Korn - Follow the Leader (1998)

Tja... redelijk... matig...
De albums Korn en Life is Peachy waren ontzettend sterk, met name Korn, maar in dit album hoor je het al minder worden. Waar zijn ze in godsnaam mee bezig? "Experimenteren met hip-hop-invloeden"? Hadden ze geld nodig ofzo?

Het album heeft z'n lichtpuntjes (Pretty, Freak on a Leash...) maar mijn God, er staat me toch ook een rotzooi tussen (Children of the Korn...).

Ik vind Reclaim My Place toch nog wel een waanzinnig vet nummer.
Die (c)rap-nummertjes kunnen me het meest gestolen worden van deze plaat.

Ik zal hier even heel eerlijk uitkomen voor mijn mening:
ik vind dit album vele malen beter dan "Korn" of "Life Is Peachy".
Waarom?
Omdat de muziek hier veel vetter klinkt.

De opener It's On! laat dat al goed horen: vette bas, een kermende zang (vind ik wel nog steeds een van de grote minpunten aan deze band), goede drums en laaggestemde gitaren. Heel erg lekker voor een Nu-Metalfan als mij dus
Freak On A Leash heeft veel aandacht gekregen, voornamelijk door de videoclip, waar ik eerlijk gezegd ook niet aan snap wat er zo shockerend aan is. Wel een goed nummer.

En ook verder staan er op het album veel vette nummers: Got The Life (nog zo een hit), Children of the Korn (heerlijk nummer, maar ik denk dat ik zowat de enige ben die dat denkt) en Reclaim My Place ("What the fuck!!" ).

Ik vind dit een van de betere albums van Korn (misschien zelfs het beste), vooral omdat er zoveel goede nummers op staan, en er niet al te veel slechte nummers op staan. Want op ieder Korn-album staan er zeer slechte nummers, heb ik gemerkt

Natuurlijk, de slechte nummers halen het niveau naar beneden, anders had dit wel een halve ster meer gekregen van mij.
Een nummer als All In The Family bijvoorbeeld, dat hoefde er dus ècht niet op te staan.

Dussss: verrassend goede cd, veel beter dan hun eerste twee albums. Op naar Issues

4*

You look like one of those dancers from the Hanson video

best grappig nummer, ik heb een hekel aan Fredje en aan raps maar dit nummer kan ik zo op z'n tijd best nog wel waarderen.
Verder staat hier nog wel wat leuks op maar alles wat de eerste 2 platen zo briljant maakte is hier omgezet in een middelmatig geheel met té veel hip hop invloeden.

een van de weinige nummers van Korn met zó een zalige groove. en je kunt er zelf op headbangen een van mijn favorieten

Ook een van hun laatste nummers waarin ze klinken alsof ze het menen!

de tijd dat KoRn nog cool was...

Korn is behoorlijk veranderd ,ten nadele helaas, maar door Korn ben ik wat meer open gaan staan voor rap. Korn gebruikt veel ritmisch taalgebruik en dan met die heerlijke gitaarmuren en bass. Dan heb ik er geen probleem mee om er naar te luisteren.
It's On!, Freak On A Leash (helaas te vaak opgeluisterd), Got The Life, Dead Bodies Everywhere (hell yeah!) en My Gift To You vind ik geweldige nummers van dit album.
Alleen weet ik niet wat ze wilden bereiken met Cameltosis. Die Tré Hardson vind ik niet heel erg passen in het koRn geluid, al veranderen ze vaak van geluid. Lekker album vind ik.

Zeer sterk Korn-Album met verscheidene goeie nummers

Got the Life, It's On! en Freak on a Leash zijn 3 schitterende nummers. De rest is ook nog te doen, maar heel wat minder dan de drie bovengenoemde tracks

Het intro van My Gift to You is toch wel echt best heel vet.
Eigenlijk best wel heel experimenteel KoRn album dit, merendeel geslaagd maar wel met een paar lelijke draken (met als uitschieter Cameltosis).

