Split Enz - Time and Tide (1982)

hun beste ... volgens mij

en bovendien de plaat die nog het meest bij het Crowded house geluid in de buurt komt, voor velen vast een aanbeveling

het sterkste aan deze plaat is dat er werkelijk geen slechte nummers op staan, en er met gemak 7 of 8 singles vanaf hadden kunnen worden gehaald. Bij mijn weten is het openingsnummer ooit op single uitgekomen indertijd, maar ik maak me sterk dat het bij iemand een bel doet rinkelen.

Erg goeie nummers voorst zijn small world (split enz had het 25 jaar gelden al over globalisme), het beeldende six months in a leaky boat (over een jeugdherinnering) en uit uitermate opgewekte never ceases to amaze me, wat nog het meest de lichtelijk freakerige wijze van de oude split enz laat horen (toen ze zichzelf nog schminckten)

Deze stijlkaart voor het schrijven van perfect popsongs is een pijlpaal is de popgesschiedenis. compleet met perfecte overgangen van het ene naar het andere nummer: Pioneer > Six Months in a Leaky Boat > Haul Away. Een feest voor je oren !

Spliz Enz kan bijna niet worden vergeleken met Crowded House, eenvoudig omdat de kracht van de S.E. songs, nergens in de buurt komen van C.H.

Voor 'Log Cabin Fever' mogen zij mij na al die jaren nog steeds 's nachts wakker maken (zelfs na een open hart-operatie)!!!

TIME & TIDE

Dit album werd in Europa uitgebracht
door A&M met exact dezelfde tracklijst en hoes.
Producer is Hugh Padgham.

Ook de 2006 rerelease telt geen bonustracks.

Nochtans was er keuze uit Fire Drill (b-kant Australische Dirty Creature),
Next Exit (non-album singel tussen Time & Tide en Tim Finns
solo-album Escapade) en Remember when (b-kant Next Exit).
Two of a Kind (andere b-kant van Next Exit) staat als bonus op True Colours.

Singels in Australië waren Dirty Creature,
Six Months in a Leaky Boat en Never Ceazes to Amaze Me.
In Europa bleef het bij die eerste twee.
Nieuw Zeeland dacht ook aan Sandy Alles op singel.

Vandaag overleden: Sandy Allen (de grootste vrouw ter wereld).

Hello, Sandy Allen (the world's tallest woman) en
een briljante song van Split Enz, geschreven door Neil Finn.

Check it out.

....ja dit is volgens mij wel een mooi plaatje....heb hem op vinyl, maar al zeker 20 jaar niet meer gedraaid.....moet mijn geheugen maar weer eens opfrissen.

Dat zal je niet tegenvallen. Ik heb 'm recent op CD verkregen en 'm toch weer wat vaker opgezet.

TIME & TIDE
is zonder twijfel het beste album van Split Enz.
Hoewel ik een persoonlijkere band het met Waiata,
is dit album het eerste dat ik van hen in huis haalde.

Time & Tide is een conceptalbum en een groepsalbum.
Geen catchy love hits meer zoals op de vorige twee albums,
maar een beschouwelijke plaat over mens (time) en natuur (tide).

De songwriter credits zijn niet meer strikt gescheiden.
Alle bandleden dragen hier en daar hun steentje bij tot het geheel.
Drummer Malcolm Green is ondertussen vertrokken.

De voorlaatste line-up bestaat uit Tim Finn (zang - piano),
Neil Finn (zang - gitaar), Eddie Rayner (toetsen en productie),
Noel Crombie (percussie en vormgeving en Nigel Griggs (bass).
Hugh Padgham producet dit keer (samen met Rayner).

Het album telde slecht één overduidelijke hitsingel.
Six Months in a Leaky Boat (dat één geheel vormt met zijn
instrumentale intro Pioneer) beschrijft Tims mislukte huwelijk.
De Britten dachten dat het over de Falkland oorlog ging.

http://nl.youtube.com/watch?v=lXtIyKL0mKw

Nochtans werd eerst het snedige Dirty Creature op singel gezet.
In dat lied rekent Tim tekstueel sterk af met zijn eigen demonen.

http://nl.youtube.com/watch?v=-686Cuz5Tnw

Verdere Tim Finn songs zijn het prettige Never Ceazes to Amaze Me.
Er zit een huppel in de song die aan Fraction Too Much Friction doet denken.
http://nl.youtube.com/watch?v=XNWQDnoHbdA

Of het koude oorlogslied (anno 1982!) Small World ... een singelkandidaat.
En Haul Away waarin Tim zijn levensverhaal in drie minuten folkpop giet.

