Thelonious Monk - Brilliant Corners (1957)

Deze week besteld!! Ben benieuwd

De beste man had dit album bijna niet gemaakt. Uitgekotst door zijn label, problemen met arrestaties en drugsbezit.
Later toch opgepikt door de baas van het label Riverside en zie hier een wedergeboorte en een baanbrekend album.
Maar echt indruk wil het album op mij [nog] niet maken.

Opzich een lekkere plaat. Maar met name in I Surrender, Dear lijkt het of Thelonious apestoned, half in slaap valt op zijn piano...pff man man speel wel of niet! Dan kabbelt ie maar wat op zijn pianootje. Verder absoluut een lekkere plaat.

Voor de jazz geschiedenis net zo belangrijk als: "kind of blue", "A Love Supreme" en "Somethin' Else"......kortom een dikke aanrader voor de jazz liefhebber of liefhebber voor de betere muziek!

Because of its historical significance the album was inducted into the Grammy Hall of Fame in 1999.

Muzikaal gezien verdient dit album het vind ik, voor mij is dit toch een van de beste en creatiefste Jazzalbums die ik tot nu toe gehoord heb.

Het was Jazz Brugge (op 4 oktober vorig jaar) toen ik samen met Zachary Glass ging om voornamelijk Monk's Casino te zien, Alexander Von Schlippenbach bracht er met een kwintet stukken van deze heer waar ik voordien nog geen muziek van kende, het beloofde alvast de moeite waard te gaan worden wat het ook zeker was. Tijdens het optreden herkende ik alleen 52nd Street Theme, ik weet nog hoe mooi ik één bepaalde deun vond maar niet wist welk nummer het was, na dat optreden vond ik het hoog tijd om eens deze legende te luisteren, "de man achter Bebop".

Brilliant Corners was dat nummer waarvan die deun me zo was bijgebleven, het begint met een paar subtiele pianotikjes opgevolgd door geweldig (!) saxofoonduet van Sonny Rollins en Ernie Henry - Een subtiele versnelling en vibratie die de beide heren prachtig naar voren brengen, ook een niet te onderschatten stuk omdat het zo'n 10 keer opgenomen moest worden voor het goed was.

Maar niet alleen het fenomenale titelnummer mag er zijn, heel het album is gewoon topkwaliteit en Jazz van de allerbovenste plank als je het mij vraagt. Het langdradige Ba-Lue Bolivar Ba-Lues Are verveelt ondanks zijn traagheid en relaxte toestand geen seconde, een prachtig jazznummer om 's avonds te luisteren vind ik. Pannonica waar we Monk te horen krijgen op celesta vind ik ook erg de moeite, alweer een ietwat rustiger gestemd nummer maar toch wat in contrast met het voorgaande, hier ligt de nadruk naar mijn mening toch wat meer samenspel en samen met de unieke combinatie van celesta en saxofoon verdwaal je in de schone klanken. I Surrender, Dear maakte de eerste keer een werkelijk verpletterende indruk op me, wat een prachtig en emotievolle manier van spelen! Naast fantastische deuntjes componeren kon deze man ook briljant piano spelen, niet overtuigd in het verleden? Luister dan toch maar eens dit stuk vind ik, op zich niet virtuoos - zoals HiLL hierboven terecht opmerkt is het inderdaad excentriek, maar dat bevalt me zo juist (aan dit stuk en aan heel het album), Monk speel alvast erg persoonlijk vind ik, iets waar je nooit mee de mist ingaat vind ik dan - die harde aanslagen die opeens opgevolgd worden door stilte, twijfel,e.d. zouden doen vermoeden dat dit ingestudeerde materie is die niet goed naar boven komt, maar de emotie in het spel liegt er niet om vind ik, puur uit het artistieke hart denk ik dan. De afsluiter swingt dan weer de pannen van het dak zoals het zou moeten, we krijgen hier ook nog een trompettist die ergens alle lucht uit zijn longen perst in het deuntje en weg zijn we, alweer subtiel en mooi in elkaar gezet.