3,5*

ken hier maar een paar nummers van, moet hem eens zoekn in de bib
maar damn, wat zijn seed en dead bodies everywhere toch zalige nummers

Heel jammer is dus dat die draken het toekomstgeluid bepaalden. Dat ging ze wat jaartjes goed af met al die nep-metalfans, maar toen die opgroeiden (lees: uit de puber geraakten) viel de band plat op hun bek en zijn ze nu eigenlijk alleen nog maar lachwekkend, net als het slappe biscuitje, het linke parkje en de opper-kakkerlak.
Doodzonde, want ze begonnen zo goed met de eerste albums...

k vind korn samen met slipknot en system of a down beter dan de rest van de nu-metal bandjes.

Vind van Korn wat je wil, maar dit is gewoon een sterke, goed geproduceerde cd. Zou zelfs beter zijn als ze zich hier niet te buiten zouden gaan aan lachwekkende pogingen nasty en funky te klinken op de rapnummers.

het eerdere werk van Korn was origineler, een eigen stijl en beter.
Echter dit is echt geen slecht album, origineel is het niet de eigen donkere stijl is grotendeels verdwenen, maar desondanks staan er toch wel wat leuke nummers op. 3*

3.0- sterren omdat ze lichtjes de commercie opzochten verder geweldige samenstelling met hiphop elementen en goede metal tracks

Ik ben helemaal opgegroeid met Korn!
Al van m'n 5 jaar luisterde ik elke dag Korn, en ben het nog altijd niet afgeleerd. Childhood memories doen toch iets met je, maar haha eigenlijk ben ik nog altijd een kind. Over het album; Natuurlijk is Freak on a Leash het beste nummer, en ook van Korn in het algemeen. Het album heeft fantastische muziek en het gitaarwerk is ' lekker '. Korn is geweldig!

Nou, 'lichtjes'....
Vond dit toen al een behoorlijke knieval, hoor.

Maar dit deugt zeker nog. De beste nummers kunnen zich zeker meten met het voorgaande werk, al kan ik Got The Life en die rapdingetjes niet echt meer horen. Reclaim My Place, Justin, Seed en B.B.K. zijn wat mij betreft de beste nummers.

Vandaag eens zin om dit album te reviewen

Eerst doorspoelen tot track 13 waar het album pas begint.
It's On!: geweldige opener. Goed refrein, de basgitaar en de drums klinken goed.
Freak on a Leash: één van hun bekendste singles. Dreigend nummer. Toch wel één van de beste nummers van dit album.

Got the Life: Mijn favoriet Korn nummer, meer hoef ik er niet over te typen

Dead Bodies Everywhere: Minder als voorgaande nummers.

Children of the Korn: Ice Cube samen met Korn is een goede combinatie. Meer zelfs Ice Cube haalt het niveau in dit nummer naar omhoog. De zang van Jonathan is ietsje minder hierop.

B.B.K.: Deze track laat me denken aan hun vorige 2 albums. Geen slecht nummer maar toch geen hoogtepunt op het gehele album.

Pretty: Goed refrein. Maar het nummer kan me niet zo boeien. Een mindere track.

All in the Family: Met Fred Durst van Limp Bizkit. Op mijn 13 was dit erg leuk: twee favorieten te samen. Geen slecht nummer, maar de tekst is wat te 'wannabe hiphop'.

Reclaim My Place: Beuknummer van deze plaat denk ik toch wel. Zowel gitaar als basgitaarwerk is top. Ook een goed refrein.

Justin: Goede intro. Maar de song kan me toch niet de volle tijd boeien. Iets mindere track.

Seed: Instrumentaal goed, minder refrein.

Cameltosis: Goede combinatie van raps/ nu metal.

My Gift to You: Instrumentaal opent deze track lekker. Goede afsluiter.

Of deze beter of slechter is dan hun eerste twee platen: ik vind hun eerste twee sterker, maar deze heeft toch een andere sfeer en de singles op dit album zijn ietsje sterker. 4* voor Follow the Leader.

Voor diegenen die het nummer Children of the Korn een goed nummer vinden: Korn heeft ook nog een andere samenwerking met Ice Cube: Fuck Dying wat een goed nummer is.

Ik heb dit album sinds mijn 13 jaar, en nog steeds kan ik er van genieten.

Nu-metal vond ik een verschrikkelijk genre en is gelukkig ook redelijk snel uitgestorven.
Korn kon ik daarentegen destijds altijd wel waarderen, dat komt natuurlijk doordat songs als Got The Life en Freak On A Leash stampers van jewelste zijn...

