Deep Purple - Who Do We Think We Are (1973)

De voorganger Machine head mag dan wel een stuk bekender zijn maar ook deze Who Do We Think We Are vind ik verrassend sterk.De sound is wat meer laidback en heeft een flinke Blues injectie gekregen maar de overige sterke punten van Deep purple worden ook hier gewoon gehandhaafd.
Het bewierookte Woman from Tokyo vind ik eigenlijk nog één van de mindere nummers want in het vervolg begint de band pas echt lekker te grooven en weten ze bijna elk nummer met een sterke instrumentale vondst nog wel een impuls te geven.Vooral Smooth Dancer en Rat bat blue vind ik uitstekende nummers.
Ook Gillan is hier prima op dreef en de productie mag er ook wezen zodat ik uiteindelijk alleen maar tot de conclusie kan komen dat Who Do We Think We Are een wat onderschat Deep purple album is.
Zeer goed.

Ik had altijd het idee dat dit de slechtste plaat van Deep Purple was, mach 2 dan, tot dat iemand in mijn band opperde een hardrock nummer aan te pakken en dat misschien wel Woman From Tokio zou worden. Dat is nog niet gebeurd, maar ik heb wel even de cd goedkoop in huis gehaald. Een goede zet. Er staat geen slecht nummer op deze plaat. Juist de blues invloeden, hierboven al zo genereus aangestipt, maken de plaat wat mij betreft helemaal af. Inderdaad veel en heel prettige extraatjes, al zijn er nog een paar op de plank blijven liggen begrijp, uit de Rome sessies.

Woman From Tokio vond ik altijd al een heel sterke single. Die heb ik al sinds de jaren 70 in huis. Gebouwd rond een ijzersterke riff, een prachtig psychedelisch tussenstuk, dat mij toen veel te lang duurde, en geweldig rock and roll einde. De bescheiden rol van Blackmore in de solo's is een zegen, zo laat de tweede versie horen die op deze plaat is toegevoegd in 1999.

Psychedelica komt sowieso nog terug op deze plaat. Best opvallend voor het hardrockende beest dat Deep Purple toen was.

En toen viel het uit elkaar en zou nooit meer worden wat het geweest is. Met name dankzij Ritchie Blackmore. De man komt over als een jaloers chagrijn.

Ja, dit zou wel eens een betere plaat dan zijn voorgangers kunnen zijn. Juist door de variatie in de muziek. Die platen hebben wel de beste nummers 'Child In Time', 'Fireball', 'Smoke On The Water' live en zo. Als geheel? Ik neig er wel toe.

Zelf moest ik er even aan wennen maar Rat Bad Blue pakte me meteen, wat een geweldige rif, wat een geweldig drumwerk, wat een waanzinnige solo van Lord, wordt meteen duidelijk van wie Malmsteen het hebt. Misschien jammer dat een solo van Ritchie ontbreekt, maar buiten dat al geweldig.

Place in line is ook zo heerlijk, begint heerlijk relaxed en laid back als b.v Maybe I am a leo en dan up tempo in een 12 maten blues waar ik mijn voet niet op kan stilhouden en waar gewoon lekker wordt gespeeld door Blackmore en Lord, het utro waarin ze laidback nog even doorgaan ook lekker.

Our lady, psychedelica ok, maar in dit nummer gebeurt te weinig om het boeiend te houden, halverwege sla ik hem meestal over.

Woman from Tokyo, overbekend en prima natuurlijk, het pianowerk van Lord houdt het fris. Mary long iets minder helder geproduceerd, maar een prima nummer waarin Blackmore doet wat hij moet doen, ook nog een lekker walz achtig einde. Blackmore heeft in een Oor interview gezegd dat hij dit nummer nog steeds goed vond jammer dat het in latere tournees met Blackmore niet is gespeeld.

Super trouper geen wereldnummer maar ik had hem zeker niet willen missen, ook weer wat laid back, korte solo maar wel lekker. Smooth dancer ook niet werelds maar heerlijke solo van Lord. Toch een album wat ik nog regelmatig opzet

Geen slecht album vind ik dit, maar ook geen hoogvlieger. De eerste 5 nummers zijn sterk maar daarna gaat het wat mij betreft bergafwaarts. Wel heb ik Painted Horse altijd een lekker nummer gevonden. (Richard von Blechmoor dacht daar blijkbaar anders over).