Of dit album werkelijk op één lijn geplaatst kan worden met oude Jazzklassiekers blijft iets om voor jezelf uit te maken vind ik, Thelonious Monk lijkt me alleszins een man die alle eer verdient krijgt.

Wat mij vooral opviel aan het optreden vorig jaar was een bepaald moment wanneer de beide blazers eventjes back-stage gingen. Op het eerste zich leek alles nog orde, maar opeens begon de drummer buiten het ritme te spelen, té-traag/té-snel e.d., ook hij trapte het dan eens af en alleen Schlippenbach en de bassist die er het beste van probeerde te maken bleven over - excentriek? Wel zo is heel dit album, maar volgens mij was dat ook de persoonlijkheid van deze Monk, mooi dat dit album dan werkelijk hém is en niet gewoon wat jazzspel om maar iets op de markt te krijgen vind ik, je hoort dat hier moeite voor gedaan is. Zelden heb ik albums gehoord in deze stijl: Monk heeft er soms de brui aan en tikt er zacht op los, tegelijkertijd lijkt de bassist hetzelfde te doen terwijl dan weer de drummer er hard op doorgaat, er lijkt zich bij momenten geen samenhang te bevinden tussen deze mensen wat betreft de technische kant die ik tot nu toe gewoon was in Jazz - chemie om het geweldig te laten klinken is er dan weer wel. Het is wennen aan de tempo-veranderingen die haast uit het niks te lijken te komen, maar eens je die moeite gedaan hebt is dit puur genieten!

Excentriek, spannend, creatief, het ene moment virtuoos (titelnummer) en de andere keer zo "normaal" (het solostuk) als het maar kan. Dit album lijkt me voorzien van alle kwaliteiten, Monk komt alvast in al zijn aspecten goed naar voor denk ik dan: qua composities top, solo doet hij het ook alles behalve slecht, swingen zoals het jazz genegen is, en creatief met de celesta. Wat wil je nog meer? (Ik ben méér dan tevreden ).

Kort samengevat, is dit een hele dikke jazzklassieker met alles er op en eraan gemaakt door een man die het op zijn onorthodoxe manier deed in een wereld van nog vrij gestructureerde Jazz (Hardbop-periode). Monk op zijn best?

dat heb je juist verwoord Dardan.

Ik hoor wel wat er zo goed/bijzonder is aan Monk echter weet hij me maar moeilijk werkelijk te raken...muziek voor het brein zeg maar .

Anno 2009 is Monk nog steeds niet naar ieders smaak......en dat is maar goed ook.

Dit album is de volgende stap voor mij op weg naar het punt dat ik dit genre (jazz in het algemeen) echt goed kan waarderen. Het is namelijk nog steeds niet zo ver dat ik een jazzalbum meer dan 3,5* heb gegeven, maar het is ook niet meer zo dat ik er totaal niet naar kan luisteren. Nou is het op zich geen doel om jazz te waarderen, maar ik vind het wel leuk om zo af en toe een plaatje in het genre te proberen. Deze had ik op 1,5* staan, maar heb ik herbeluisterd (ik weet niet eens meer wat daarvoor de aanleiding was) en hij bevalt me nu stukken beter!

Het begint met het titelnummer Brilliant Corners, met al meteen het aparte pianospel (mijns inziens!) van Thelonious. De blazers beginnen hetzelfde melodietje te blazen, maar al snel gaat het echt swingen! Het is een aardig openingsnummer, ik vind het allemaal prima gespeeld, en het klinkt best lekker. De melodieën zijn wel aardig. Het solospel is prima. Maar echt veel doet het me niet. (Misschien ook een beetje het euvel van jazz? Toch niet, blijkt later op dit album!) Het nummer begint me ook iets te snel vervelen. Maar de swingende stukken vind ik wel erg fijn en... swingend!
Maargoed, redelijke opening, en Thelonious doet het prima. En de versnelling in het nummer is erg goed gedaan!

