock.. Tsja. Ben het er niet mee eens - de bandleden zijn nu allemaal dertigers en dat hoor je zeker terug.
Als je dit vergelijkt met een puberband als Paramore kan je niet anders zeggen dat MCR een volwassen rockband is.
De nummers hebben glamrock, metal, 80s invloeden en het klinkt allemaal erg goed en het is echt een conceptalbum. Ben fan.
*4

Ik vind Paramore dan ook weer geen puberrock, maar dat even ter zijde laten.

Tot nu toe alleen SING gehoord, en dat is een best leuk nummers. Ben wel benieuwd naar de rest van het album.

Deze band mag je schijnbaar niet leuk vinden als je nog serieus genomen wilt worden; maar ik moet zeggen dat ik The Black Parade een heerlijke plaat vond. Zeker de Queen-invloeden patste goed bij hun sound en blies me omver. Dit album vind ik een stapje terug en lijkt misschien wat meer op eerde platen van MCR, maar daar ken ik ze niet goed genoeg voor. Vooralsnog een krappe voldoende: 3*

Ik ook niet zo, af en toe wel erg simpele ietwat naïeve teksten.
Maar als je dan een band moet noemen die toch wel wat aan dit woord voldoen..

Deze plaat doet soms denken aan Anti-Flag, soms ook aan The Hives. Dat zijn twee punkrockbands met een poppy karakter, net als My Chemical Romance, al ligt hier de klemtoon iets meer op het aanstekelijke. Het is allemaal heel catchy, maar ik trek het toch niet een heel album lang eerlijk gezegd. Maar omdat het toch allemaal niet slecht klinkt, krijgt deze plaat toch een voldoende van mij.

2,5 sterren

Weinig mensen nemen denk nog de moeite om dit te luisteren. Want ik niet zo heel raar vind opzich... zo'n geweldige band is het nou ook weer niet natuurlijk(A).... maar dit album vind ik echt wel geslaagd.... ik heb summertime momenteel even als favoriet.

Grappig om te horen; ik kreeg echt de indruk bij de eerste keer luisteren dat dit een plaat zou zijn die mijn leven als 16-jarige had kunnen veranderen. Wellicht zijn er nu 16-jarigen die hier naar luisteren en denken: wow, dit is geweldig!! Voor mij was het Siamese Dream
Ik hoor ook veel terug van "vroegâh" toen ik 16 was; die tekststukjes tussendoor doen me denken aan "Smash" van Offspring, Nanananana is natuurlijk een Song 2 variant, daarnaast heb ik het idee dat ik hier en daar zelfs happy hardcore terughoor hahaha.
Al met al dus een trip naar vervlogen tijden, met een glimlach op mijn gezicht. Leuk!

Zoals snarf349 al zei, deze muziek vind ik het lekkerst terwijl ik met iets anders bezig ben. Dat heb ik vanochtend gedaan terwijl ik met schoolwerk bezig was en ik vond het album nu veel beter. Af en toe vind ik het iets te poppy, maar voor de rest is het album erg sterk, vooral SING springt er boven uit. 3,5 ster.

Geen slechte muziek hoor. Maar het doet gewoon niet veel. Het is wel radiovriendelijk. Misschien iets voor de Top 40?!

Geef mij maar The Hives of Anti-Flag. He ja Party Poison doet me idd aan The Hives denken.

Het is meer richting commerciele rock maar heerlijk energiek dat moet je ze echt nageven!

Volledig mee eens!

@Staffie en @Bertjeking.

Je vindt toch iets leuk omdat je het zelf leuk vindt. Niet omdat de "bepalende" figuren dat leuk vinden. Okay zo gaat het helaas vaak wel...

We leven in een "Het hoort ZO-wereld". Lang leve de dwang.

BRMC???

Vind het wat minder dan The Black Parade, die ik dus echt super vond. Toch zeker geen slecht album.

Bertjeking Óók een leuke nickname.

Maar ik bedoelde het ook een beetje cynisch. Ikzelf laat me absoluut niet leiden door de waan van de dag of door wat zogenaamd populair is. Vanaf de brugklas is mijn muzieksmaak zich echt gaan ontwikkelen en terwijl mijn klasgenootjes met de nieuwste cd van D.J Jean rondliepen zat ik 's Avonds oude platen van mijn vader op cassette te zetten voor in mijn walkman. Dus de massa zal niet zo gauw grip op mij krijgen, zeker niet wat betreft muziek.

Dat MCR wordt bekritiseerd komt voornamelijk doordat de fans van het eerste uur de muziek nu wat te commercieel vinden. Maar ik denk eerlijk gezegd dat zij er niet tegen kunnen dat hun band deze groep 'echte' fans ontgroeid is en sommige mensen nu eenmaal alles wat door een grote groep mensen gewaardeerd wordt per definitie afschrijven als troep. Als die stelling zou kloppen dan vrees ik dat ik de helft van mijn platencollectie weg kan gooien. Maar goed; mijn punt is duidelijk. Dit verandert overigens niets aan het feit dat ik The True Lives of the Fabulous Killjoys maar een matige plaat vind met enkele uitschieters.