"Follow the Leader" verscheen in de hoogtijdagen van de zogenaamde nu-metal. Met deze plaat brak Korn door bij het grote publiek. De puristen zullen dit wellicht het begin van het einde vinden, maar ik vind "Follow the Leader" een intrigerende plaat, al is dit eigenlijk niet mijn genre. Korn combineert hier rock, metal, elektronica en invloeden uit de hip-hop. Dit levert een interessant geluid op. Dit is een energieke plaat waarbij de logzware riffs, elektronica beats en de door merg en been gaande stem van Davis je bij je strot grijpt. Soms gaat het zwaar over de top, maar dat past ook wel een beetje bij deze band. "Freak on a Leash" blijft een vet nummer (kun je dat nog steeds zeggen tegenwoordig, vet?). De bijbehorende videoclip is overigens echt een kunstwerkje! Na deze plaat ging het snel bergafwaarts met Korn, maar "Follow the Leader" vind ik een uiterst vermakelijke plaat.

Dit album heeft een heel genre voor een korte periode flink doen groeien. Een aantal jaar later was de nu-metaltijd alweer voorbij, en terecht! Follow the Leader blijft wat mij betreft echter anno nu nog fier overeind staan. Misschien minder technisch dan de eerste twee platen, maar het volume, de boosheid en de zware gitaren en bas zijn fenomenaal. Hierna is de band naar mijn mening heel snel afgezakt naar de middelmatigheid en daar voorbij, maar dit blijft toch wel een muzikaal hoogtepuntje uit mijn jeugd. Van de andere kant denk ik dat ik, wanneer ik het nu voor het eerst zou horen, toch minder zou waarderen nu ik geen boze en gevoelsmatig onbegrepen puber ben.

Korn heeft in deze periode nog een mooie eigen sound.
De maniakale, bijna gestoorde zang en inderdaad die laag gestemde gitaren.
Vergelijkbaar met een band als Rage Against The Machine, die haalden ook veel effecten uit het gitaarspel, en ook daar klinkt de zanger op een bijna paranoide manier boos.
Nu-Metal is een breed begrip, net zoals grunge een aantal jaren eerder was, want ik hoor dus bij Korn meer overeenkomsten met Rage Against The Machine dan met tijdsgenoten Limp Bizkit en Linkin Park.

Prima albumpje, dit Follow the Leader, maar toch weet de simpele formule met zware riffs, catchy refreintjes en simpele structuren met niet de hele tijd te boeien. Op zn tijd toch wel lekker en sommige nummers steken er toch bovenuit, te weten 'It's On', 'Dead Bodies Everywhere' en 'Children of the Korn'. En natuurlijk is de rest ook best te pruimen, maar nét iets minder opvallend.

Prima album van 1 van de betere bands in het genre.
Ze hebben goed naar Faith No More geluisterd, maar dat is niet storend. De zang van Jonathan houdt KoRn bijzonder, ondanks de knipoog naar Mike Patton op dit album.
Mijn favo's zijn Freak On A Leash, Children of The Korn (uitstekende combi met Ice Cube) en afsluiter My Gift To You.

Volgens mij was het 2003 (of 2004) dat ik dit album in een Bossche cd-winkel kocht. Destijds woonde ik nog op een wooninstelling voor mensen met autisme in Vught. Wanneer ik daar dan na mijn werk toen weer thuis was, zette ik dat album regelmatig op. Veel cd-albums had ik toen nog niet in mijn platenkast, volgens mij een stuk of 80 tegenover de 350 á 360 van nu.

'Freak on a leach' heb ik sinds voor het eerst dat ik het hoorde al een fantastisch nummer gevonden. Ook met 'Got the life' is dat het geval. Dat nummer hoorde ik 1998 voor het eerst op 3FM, op het toen door de weekse avondprogramma van Isabelle (Brinkman). Zij promootte die single, en o.a. het album 'Follow the leader'. Dat heeft zij op zich goed gedaan, want Korn heeft (wat) invloed op de Guano Apes en latere Limp Bizkit en Linkin Park.

Het album 'Follow the leader' begint erg goed, met de snoeiharde opener: 'It's on'. Daarna volgen de hits: 'Freak on a leach' en 'Got the life'. Ook 'Dead bodies everywhere' is zeer goed gedaan, evenals 'Children of the Korn', met rap-assistentie van Ice-Cube. Jammer genoeg raakt daarna het beste er een beetje vanaf, en zijn de nummer 6 t/m 13 over het algemeen redelijk.