Vervolgens krijgen we Ba-Lue Bolivar Ba-Lues-Are. Een rustiger nummer waarvan ik de klasse in principe wel hoor, maar die me gewoonweg niet weet te raken. Het laat me volledig koud. Af en toe wat leuke momenten zoals wanneer Thelonious voor mijn gevoel tegen de blazers in lijkt te spelen. Een lange pianosolo maar ik vind dat Thelonious dat best mooi speelt. Het moeilijke vind ik het bij dit genre om uit te leggen waarom. Verder, hoewel het nummer me niet echt weet te raken, vind ik het een prima achtergrondmuziekje. We krijgen nog een bas-solo, saaaaai. Ook nog een korte drumsolo waar ik nou ook niet bepaald op zit te wachten.

Maar vanaf Pannonica wordt het mij betreft echt goed. Ik vind Pannonica een ontzettend sterke track in de zin dat het voor mij prefect de jaren 50-sfeer weergeeft. Ik krijg hier allemaal typische jaren 50-sfeerbeelden bij. Erg treffend gedaan. En de celesta vind ik ook nog eens een fijn instrument. Goed nummer dus!

I Surrender, Dear is mijn favoriet van het album (en de enige compositie die niet van Thelonious zelf is). Dat komt doordat dat nummer me echt weet te raken. Ik vind het pianospel zeer emotioneel. Ik snap best dat mensen moeite hebben met zijn manier van spelen, maar bij mij werkt het juist erg goed. Thelonious Monk gooit voor mijn gevoel al zijn emotie in z'n spel. Prachtig als je het mij vraagt!

Bemsha Swing doet precies wat de titel zegt! Het swingt! Een erg fijn nummer als je het mij vraagt. Erg fijne melodie ook. Erg lekker om naar te luisteren. Dit is precies zoals ik swingende jazz graag heb.

Al met al is dit een van m'n favoriete jazzalbums. Het swingt, het is emotioneel, en het is sfeervol. Wat wil je nog meer? De laatste drie nummers bij elkaar scoren mss wel een 4 a 4,5*. De eerste twee halen het dus best naar beneden. Maar ik kom toch nog op een ruime 3,5*. En wat ik ook echt nog kwijtwil is dat ik Thelonious Monk altijd een prachtige artiestennaam vond. Maar wat blijkt? Het is z'n echte naam! Thelonious Sphere Monk. Mooie naam, zeg!

Dit album stond al lang in mijn kast, maar veel had ik er ng niet naar geluisterd (behalve dan het titelnummer dat ik altijd al "brilliant" gevonden heb). De laatste keer dat ik het nog eens serieus beluisterde was jazz nog redelijk nieuw voor mij en kon ik dit album maar matig waarderen. Tot mijn tevredenheid stel ik vast dat ik ondertussen blijkbaar een meer gevorderde jazzluisteraar geworden ben. Toen ik dit album gisteren namelijk nog eens een kans gaf werd onmiddelijk van mijn mijn spreekwoordeijke sokken geblazen. Bijna drie kwartier lang heb ik met volle teugen van dit heerlijk swingende meesterwerkje genoten.
Het zou me niet verbazen als er een paar nieuwe albums van Monk in mijn platenkast staan na mijn volgende bezoek aan de platenboer.

Geen briljante plaat, maar wel gewoon een goeie. Niet mijn favoriet van Monk, maar zeker geen plaat om uit je discografie te willen weren. En inderdaad, Arrie, Thelonious Monk is een bazennaam!

Wat een prachte ingetogen samenspel. Monk streelt de piano. Maar ter gelijke tijd laat hij de piano ontwaken. De blazers klinken als een onwillekeurig sentiment. Nergens lijkt men gecontroleerd door te worden. Echter behouden ze allen een idealistische jaren 50 discipline in hun karakter. Het hele album is een on constante '2 steps forward, 1 step back' principe. Oude swing tradities worden omgevormd en afgeleidt door bluesy bebop blazers. Monk laat hier mooi de wereld en de mogelijkheden van jazz horen. Er is een hemelse balans in deze muziek. Briljant van uit welke hoek je er ook naar kijkt!