Een album wat zeker tijd nodig heeft om te landen, maar als het dat eenmaal doet, ontpopt het zich tot een rete strak album.
MCR heeft op het gebied van hun teksten, muziek, presentatie, muzikale samenhang e.a heel goed na gedacht en daarmee zijn ze een stuk gegroeid. Ze hebben hun unieke glamour, lyrics en sound van vroeger weten te behouden, maar verder gebracht tot een zeer aanstekelijk punk-rock 'concept' album, wat naar mijn mening afwijkt van andere punk, punk-pop of rock albums van de afgelopen 5 jaar.
Hier en daar missen een aantal nummers hun kracht op het album, maar dat komt voornamelijk omdat zij live veel beter uit de verf komen. Ik raad iedereen dan ook aan om naar het MCR concert van 'Live at Reading 2011' te kijken (gewoon te zien op Youtube), waar dit album geweldig krachtig uit de verf komt.

1. Na na na (na na na na na na): een prima intro nummer voor een album. Sterk omdat het na één keer luisteren al gelijk goed bevalt en je denkt: ja, dit is een hit. De tekst is goed, de afwisseling, en natuurlijk het einde van het nummer, waarbij je op het laatst nog even helemaal los kan gaan.
2. Sing: Dit nummer moet het meer hebben van Gerards stemgeluid en het statement dat in het nummer zit verborgen. Ook gelijk een hit, maar dan veel rustiger. Minder herkenbaar als een MCR-liedje.
3. Bulletproof Heart: Een zeer catchy punk-rock nummer wat je terugbrengt naar ''I would totally love and understand this when I'm 16 feeling' en dat is erg knap gedaan. Dit brengt je terug naar je tienjaren waar je het liefst zo snel mogelijk weg wilde zijn van je vervelende ouders.
4.Planetary Go: Goede dansplaat die goed aansluit op het dansgeluid van nu, maar met Gerards tegendraadse stem absoluut geen dansplaat kan worden, maar gewoon punk blijft, met een dikke middelvinger naar de commercie.
5.Opnieuw een hit die een veel breder publiek kan bereiken. het doet mij altijd denken aan de 2011 versie van ''I Dont love you'. Een liefdesliedje die het net haalt ruig genoeg te zijn. vooral gewoon mooi.
6. Party Poison: Dit is dan weer echt een MCR nummer, waar de band alles weer even uit de kast haalt. Opnieuw een dikke middelvinger naar andere muziekstromen. MCR overtreft de simpele catchy dansnummertjes van deze tijd door dit nummer zo te laten klinken, maar met hun teksten heel iets anders te zeggen. en dat rockt.
7. Save yourself, I'll hold them back: Een beetje soort van vervolg van Party Poison, maar dan gaat het wat dieper. Doet mij aan hun eerdere werk denken.
8. Scarecrow: Het begin is ongetwijfeld David Bowie invloeden. Op het album een lekkere plaat vanwege het andere stemgeluid van Gerard wat hij hier laat horen, maar live komt dit minder goed uit de verf.
9. Summertime: tijd voor een rustig nummer, zoals ze eerder deden met 'Disenchanted'. Hoort bij een conceptalbum. Een goed nummer als je lekker op de fiets door een zonnige stad rijdt.
10: Destroya: Misschien wel het beste nummer van het album. Weer zo'n nummer wat live vele malen beter klinkt dan op het album. Hier gaat de band alles uit de kast halen. Het is het oude MCR geluid gecombineerd met hun nieuwe Killjoy concept. Tipt naar mijn idee aan ''Rage against the machine''. Wacht erop dat dit hun volgende hit wordt, zo goed is dit nummer.
11. The kids from yesterday; dit nummer brengt je terug naar ''yesterday''. de gevoelens die je had/hebt als puber en alles wat goed en mis kan gaan in die tijd. De muzikale sound is ook erg goed.
12. Vampire Money: de tweede hit die voor dit album af was en dat kan je merken. het harde, strakke MCR geluid zit hier nog helemaal in en het is een perfecte afsluiter die het album tot een echt conceptalbum maakt.

Van mij krijgen ze een dikke 5. Hoor graag jullie commentaar en reacties.

Ik ben dit album blijven luisteren en het verveeld nog altijd niet. Ik ben pas bij 'The Black Parade' ingestroomd, al heb ik ook wel de singles van eerdere albums in mijn muziekbibliotheek staan. Het was even wennen, een wat 'elektrischer' geluid. Maar juist daardoor klinkt het lekker fris, zonder dat het rockgehalte verloren gaat. Het hele concept vind ik ook te gek en Summertime is altijd een feest op de fiets

Heb even de quote verwijderd. Het quoten van dergelijke lange posts komt de leesbaarheid van de discussie niet ten goede...

Weinig mis met dit album. Zal dit wel vaker draaien. Alleen is de productie vrij vlak.

Voorganger The Black Parade vond ik een prima album, maar hier is geen eer aan te behalen. De band kiest voor makkelijk in het gehoor liggende, voorspelbare en vlakke songs, dik aangezet en bombastisch geproduceerd. Tekstueel houdt het ook niet bepaald over. Nee, hier wordt duidelijk gemikt op een groter publiek, waarbij men de plank behoorlijk misslaat. Eigenlijk staat er geen enkele memorabele track op.