Jethro Tull - Songs from the Wood (1977)

Vandaag een ideale dag om mijn lp's van Tull weer te draaien, want het is een blijfthuisweekend! [/quote]

Dat is een prima idee, hier ook een thuisblijfweekeinde, starten we met deze!

Mijn favoriete Tull album. Puike songs, fantastische muzikanten (Martin Barre is een schandalig ondergewaardeerde gitarist, wel geliefd bij collega snarenplukkers), prima productie en Steven Wilson heeft er een schitterende remix van gemaakt. De volle mep aan sterren!

Is het misschien het koude weer, maar ik had opeens zin om terug eens wat Jethro Tull te draaien. Sowieso een band die bij mij de laatste jaren aan een heropleving bezig is. Ik ben een tijdje erg grote fan geweest, maar merkte dat ik mezelf limiteerde tot Aqualung en Thick as a Brick wanneer het om het oeuvre van Tull gaat. Onterecht natuurlijk, want er zijn meer interessante platen dan enkel hun jaren 70 werk. Al klinkt dat nu wel ironisch bij een review over Songs from the Wood, want laat die nu net uit 1977 stammen. In ieder geval een plaat waarvan het titelnummer denk ik wel het meest bekende nummer is. Het meest bekend is echter geen synoniem voor het beste, want met Hunting Girl, Jack-In-The-Green en zeker The Whistler zijn er nummers die ik gemakkelijk tot bij het beste van Tull in het algemeen zou willen bestempelen. Je voelt dat Tull hier een bepaalde weg is aan het inslaan die nog verder uitgewerkt zou worden met opvolgers Heavy Horses uit 1978 en Stormwatch uit 1979. De Engelse folklore krijgt de bovenhand en het enige nummer dat gevoelsmatig wat uit de toon valt is Pibroch (Cap in Hand). An sich een fijn nummer, daar niet van, maar het klikt niet zo goed samen met de rest van de nummers. Vreemd trouwens dat Beltane als extra nummer op de remaster uit 2003 is toegevoegd. Volgens de liner notes van 20 Years of Tull gaat het om "an unreleased track that did not make it to the Heavy Horses album. Recorded at Maison Rouge Studios, London in 1977". Qua jaartal kun je dit inderdaad wel linken aan Songs from the Wood, maar ik zou dit zelf dan eerder bij Heavy Horses hebben toegevoegd. In ieder geval, op naar de volgende!

Ik vond deze nieuwe periode van Jetrho Tul om één reden altijd wat moeiljiker, en dat komt omdat Ian wat aggressiever is gaan zingen. Maar eigenlijk past dat wel bij de wat luchtigere muziek.

Ik zal de trilogie nog eens goed luisteren (met boekwerk inclusief prachtige foto's) en van een nieuw oordeel voorzien.

Ik heb ook een nieuwe liefde ontwikkeld voor Hunting Girl, door de stevige rock-versie die Martin Barre Band er nu op na houdt. Een krachtige song. Ik heb ook gelijk een leuk idee voor een nieuwe avatar.

Grappig, het gebruik van die term "folkrock". Mijn eerste associatie daarbij heeft een Amerikaanse bijsmaak: lange sociaal-kritische ballade-achtige composities van Woody Guthrie, Pete Seeger of Bob Dylan, die dan midden jaren 60 (toen de term ook werd gemunt) door de Byrds met veel ontzag van een beschaafde elektrische begeleiding inclusief jangle-gitaar werden voorzien. Bij Jethro Tull daarentegen wordt een basis van (soms stevige) rock gecombineerd met folky en soms speelse melodieën en het geheel afgemaakt met een sausje van meer up-tempo-Britse folk met fluit of accordeon. Maar dat is natuurlijk net zo goed folkrock, in feite. (Uiteraard zijn dit (a) mijn eigen associaties en (b) planken van dik hout gezaagd.)
        Songs from the wood zou je des te meer folkrock kunnen noemen omdat er niet alleen folky arrangementen vermengd worden met stevige gitaren (met name op Hunting girl en Pibroch), maar ook omdat er in veel van de teksten de lof van het buitenleven wordt gezongen (en in Hunting girl ook wel op de onverwachte "gevaren" ervan wordt gewezen). Kleurrijke en zeer afwisselende arrangementen met fluit, akoestische en elektrische gitaar, keyboards en percussie, allemaal in mijn beleving nóg levendiger door de suggestieve hoes, en met veel tempowisselingen (het titelnummer, Hunting girl, Pibroch) waardoor ik deze band nog altijd aan de progrock link. Maar het belangrijkste zijn toch de knappe composities en sterke melodielijnen waarbij Ian Anderson zijn aparte stemgeluid optimaal kan gebruiken om de stempel van zijn persoonlijkheid op het geheel te drukken. Prachtige intieme afsluiter ook, van een plaat die dicht aanschuurt tegen wat ikzelf Tulls beste werk vind.

BoyOnHeavenHill, de britse folkrockscene is best groot. Er gaat een wereld voor je open. Ik kan tenminste Fairport Convention, Pentangle, Fotheringay and Strawbs wel aanbevelen. Het schijnt dat Animals met House of the Rising Sun de scene/sound officieus startten.

Tull haakte eigenlijk aan op een scene die alweer bijna was afgelopen. (je weet werll punk en disco). Maar de hoogtijdagen liggen toevalligerwijs in dezelfde periode als progrock (1969-1976).

Wat Tull betreft: deze plaat is inderdaad puur genieten. Heavy Horses en Stormwatch in iets mindere mate volgen dit stramien.

Echt een van mijn favoriete JT albums, denk dat ik dit in de loop van vele jaren het meest heb gedraaid,

Met Huntig Girl, Ring Out Solstice Bells als top tracks.