Split Enz - Time and Tide (1982)

hun beste ... volgens mij

en bovendien de plaat die nog het meest bij het Crowded house geluid in de buurt komt, voor velen vast een aanbeveling

het sterkste aan deze plaat is dat er werkelijk geen slechte nummers op staan, en er met gemak 7 of 8 singles vanaf hadden kunnen worden gehaald. Bij mijn weten is het openingsnummer ooit op single uitgekomen indertijd, maar ik maak me sterk dat het bij iemand een bel doet rinkelen.

Erg goeie nummers voorst zijn small world (split enz had het 25 jaar gelden al over globalisme), het beeldende six months in a leaky boat (over een jeugdherinnering) en uit uitermate opgewekte never ceases to amaze me, wat nog het meest de lichtelijk freakerige wijze van de oude split enz laat horen (toen ze zichzelf nog schminckten)

TIME & TIDE
is zonder twijfel het beste album van Split Enz.
Hoewel ik een persoonlijkere band het met Waiata,
is dit album het eerste dat ik van hen in huis haalde.

Time & Tide is een conceptalbum en een groepsalbum.
Geen catchy love hits meer zoals op de vorige twee albums,
maar een beschouwelijke plaat over mens (time) en natuur (tide).

De songwriter credits zijn niet meer strikt gescheiden.
Alle bandleden dragen hier en daar hun steentje bij tot het geheel.
Drummer Malcolm Green is ondertussen vertrokken.

De voorlaatste line-up bestaat uit Tim Finn (zang - piano),
Neil Finn (zang - gitaar), Eddie Rayner (toetsen en productie),
Noel Crombie (percussie en vormgeving en Nigel Griggs (bass).
Hugh Padgham producet dit keer (samen met Rayner).

Het album telde slecht één overduidelijke hitsingel.
Six Months in a Leaky Boat (dat één geheel vormt met zijn
instrumentale intro Pioneer) beschrijft Tims mislukte huwelijk.
De Britten dachten dat het over de Falkland oorlog ging.

http://nl.youtube.com/watch?v=lXtIyKL0mKw

Nochtans werd eerst het snedige Dirty Creature op singel gezet.
In dat lied rekent Tim tekstueel sterk af met zijn eigen demonen.

http://nl.youtube.com/watch?v=-686Cuz5Tnw

Verdere Tim Finn songs zijn het prettige Never Ceazes to Amaze Me.
Er zit een huppel in de song die aan Fraction Too Much Friction doet denken.
http://nl.youtube.com/watch?v=XNWQDnoHbdA

Of het koude oorlogslied (anno 1982!) Small World ... een singelkandidaat.
En Haul Away waarin Tim zijn levensverhaal in drie minuten folkpop giet.

Gek genoeg werd geen enkele Neil Finn track als singel gekozen.
Nochtans is de jongere FInn ook hier weer goed op dreef.

Giant Heartbeat stokt nog een beetje in zijn geforceerd ritme,
maar Hello Sandy Allen is een Crowded Housiaanse rocker pur sang.
Ook het jazzy swingende Take a Walk is 18 karaatse klassepop.
Op Log Cabin Fever drijft Neil op zijn beurt zijn demonen uit.

Lost for Words is hoofdzakelijk van bassist Griggs en de album afsluiter
Make Sense of It is een vlotte groepsjam met een wijze boodschap.

De remaster laat Fire Drill als bonustrack uit dezelfde sessies achterwege.
Tijdens dit album is Split Enz op het toppunt van zijn roem.
Massa's platen verkocht in Canada, Australië en Nieuw-Zeeland.

Maar een echte doorbraak in de US of Europa is nog niet geforceerd.
Aan het eind van 1982 verschijnt Next Exit (bonus op remaster van See Ya 'Round)
waarin Tim tekstueel zijn eerste solo-avontuur aankondigt ...

http://nl.youtube.com/watch?v=21EzFPOw39Q

Als toemaatje een clipje dat onlangs op youtube verscheen nav
het overlijden van de Amerikaanse Sandy Allen, de grootste vrouw ter wereld.
In het clipje onvermijdelijk fragmenten uit Hello Sandy Allen.

http://nl.youtube.com/watch?v=BWKWBoDoU0c

Voor wie het nog niet wist, zal ik het nog maar eens eerlijk bekennen: ik ben een verstokte Crowded Housefan. In de volgende incarnatie van deze band treedt Neil Finn aan als meester van het perfecte popliedje-zonder-opsmuk. Neem nu Four Seasons in One Day, bijvoorbeeld. Couplet-refrein tot in de perfectie. Alles keurig en sober.