Gek genoeg werd geen enkele Neil Finn track als singel gekozen.
Nochtans is de jongere FInn ook hier weer goed op dreef.

Giant Heartbeat stokt nog een beetje in zijn geforceerd ritme,
maar Hello Sandy Allen is een Crowded Housiaanse rocker pur sang.
Ook het jazzy swingende Take a Walk is 18 karaatse klassepop.
Op Log Cabin Fever drijft Neil op zijn beurt zijn demonen uit.

Lost for Words is hoofdzakelijk van bassist Griggs en de album afsluiter
Make Sense of It is een vlotte groepsjam met een wijze boodschap.

De remaster laat Fire Drill als bonustrack uit dezelfde sessies achterwege.
Tijdens dit album is Split Enz op het toppunt van zijn roem.
Massa's platen verkocht in Canada, Australië en Nieuw-Zeeland.

Maar een echte doorbraak in de US of Europa is nog niet geforceerd.
Aan het eind van 1982 verschijnt Next Exit (bonus op remaster van See Ya 'Round)
waarin Tim tekstueel zijn eerste solo-avontuur aankondigt ...

http://nl.youtube.com/watch?v=21EzFPOw39Q

Als toemaatje een clipje dat onlangs op youtube verscheen nav
het overlijden van de Amerikaanse Sandy Allen, de grootste vrouw ter wereld.
In het clipje onvermijdelijk fragmenten uit Hello Sandy Allen.

http://nl.youtube.com/watch?v=BWKWBoDoU0c

Voor wie het nog niet wist, zal ik het nog maar eens eerlijk bekennen: ik ben een verstokte Crowded Housefan. In de volgende incarnatie van deze band treedt Neil Finn aan als meester van het perfecte popliedje-zonder-opsmuk. Neem nu Four Seasons in One Day, bijvoorbeeld. Couplet-refrein tot in de perfectie. Alles keurig en sober.

Ik heb geen idee wát me tegenhield, maar ik heb er ondanks deze voorliefde nooit echt werk van gemaakt om ook eens in de Split Enz te duiken. Ik luisterde een jaar of twee geleden al eens naar deze Time and Tide, maar schoof die weinig geboeid weer terzijde. Want kon het aan de perfectste popliedjes van Crowded House tippen? Nee!

Inmiddels is mijn muzieksmaak in het algemeen wat verder van de zoektocht naar het perfecte popliedje afgedreven. Crowded House vind ik nog steeds meesterlijk, maar echt vaak luister ik ze niet meer. Tijd voor Split Enz, dus!

Hoe deze plaat klonk was ik inmiddels allang weer vergeten. Poppy? Ja, best wel. Maar het perfecte popliedje? Nee, daar is het veel te ongepolijst voor. Is dat erg? Welnee! Wie naar Split Enz luistert met het verwachtingspatroon Crowded House versie 1.0 te horen, komt bedrogen uit.

Tijd dus om de bekende dochteronderneming eens even ver in het achterhoofd te parkeren en te luisteren naar dit plaatje. Dat is samengesteld uit de ingrediënten die begin jaren 80 toch al in zwang waren: een flinke scheut synthpop, een beetje Beatles en wat folk-, ska- en funkelementen. Toch valt me op dat Split Enz net als veel tijdgenoten (van XTC tot A Flock of Seagulls en van Dexy's Midnight Runners tot Duran Duran) uit al die elementen een uniek eigen geluid weet te smeden.

De perfecte popsongs, om daar nog even op terug te komen, zijn hier niet verder weg dan bij Crowded House. Wel zijn ze anders verpakt: wat meer opsmuk, bezonken in synthesizers en met wat meer ruimte voor een experimentje hier en daar. Waar Crowded House prachtige Rubber Soulachtige albums opneemt, levert Split Enz dan misschien Sgt. Peppers af? Zou kunnen.