Ik moest deze album meerdere luisterbeurten geven, maar dat geeft niets! Ik begin namelijk jazz steeds meer te waarderen en zeker op de manier van Thelonious Monk het aanpakt. Heb wel het idee dat deze jazz behoorlijk sophisticated is en ook wat minder toegankelijk in het begin. Deze plaat bestaat uit vijf lange instrumentale nummers, met vaak een fragmentarisch riedeltje, dat door meerdere instrumenten bespeeld wordt in diverse tempo's. Er wordt er lekker op los gevarieerd. De piano, één van mijn favo-instrumenten doet ook nog een muzikale duit in het zakje, ik vond dit dus na een tijdje echt niet verkeerd!

Briljant (sorry, no pun intended) vond ik trouwens Pannonica. Hoe heerlijk chill klinkt dit nummer. Het thema wordt eerst op een eenvoudige xylofoon (of was is het?) gespeeld en daarna komen de blazers en de piano weer om de hoek. Het is echt een heel mooi ingetogen nummer. Het laatste nummer, Bensha Swing, vond ik ook een hoogtepunt. Wat een goede swingende (de benaming van de track zei het al ) afsluiter is dit geworden.

Das geen xylofoon maar een celeste

Celesta - Wikipedia, the free encyclopedia - en.m.wikipedia.org

Een plaat uit het boek 1001 Albums. Ik ben geen fan van jazz, maar mede door dit boek, luister ik nu soms na. Heb jazz nog niet hoog zitten.

Leg je boek lekker weg en stop met het dwangmatig afluisteren van lijstjes

Die dissonantie. Is Monk de eerste die (zo nadrukkelijk) met zulke akkoorden speelde?
Ik vind het in ieder geval prachtig. Sterker nog, je kunt wel stellen dat ik door Monk muzikaal anders ben gaan denken, op een gegeven moment gaan die klanken behoorlijk onder je huid zitten.

Tijdens de bebop periode speelden meerdere artiesten met die dissonanten maar niemand zo nadrukkelijk als Monk zelf. Zijn stijl concentreerde zich eigenlijk rond dissonantie. Leuk dat je dit zo waardeert Judge!

Jazeker Soledad!
Eens kijken of ik wat naar gitaar kan overzetten.
b5 over de dominante 7 is wat ik zo vermoed, Wellicht ook b9 of b3.
Binnenkort eens gaan klooien.

Daar heb ik dan weer minder verstand van Toen ik nog saxofoon speelde gebruikte ik vaak de 'Real Books'.

b9 naar b3. Schaak!

Ik geef het op, jij wint Elvis Heb jij weer tijd om nog eens goed naar deze muziek te luisteren met de wetenschap van dissonantie in Jazz.

Een techniek die al vanaf de klassieke muziek gebruikt wordt. Luister maar eens naar de
mondscheinsonate van the old Ludwig van. Die tonen die in het gehoor een beetje wringen en daardoor nog intenser klinken zijn noten die buiten het boekje vallen van de toonladder waarin gespeeld wordt.

Als je het nummer Brilliant Corners luistert hoor je bijvoorbeeld de vierde noot die een aantal keer herhaalt wordt. Die heeft als basis een G, de dissonant is een b5 d.w,z.; de vijfde noot in de toonladder waaruit wordt gespeeld, in dit geval de D gaat een half stapje achteruit en word een Mol D oftewel een bD.
Als je de G en de bD tegelijk speeld krijg je zo'n "wrange" toon.

b5 wordt ook wel de duivelsnoot genoemd omdat het in de middeleeuwen een verboden noot was waarvoor je op de brandstapel terecht kon komen, het paste immers niet in kerkliedjes. Vandaar dat het nogal populair is bij Metal bands; het rifje van Enter Sandman bijvoorbeeld, maar dat terzijde

Veel gevoel spreekt er ook uit. Jimmy Page zei:"Technique doesn't come into it. I deal in emotions."
Ik prefereer emotie te horen met slechte techniek, dan goede techniek zonder emotie. Jazz is redelijk emotieloos, of het moet meer de richting van de blues opgaan.

Alle muziek is emotieloos. De emotie zit in de luisteraar.