Ik heb geen idee wát me tegenhield, maar ik heb er ondanks deze voorliefde nooit echt werk van gemaakt om ook eens in de Split Enz te duiken. Ik luisterde een jaar of twee geleden al eens naar deze Time and Tide, maar schoof die weinig geboeid weer terzijde. Want kon het aan de perfectste popliedjes van Crowded House tippen? Nee!

Inmiddels is mijn muzieksmaak in het algemeen wat verder van de zoektocht naar het perfecte popliedje afgedreven. Crowded House vind ik nog steeds meesterlijk, maar echt vaak luister ik ze niet meer. Tijd voor Split Enz, dus!

Hoe deze plaat klonk was ik inmiddels allang weer vergeten. Poppy? Ja, best wel. Maar het perfecte popliedje? Nee, daar is het veel te ongepolijst voor. Is dat erg? Welnee! Wie naar Split Enz luistert met het verwachtingspatroon Crowded House versie 1.0 te horen, komt bedrogen uit.

Tijd dus om de bekende dochteronderneming eens even ver in het achterhoofd te parkeren en te luisteren naar dit plaatje. Dat is samengesteld uit de ingrediënten die begin jaren 80 toch al in zwang waren: een flinke scheut synthpop, een beetje Beatles en wat folk-, ska- en funkelementen. Toch valt me op dat Split Enz net als veel tijdgenoten (van XTC tot A Flock of Seagulls en van Dexy's Midnight Runners tot Duran Duran) uit al die elementen een uniek eigen geluid weet te smeden.

De perfecte popsongs, om daar nog even op terug te komen, zijn hier niet verder weg dan bij Crowded House. Wel zijn ze anders verpakt: wat meer opsmuk, bezonken in synthesizers en met wat meer ruimte voor een experimentje hier en daar. Waar Crowded House prachtige Rubber Soulachtige albums opneemt, levert Split Enz dan misschien Sgt. Peppers af? Zou kunnen.

Eindoordeel is in elk geval positief. Ik twijfel tussen 3.5* en 4*, maar zal ze het voordeel van de twijfel geven. Daarmee zijn ze toch maar op één na alle Crowded Houseplaten voorbijgestoken. Toch niet slecht, naar oordeel van een verstokte fan

Split Enz is voor mij echt zo'n band die 1 heel bekend nummer heeft en sindsdien in de vergetelheid is geraakt en alleen nog maar gevolgd wordt door de echte fans.
Na het beluisteren van deze plaat is dat wel heel onterecht gebleken!

Dirty Creatures begint echt fantastisch. Vrolijke harde drumroffel en een aanstekelijk deuntje. Enorm funky nummer met een refrein wat mij behoorlijk bekent voorkomt. Als na het refrein de piano er ook nog eens perfect bijkomt is dit nummer voor mij al een 10. I Don't wanna Sail tonight. De klaagzang van een schipper? Waar is hij bang voor? De monsters in de zee?
Een perfecte opener en een nummer waar je niet stil bij kan zitten.

Giant Heartbeat begint toch wat rustiger naar de funky opening. Gitaren klinken scherp en dreigend. Die drums klinken wederom geweldig, er wordt mooi gezongen. Dit nummer is wat dreigender, wat serieuser. Komt vooral door de strijkers die enorm dreigend in het nummer naar voren komen terwijl het voor de rest niet dreigend overkomt maar wat wel voor een mooie samenhang zorgt. Een scherpe en korte gitaarsolo erbij, een mooibasloopje. Het klinkt goed hoor! De hartslag komt tot zijn eind: The Giant Heartbeat is failing.

Hello Sandy Allen is de hardere popsong. Een soort zacht luchtalarm klinkt en de gitaren knallen er door heen. De kennismaking met Sandy Allen wat duidelijk indruk op hem heeft gemaakt. We shook hands and it was amazing. Fantastische drumbreak bijgestaan door de mooie maar wederom zachte luchtalarm klinkt prettig. En dat komt weer terug om de outro te voltooien.