Eindoordeel is in elk geval positief. Ik twijfel tussen 3.5* en 4*, maar zal ze het voordeel van de twijfel geven. Daarmee zijn ze toch maar op één na alle Crowded Houseplaten voorbijgestoken. Toch niet slecht, naar oordeel van een verstokte fan

Zeer sterk album !

Op een of andere mannier heb ik toch meer met Split Enz dan Crowded House. Vind deze en True Colours (beide op vinyl) hun beste,hoewel deze wel meer tegen CH aan leunt.

Ik hoorde Six Months in a Leaky Boat vandaag ineens in de bedrijfskantine op de radio. Niet echt boeiend misschien, maar ik was nogal verbaasd. Dus vandaar dat ik het maar even meld.

We zijn nu een maand verder, maar ..... Never Ceases to Amaze me !

Split Enz is voor mij echt zo'n band die 1 heel bekend nummer heeft en sindsdien in de vergetelheid is geraakt en alleen nog maar gevolgd wordt door de echte fans.
Na het beluisteren van deze plaat is dat wel heel onterecht gebleken!

Dirty Creatures begint echt fantastisch. Vrolijke harde drumroffel en een aanstekelijk deuntje. Enorm funky nummer met een refrein wat mij behoorlijk bekent voorkomt. Als na het refrein de piano er ook nog eens perfect bijkomt is dit nummer voor mij al een 10. I Don't wanna Sail tonight. De klaagzang van een schipper? Waar is hij bang voor? De monsters in de zee?
Een perfecte opener en een nummer waar je niet stil bij kan zitten.

Giant Heartbeat begint toch wat rustiger naar de funky opening. Gitaren klinken scherp en dreigend. Die drums klinken wederom geweldig, er wordt mooi gezongen. Dit nummer is wat dreigender, wat serieuser. Komt vooral door de strijkers die enorm dreigend in het nummer naar voren komen terwijl het voor de rest niet dreigend overkomt maar wat wel voor een mooie samenhang zorgt. Een scherpe en korte gitaarsolo erbij, een mooibasloopje. Het klinkt goed hoor! De hartslag komt tot zijn eind: The Giant Heartbeat is failing.

Hello Sandy Allen is de hardere popsong. Een soort zacht luchtalarm klinkt en de gitaren knallen er door heen. De kennismaking met Sandy Allen wat duidelijk indruk op hem heeft gemaakt. We shook hands and it was amazing. Fantastische drumbreak bijgestaan door de mooie maar wederom zachte luchtalarm klinkt prettig. En dat komt weer terug om de outro te voltooien.

Never Ceases to Amaze Me is weer zo'n vrolijk getoond nummer als de opener. Weer erg funky. Duidelijk invloeden uit de funk. Ze brengen het erg goed vanaf. Het nummer lijkt qua tekst een beetje als vervolg op Hello Sandy Allen.

Lost for Words is een beetje druk. Het opent een beetje als de Talking Heads met een andere sound. De zanger klinkt zelfs een beetje als David Byrne op dit nummer. Het heeft ook een beetje die typische Talking Heads percussie in de coupletten. Dan met de drum en percussie break wordt ik toch weer blij. dat hoor ik wel graag als drummer. Het vrije deel voor de muzikanten. Gelukkig niet heel lang dit nummer maar ook totaal niet vervelend om naar te luisteren.

Small World doet me denken aan complot theorieën. Daarom is het ook zo leuk dat het gewoon vrolijke muziek is met serieuze tekst. Prachtig is dat. Mooie pianodeuntjes, fijne percussie, lekker slagwerk en een pompende bas. meer heb je niet nodig om goede muziek te maken Precies lang genoeg om veel indruk te maken.

Take a Walk is weer wat mysterieuzer. Vreemde keyboard geluiden met begeleidende drums en een stevig basloopje. Dankzij de piano is ook dit nummer aardig swingend. In het refrein krijg je een soort Bee Gees achtige samenzang waar ik opzich wel van houd. Het klinkt goed in ieder geval. De piano (gewoon keyboard maar het klinkt als piano) doet gewoon goed zijn plicht en maakt het enorm swingend. Tot zo ver is dit album nog fantastisch en nog niks slechts gehoord.