Of niet.

Treffend gezegd

Wat een bullshit zeg. Allereerst is jazz een nogal breed begrip: een genre van een eeuw met ontzettend veel substromingen. Daarnaast is de meeste jazz juist geconcentreerd rond emotie: het is tenslotte gebouwd rond improvisatie en daarmee het gevoel van de speler. Freejazz was zelfs een stroming uitsluitend gebouwd op emotie en techniek werd daar uit het raam gebonjourd.

Dat is niet wat ik ervaar. En dat muziek an sich emotieloos is zegt iets over de degene die dat beweert. Improvisatie heeft toch niets met emotie te maken, maar juist met techniek. Maar jullie zijn nogal overtuigd van jullie gelijk, dus ta da.

Improvisaties hebben een basis in techniek (akkoorden enz.) Wat men speelt is echter gevoel of emotie. Je opmerking is ontzettend generaliserend over zo'n breed genre als jazz. Zoals ik zei: veel freejazz is zelfs uitsluitend gebaseerd op emotie en gevoel. Billie Holiday, de latere John Coltrane, Keith Jarrett, Abdullah Ibrahim, Sam Rivers.... Ik noem even vijf artiesten waarvan je echt niet kunt zeggen dat er geen gevoel of emotie in de muziek is te vinden. En zo zijn er nog heel erg veel. Of in Coltrane's eigen woorden:

My music is the spiritual expression of what I am — my faith, my knowledge, my being...When you begin to see the possibilities of music, you desire to do something really good for people, to help humanity free itself from its hangups...I want to speak to their souls.

Ik neem de quote van Kronos even als uitgangspunt, waarom ik jouw kritiek wat gemakzuchtig vind, Spinout.

Ik zou eerder zeggen dat alle muziek emotioneel is, maar het ligt aan de luisteraar of hij/zij de emotie eruit haalt en/of de luisteraar iets kan met die emoties. Het predicaat: "emotieloos" is daarom bovenal te gemakzuchtig. Het gaat erom waarom je iets niet emotioneel vind! Dat is wat interessant is voor de lezer.

Dat is met het punt. Dat jij het niet ervaart, betekent niet dat het er niet is. Je hebt geen idee hoeveel emotie de muzikanten in hun spel hebben gelegd. Bij de een komt het wel over, bij de ander niet. En zelfs als de muzikant er geen emotie in heeft gelegd, kan een luisteraar er wel emotie bij ervaren. Dat jij geen ervaring bij jazz ervaart, prima, maar dat zegt alléén iets over jouw eigen ervaring.

Ik zou zeggen dat er zonder luisteraar zelfs geen muziek is. Niet dat dit allemaal veel ter zake doet.

Zoals Soledad al opmerkt komt er bij jazz gewoonlijk heel wat emotie kijken en Coltrane kan daarbij uitstekend als voorbeeld dienen. Maar spinout weet het natuurlijk allemaal veel beter.

Zonder al te arrogant over te willen komen spinout, ligt het volgens mij aan de uitgebreidheid van je eigen muzikale vocabulaire dat je de emoties in dit soort muziek niet kunt herkennen en erkennen.

Als je jazz wilt leren spelen, zijn er mathematische regels voor schema's, toonladders en akkoorden die je qua spel en gehoor onder de knie moet krijgen waarna je ze in je improvisatie kunt stoppen. doe je dat gevoelloos dan ben je geen muzikant maar een soort muziek programmeur.
Pas als je dat onder de knie hebt kun je het avontuur van free-jazz aangaan; de regels overstijgen en helemaal losgaan. Het toppunt van emotie zoals Soledad al zei.

Maar ook als luisteraar moet je in het begin wennen (ik wel in ieder geval); gewoon even uit je comfort zone stappen en de uitdaging aangaan.

En vergis je niet. Zelfs Page is met zijn (blues) schema's en toonladders aan muzikaal wiskundige regels gebonden. Met alle respect voor Jimmy, maar hier lult hij toch echt uit zijn nek.
Hij heeft makkelijk praten met zijn talent.

*schaakmat