Never Ceases to Amaze Me is weer zo'n vrolijk getoond nummer als de opener. Weer erg funky. Duidelijk invloeden uit de funk. Ze brengen het erg goed vanaf. Het nummer lijkt qua tekst een beetje als vervolg op Hello Sandy Allen.

Lost for Words is een beetje druk. Het opent een beetje als de Talking Heads met een andere sound. De zanger klinkt zelfs een beetje als David Byrne op dit nummer. Het heeft ook een beetje die typische Talking Heads percussie in de coupletten. Dan met de drum en percussie break wordt ik toch weer blij. dat hoor ik wel graag als drummer. Het vrije deel voor de muzikanten. Gelukkig niet heel lang dit nummer maar ook totaal niet vervelend om naar te luisteren.

Small World doet me denken aan complot theorieën. Daarom is het ook zo leuk dat het gewoon vrolijke muziek is met serieuze tekst. Prachtig is dat. Mooie pianodeuntjes, fijne percussie, lekker slagwerk en een pompende bas. meer heb je niet nodig om goede muziek te maken Precies lang genoeg om veel indruk te maken.

Take a Walk is weer wat mysterieuzer. Vreemde keyboard geluiden met begeleidende drums en een stevig basloopje. Dankzij de piano is ook dit nummer aardig swingend. In het refrein krijg je een soort Bee Gees achtige samenzang waar ik opzich wel van houd. Het klinkt goed in ieder geval. De piano (gewoon keyboard maar het klinkt als piano) doet gewoon goed zijn plicht en maakt het enorm swingend. Tot zo ver is dit album nog fantastisch en nog niks slechts gehoord.

Pioneer begint als een soundtrack met de soundeffecten maar word al snel een nummer dankzij de piano en keyboards. Toch heeft het intro nog steeds de air van een soundtrack over zich heen. Ik moet een beetje aan 2001: A Space Odyssey denken. Gelukkig klinkt de muziek beter als de film.

Six Months in a Leaky Boat gaat door waar Pioneer is gestopt. Het ontpopt zich in een vrolijk pop nummer met een tekst over scheiding met een goed doordachte tekst. Aangezien Six Months in a Leaky Boat zowel je scheiding als huwelijk kan betekenen.
tegen het eind aan wordt het rustig, mooie harmonie met geneurie en mooi gitaarspel en een mooi pianodeuntje.
Een enorm leuk nummer en echt een ideale popsong. Liedjes schrijven kunnen ze wel. Waarom zijn ze ook al weer niet bekent geworden met Split Enz

Haul Away is een vrolijk liedje. Echt zo'n kampvuur nummer wat volkeren zongen voor hun kinderen en die weer op hun kinderen. Mooie harmoniën, echt zo'n vrolijk folksliedje, het klinkt simpel maar je wordt er heel vrolijk van.

Log Cabin Fever, van die naam wordt je al een beetje onaangenaam. Cabin Fever is toch een term waar al vele horrorfilms op gebaseert zijn. De muziek is dan ook onheilspellend. Gitaarlijn die heel zacht is. een pombend, traag baslijntje wat perfect voor de spanning op de voorgrond is gehaald. De basdrum die zich maar voortbeweegt met soms nog een slag op het slagwerk. De piano die ook zo onheilspellend is. Het zachte zang wat steeds harder wordt met de depressieve tekst. Dan ontpopt het spannende gedeelte zich echt in een lied. Het word een rocknummer met lekker gitaren, pombende bas en de fijn klinkende drums.
Fantastisch nummer

Make Sense of It is lastig om iets zinnigs over te zeggen. Alleen dat het een goed nummer is waar de zang niet echt op de voorgrond treed. De muziek is stukken harder en klinkt ook lekker aangenaam. een wat up-tempo nummer met fijne zang om naar te luisteren.
Ook weer een erg goed nummer!

Dit is echt een fantastisch album! Geen enkel slecht nummer met een heel aantal nummers die fantastisch zijn.

Mijn favoriete nummers zijn; Dirty Creature, Hello Sandy Allen, Small World, Six Months in a Leaky Boat en Log Cabin Fever.
Slechte nummers zijn er niet.

Dus bedankt Dazzler voor de fijne tip en ik geef dit album 4,5* met een zeer hoge kans op 5*