Split Enz - Conflicting Emotions (1983)

CONFLICTING EMOTIONS
was voor 60% een Neil Finn album.
Zelfde line-up als bij Time & Tide, maar minder beklijvend.
Een verzameling goede songs, dat wel, maar de magie
van de vorige drie platen is hier eerder afwezig.

Misschien omdat Tim er niet meer met zijn volle aandacht bij is.
Zijn vier composities klinken als leftovers van zijn eerste soloplaat.
Vooral het met complexe ritmes opgebouwde Working Up an Appetite
en het getormenteerde Conflicting Emotions zijn iets moeilijkere
composities die wellicht daarom het catchy Escapade niet haalden.

I Wake Up Every Night werd de iets te goedkope derde singel.
Maar albumafsluister Bon Voyage is het verloren pareltje.
Een meesterlijke Tim Finn ballad ... zakdoek verplicht.

Trok Tim Finn het laken (drie singels) net iets te veel naar zich toe
op het vorige, succesvolle en sterke album Time & Tide, dan gaat dit keer
broertje Neil met het mooiste rapport van de familie aan de haal.

Natuurlijk is er de prachtige evergreen Message to My Girl,
dat perfect tussen I Got You en het latere Don't Dream It's Over past.
Een radiohitje in de Benelux en op die manier toch nog een beetje
erkenning voor het verhaal van de kiwi's dat bijna op z'n einde loopt.

http://nl.youtube.com/watch?v=YUC_jE78FNE

Let even goed op de intrigerende videoclip: twee bedenkingen:
Je ziet in de regie hoe Tim als het ware de fakkel doorgeeft aan Neil.
En het wandelen door decors doet aan de clip van Don't Dream It's Over
denken, waarin Neil wandelt doorheen verschillende woonkamers.

De eerste singel van het album was nochtans Strait Old Line.
Een jazzy nummer dat prima ingespeeld werd, maar zonder bezieling.

http://nl.youtube.com/watch?v=-5wcVpj14l0

Bullet Brain and Cactus Head en Our Day zijn behoorlijke albumtracks.
Het laatste beschrijft de komst en geboorte van Neils eerste zoon.

Interessanter zijn het aggressieve No Mischief, en het al helemaal
in Crowded House arrangementen gegoten The Devil You Know.

De b-kanten Parasite (van Eddie Rayner) en Kia Kaha (van Neil)
ontbreken op de remaster (al werd Kia Kaha hernomen op het laatste album).

Kia Kaha is een juweeltje van een b-kant.
Het beschrijft de gezellige hoogtijdagen van de band enerzijds
en mixt het met de bekende Maori krijgsdans (zie rugby games) anderzijds.
Een link met een wat flauw filmpje, maar wel met het heerlijke nummer.

http://nl.youtube.com/watch?v=cvXe9b7krs8

Eerlijk gezegd vind ik dit album in zijn geheel tamelijk briljant. Sterker nog, het is het enige album van The Enz dat bij mij de juiste snaar raakt. Het zal wel niet toevallig zijn dat dit album ook mijn eerste kennismaking was met deze band uit Nieuw-Zeeland. Ik kan me nog goed herinneren dat ik, waarschijnlijk ergens rond 1984/85, de LP heb geleend bij de bibliotheek, omdat ik Message To My Girl zo'n onweerstaanbaar liedje vond. De rest van de nummers maakte al snel net zoveel indruk. Daarna heb ik decennia lang niets meer met Split Enz gedaan, totdat in ik 2006 de remaster aanschafte. En ja hoor, het kwartje viel onmiddellijk weer.

Strait Old Line
Lekker losjes gespeeld, jazzy piano, subtiel slagwerk, lekker nonchalant gezongen, maar tegelijk puntig en direct. Top.

Bullet Brain and Cactus Head
Een heel spannend en eigenwijs nummer met een enorme drive voorwaarts. De tekst is aanstekelijk bizar, His brain is like a lump of steel, over 2 tegenpolen die toch ook weer hetzelfde zijn. Ik kan het niet navertellen, te vreemd. De stemmetjes en lachjes in de refreinen maken het nog vreemder, maar wat hakt dit nummer er grimmig in. Let ook op de totale overgave in de zang in het laatste refrein en de heerlijke pianobreak die daaraan voorafgaat. Mijn eerste favoriet van dit album, een knaller.

Message To My Girl
Hier hoef ik niets meer over te zeggen. Een classic single uit de jaren 80. Hemelse piano, basgitaar, een verrukkelijk open klinkende snaretrom, dit is instrumentale perfectie. En Neil zingt op zo'n manier dat je het onvermijdelijk warm krijgt. Mijn tweede favoriet, maar dat zal geen verrassing zijn.

Working Up An Appetite
Alweer zo'n sterk nummer, onverbiddelijk voortgedreven door creatieve jungle percussie en met een bijzonder fraaie panfluit break. Een rijkdom aan muzikale ideeën. Dit is toch Tim Finn op zijn best, hoor.

Our Day
En weer is het raak. Een wonderschone opening met desolate piano, onheilspellende percussie, ijle synthklanken en de hoopvolle stem van Neil. Hij zingt over de aanstaande geboorte van zijn zoon. Bijzonder intens. Klasse. Mijn derde favoriet.

No Mischief
Een niet bijzonder opvallende albumtrack, maar wel straf en pittig gezongen, vooral in de refreinen. Gewoon goed.

The Devil You Know
Het eerste echte rustpunt op dit album, dat al een heel eind in de richting van Crowded House gaat. Wat leggen deze jongens toch een gevoel in hun zanglijnen. De stemmige begeleiding van gitaar en piano maakt het af. Prachtig gedaan.

I Wake Up Every Night
Misschien het enige missertje hier. Een saxofoon weggelopen uit een slapstick film........ tsja, op zich geen vervelend nummer, maar het valt wat uit de toon bij de rest van het album.

Conflicting Emotions
Eindelijk zijn we bij het titelnummer. Het begint wat vaag, onsamenhangend, misschien zelfs wat zeikerig met alleen maar de stem van Tim en enige tijd later nog wat bijgeluiden en andere stemmen op de achtergrond. Interessant dat wel. Na anderhalve minuut volgt een abrupte overgang, waarna de weg wordt geplaveid door een straffe bassdrum en Tim weer bij zijn positieven is. Gelukkig maar, want het is weer smullen als ik hoor hoe strak en resoluut de refreinen uit de speakers rollen.

Bon Voyage
Een beter gepast slotnummer is niet denkbaar. Mijn vierde favoriet. Een brok in de keel, het beeld van een eenzame zeilboot die achter de horizon verdwijnt. Wat een emotioneel afscheid, temeer omdat het verhaal van Split Enz voor mij met dit album is begonnen en geëindigd.

Met Conflicting Emotions heeft Split Enz voor mij absoluut hun definitieve album gemaakt. Ik heb afgelopen voorjaar ook de mij tot dan toe onbekende albums True Colours en Time and Tide gekocht, maar dat ik beter kunnen laten. Afgezien van een handvol singles als I Hope I Never, Poor Boy en Dirty Creature trek ik die albums totaal niet. Ik kan er echt helemaal niets mee. Raar, maar waar.