3,5* voor het album in zijn geheel (4* voor de eerste 5 nummers, en 3* voor de rest, maakt samen gemiddeld ongeveer 3,5*).

Prima derde album, dat de defintieve doorbraak naar het grote publiek betekende. Er zijn weliswaar een aantal 'hits' aanwezig, zoals Freak On A Leash en Got The Life, maar de band houdt hier geen uitverkoop. Het geluid blijft op en top Korn. Iets teveel hiphop-invloeden naar mijn smaak, met gastoptredens van bijvoorbeeld Ice Cube en Fred Durst, maar daar tegenover staan een groot aantal sterke tracks.

Dit album wordt tamelijk gewaardeerd door critici. Ik begrijp het niet...
Toegegeven, een "Pretty" of "Justin" doet me enigszins aan het voorgaande werk terugdenken en "My Gift to You" behoort tot het sterkste wat de band al heeft neergezet.
Voor de rest krijg ik hier een berg troep te verwerken. Davis heeft zelden zo tenenkrommend gezongen als hij op dit album doet, "Got the Life" is een draak van een single en dan heb ik het nog niet gehad over de uit de hand gelopen experimenten met Ice Cube, Tre Hardson en - godbetert - Fred Durst...jongens toch...
Neen, hier heb ik weinig goede woorden voor over. Moest ik er een stem op plakken zou ik ergens tussen de 1,5* en de 2* zweven, waarvan de helft van de punten naar "My Gift to You" gaan.

Dit derde album van Korn en tevens hun doorbraak is redelijk weg te luisteren. Toch heeft deze Nu-metal band gelijk laten merken dat het niet mijn favoriete band kan worden, toch wel een paar riffs waarvan ik vertraagd werd en eigenlijk de liedjes soms eentonig begon te vinden. Er zitten zeker zijn super hits tussen als een ' Freak On A Leash ', voor de rest laat het album het soms iets te veel links liggen. Ik heb me prima vermaakt met het luisteren naar dit album al, zijn mijn verwachtingen voor Korn niet waargemaakt, helaas!

Dan ben je twintig, en het is Korn, Limp Bizkit en Deftones wat de klok slaat. Het was 'cool' om je met platen van Korn tussen je vrienden te bewegen. Hoewel de wereld van Korn heel ver van mij afstond kwam de emotie en het muzikaal gebodene destijds wel realistisch over. De tijd heeft mij inmiddels ingehaald en van de bands die eind jaren 90 'in' waren en mee konden surfen op de heersende trends draai ik zelden nog iets. Dat geldt ook voor Korn.
Hoewel ik Follow the Leader destijds grijs heb gedraaid kan ik het album nu amper aanhoren. De platheid, het eenvormige karakter, de quasi-boze en getormenteerde houding van zanger Davis, het is mij allemaal te gemaakt en van alle spontaniteit ontdaan.
Toegegeven; de zwaar naar beneden afgestelde bas deed mijn discman in 98' bijna van de tafel stuiteren en dat gegeven was wel stoer. Echter ook die truc werd tot in den treure uitgemolken.
Is dan alles slecht, nee dat is ook niet het geval, het kamerbrede refrein van Seed zit nog steeds in mijn kop geramd en de riff van It's On is nog steeds lekker heavy.
Voor het overige kan ik hier niet meer mee uit de voeten. Korn; noem het een kortstondige relatie met een van je ex-en, waar je nu op terugkijkt en waarvan je denkt; hoe kan ik ooit op dat meisje zijn gevallen.

Geen last van, ik vind de albums van Korn uit de jaren negentig nog steeds goed. Lekker manisch en zwaar, maar ook spannend, vind er weinig plat aan.
Wat wel irritant is zijn die geintjes uit het cd tijdperk, hier moet je eerst dertien keer skippen.

En zo zijn we dus bijna 7 jaar later, ben ik intussen de creativiteit die achter dit album steekt enorm gaan waarderen en staat er zowaar een score van 4* op geplakt...
Tja...ik denk dat ik niet kan ontkennen dat mijn muzikale beleving wel zijn schizofrene episodes doormaakt...