Thelonious Monk - Brilliant Corners (1957)

Wat een prachte ingetogen samenspel. Monk streelt de piano. Maar ter gelijke tijd laat hij de piano ontwaken. De blazers klinken als een onwillekeurig sentiment. Nergens lijkt men gecontroleerd door te worden. Echter behouden ze allen een idealistische jaren 50 discipline in hun karakter. Het hele album is een on constante '2 steps forward, 1 step back' principe. Oude swing tradities worden omgevormd en afgeleidt door bluesy bebop blazers. Monk laat hier mooi de wereld en de mogelijkheden van jazz horen. Er is een hemelse balans in deze muziek. Briljant van uit welke hoek je er ook naar kijkt!

Ik moest deze album meerdere luisterbeurten geven, maar dat geeft niets! Ik begin namelijk jazz steeds meer te waarderen en zeker op de manier van Thelonious Monk het aanpakt. Heb wel het idee dat deze jazz behoorlijk sophisticated is en ook wat minder toegankelijk in het begin. Deze plaat bestaat uit vijf lange instrumentale nummers, met vaak een fragmentarisch riedeltje, dat door meerdere instrumenten bespeeld wordt in diverse tempo's. Er wordt er lekker op los gevarieerd. De piano, één van mijn favo-instrumenten doet ook nog een muzikale duit in het zakje, ik vond dit dus na een tijdje echt niet verkeerd!

Briljant (sorry, no pun intended) vond ik trouwens Pannonica. Hoe heerlijk chill klinkt dit nummer. Het thema wordt eerst op een eenvoudige xylofoon (of was is het?) gespeeld en daarna komen de blazers en de piano weer om de hoek. Het is echt een heel mooi ingetogen nummer. Het laatste nummer, Bensha Swing, vond ik ook een hoogtepunt. Wat een goede swingende (de benaming van de track zei het al ) afsluiter is dit geworden.

Zat me steeds af te vragen waar het thema in "Ba-Lue Bolivar Ba-Lues-Are" me aan deed denken. Na een tijdje tobben ben ik eruit: George Bruns & Mel Levens - 101 Dalmatians (1998). Daar wordt de slechterik uit de film, Cruella De Vil, bezongen. De schrijver van dat lied heeft zich gebaseerd op "Ba-Lue Bolivar Ba-Lues-Are"

Verder ben ik vooral gek op "Brilliant Corners", fraai stukje muziek dit.

Ik ben geen groot jazz kenner. Ik ben een passieve luisteraar van een genre dat zo alomtegenwoordig is en nog steeds zo'n grote invloed heeft op de muziek van vandaag. Ik laat me graag leiden door anderen die me af en toe een album toespelen. Zo ook deze van Thelonious Monk.

En ik ben erg blij met deze aanbeveling.

Dit is voor mij op het gehoor technisch uitdagende jazz met heel interessante ritmes, maar zo loom en zo foutloos gespeeld dat het dicht bij een soort van smooth jazz lijkt te komen af en toe, ondanks dat de dissonante tonen van de piano je altijd bij de les houden.

Dit album staat vol met geweldig trompet-/saxofoonspel, goed gespeelde, relaxte drum- en bassolo's, en het (dare I say) briljante pianospel van Monk.

Toegankelijke jazz, die steeds meer prijsgeeft hoe meer je er naar luistert.