In een goede bui kan ik dit nog wel aardig vinden, maar op mindere dagen hoor ik hier toch teveel nummers die zijn opgebouwd rond gitaarlicks en drumfills zonder sterke hooks of melodieën. Rat bat blue is een goed voorbeeld: qua titel doet het denken aan Flight of the rat, eveneens een lang en heavy nummer dat de tweede vinylkant van een Purple-album opent, maar waar dát nummer majestueus en spannend was gebeurt er híér eigenlijk maar bitter weinig (om nog maar te zwijgen van die nietszeggende refreinregel: “Rat bat bat bat blue / Woo-hoo, rat bat blue, rat bat blue”, volgens het boekje “a song title based on a drum fill”). Woman from Tokyo met z'n heerlijke riff en fraaie dromerige brug is wat mij betreft boven elke kritiek verheven, en Mary Long heeft een erg grappige tekst (“When the nation knew you’d had children / It came as such a surprise / We really didn’t know you’d had it in you / How you did it we can only surmise”), maar nummers die de hele speelduur lang sterk blijven staan er verder niet op, en met die merkwaardige afsluiter kan ik echt helemaal niets. Het is dat de gecombineerde instrumenten van deze bezetting een totaalsound opleveren waar ik geen genoeg van kan krijgen, en Jon Lord doet zoals altijd flink z'n best om de nummers hier en daar van wat broodnodige energie te voorzien, maar verder geeft deze plaat bij mij maar weinig vonken af. (Maar ja, nu heb ik "Mk. 2" compleet, en dat is ook wat waard.)

Het antwoord op de vraag 'Wie denken wij dat wij zijn?' kwam in de jaren '80 bij Bert & Ernie. Aan de hoes te zien is dat namelijk Ik ben een kerstbal. Who Do We Think We Are? bevat aan de binnenzijde van de klaphoes de nodige vermakelijke krantenartikeltjes over Deep Purple.

In 2019 noteerde gigage terecht: "Een soort van samenvatting van wat de band hiervoor al gemaakt had maar dan minder," met daarbij mijn aanvulling dat we minder scheurende gitaar horen, waardoor de rol van toetsenist Jon Lord groter is.
My Woman from Tokyo opent relatief gemoedelijk en blijft sterk dankzij de melodie, wat ook geldt voor Mary Long dat bovendien een vermakelijke tekst bevat. Met Super Trouper (de achterzijde van mijn hoes vermeldt abusievelijk 'Trooper', het label van deze Franse persing doet het correct) kan ik echter weinig. Kant 1 sluit af met Smooth Dancer, als een lichte herhalingsoefening van Speed King. In zijn solo gaat Lord echter lós, extravaganza waarmee het alsnog een eigen plek in de lijst met Purples topnummers verdient.

Rat Bat Blue, dat kant 2 aftrapt, is kalmer. Maar als Lords solo halverwege versnelt en hij als een malle over zijn klavieren racet, valt mijn onderkaak enkele centimeters naar beneden. Met zijn klassieke inslag denk ik terug aan het Ekseption van Rick van der Linden, die nogal eens met Bach stoeide. Fenomenaal!
Met de blues van Place in Line is het minder spannend; wel is het vakmanschap van de heren hoorbaar veel hoger dan dat van de gemiddelde bluesroutegroep. Al zal menig bluespurist dit als "te clean" beleven, aardig is het wel degelijk. Slotlied Our Lady staat bol van de verwijzingen naar de flower power en psychedelica van eind jaren '60. Best leuk met die koortjes, maar word ik gepakt? Bepaald niet.

Anders dan anders bij Purple doen de extra's die later op extended cd verschenen me minder, al bevatten de afwijkende mixen wel enkele leuke details. Geinig is de laatste bonus: First Day Jam met Blackmore op bas, jammend met Lord en Paice in afwachting van Gillan en Glover die blijkens de verhalen vertraagd waren in het verkeer.
Al met al meer het Deep Purple van Jon Lord dan van Ritchie Blackmore, hun evenwicht lichtelijk uit balans. Daarom een 7,5, helemaal niet slecht voor een minder album in hun catalogus: er valt nog altijd genoeg te genieten.