Robyn - Body Talk (2010)

Het grootste gedeelte is natuurlijk al 'oude koek' maar zeker nog niet oudbakken: frisse popsongs van een frisse artiest die momenteel een leuker, of eerder, beter album aflevert dan bijvoorbeeld een Kylie.
Dit is pop zoals pop anno nu hoort te klinken: luchtig, boeiend, dansbaar en vooral met veel plezier.
Ik luister graag naar Robyn tussen alle andere albums door waar ik doorgaans naar luister. Niks zwaarmoedigs, niks baroks, geen bombast. Gewoon lekker puntig en goed in elkaar zittend. Soms heb je gewoon niet zoveel meer nodig.
Natuurlijk is het enigszins jammer dat dit album niet echt nieuw meer is door het voorafgaan van de twee Body Talk EP's maar ach waarom zouden we daar over zeuren. Ik ben al blij met de uptempo versie van Indestructible. Zo had ik ze graag tegengekomen op de laatste Kylie.
Drie kwartier met een brede glimlach geluisterd naar Body Talk en de neiging om swingend door het huis te bewegen was lastig te onderdrukken. Goed teken!

Robyn heeft een paar goeie hits die ik niet slecht vind. Ik hou niet echt van het elektrische popgenre, maar dit valt best mee. Het album is wel nogal eenzijdig. Dit doet me al niet overtuigen om ze een keer live te zien. Volgens mij zit ik na 3 nummers me af te vragen wat ik er eigenlijk sta te doen. Tenzij ze live beter is, maar dat hoor je niet op album. De dance klinkt ook nogal vermoeid. Voor mij blijft het bij enkele hits.