Pioneer begint als een soundtrack met de soundeffecten maar word al snel een nummer dankzij de piano en keyboards. Toch heeft het intro nog steeds de air van een soundtrack over zich heen. Ik moet een beetje aan 2001: A Space Odyssey denken. Gelukkig klinkt de muziek beter als de film.

Six Months in a Leaky Boat gaat door waar Pioneer is gestopt. Het ontpopt zich in een vrolijk pop nummer met een tekst over scheiding met een goed doordachte tekst. Aangezien Six Months in a Leaky Boat zowel je scheiding als huwelijk kan betekenen.
tegen het eind aan wordt het rustig, mooie harmonie met geneurie en mooi gitaarspel en een mooi pianodeuntje.
Een enorm leuk nummer en echt een ideale popsong. Liedjes schrijven kunnen ze wel. Waarom zijn ze ook al weer niet bekent geworden met Split Enz

Haul Away is een vrolijk liedje. Echt zo'n kampvuur nummer wat volkeren zongen voor hun kinderen en die weer op hun kinderen. Mooie harmoniën, echt zo'n vrolijk folksliedje, het klinkt simpel maar je wordt er heel vrolijk van.

Log Cabin Fever, van die naam wordt je al een beetje onaangenaam. Cabin Fever is toch een term waar al vele horrorfilms op gebaseert zijn. De muziek is dan ook onheilspellend. Gitaarlijn die heel zacht is. een pombend, traag baslijntje wat perfect voor de spanning op de voorgrond is gehaald. De basdrum die zich maar voortbeweegt met soms nog een slag op het slagwerk. De piano die ook zo onheilspellend is. Het zachte zang wat steeds harder wordt met de depressieve tekst. Dan ontpopt het spannende gedeelte zich echt in een lied. Het word een rocknummer met lekker gitaren, pombende bas en de fijn klinkende drums.
Fantastisch nummer

Make Sense of It is lastig om iets zinnigs over te zeggen. Alleen dat het een goed nummer is waar de zang niet echt op de voorgrond treed. De muziek is stukken harder en klinkt ook lekker aangenaam. een wat up-tempo nummer met fijne zang om naar te luisteren.
Ook weer een erg goed nummer!

Dit is echt een fantastisch album! Geen enkel slecht nummer met een heel aantal nummers die fantastisch zijn.

Mijn favoriete nummers zijn; Dirty Creature, Hello Sandy Allen, Small World, Six Months in a Leaky Boat en Log Cabin Fever.
Slechte nummers zijn er niet.

Dus bedankt Dazzler voor de fijne tip en ik geef dit album 4,5* met een zeer hoge kans op 5*

Als dit echt zo is, dan raad ik je inderdaad onmiddellijk Waiata (aka Corroboree),
True Colours en Conflicting Emotions aan. En als toetje Escapade, het eerste solo-album
van Tim Finn uit 1983 met de hit Fraction Too Much Friction. Samen vijf klasseplaten.
Alleen maar meer van het mooie dat je op Time & Tide hebt gehoord.

Waarom ze niet doorbraken in Europa?
Misschien omdat Men At Work pas in 1982 als eerste down under popband brokken maakte
in het westen. Toen had deze Split Enz al menig klasseplaatje uitgebracht. In het kielzog
van Men At Work zou Tim Finn een solohit scoren en daarna kwam Split Enz nog even
met Message to My Girl op de radio. I Got You was een bescheiden hit in 1980.

Vergeet niet dat Split Enz uit Nieuw Zeeland komt (daarom Split EnNZ ipv EnDS).
En Nieuwzeelandse bands kwamen vaak op de tweede plaats na Australische bands.

Six Months in a Leaky Boat werd in de UK genekt door een stupide radio boycot.
Die Tatcheriaanse Britten vonden het namelijk een tendensieus lied in volle Falkland oorlog.

Split Enz is in mijn ogen speelser dan het latere werk van Crowded House.
Enkel Woodface komt in de buurt ... niet verwonderlijk aangezien Tim en Neil
weer even samen deel uitmaakten van dezelfde band. De broertjes Finn
zijn het sterkst als ze samenwerken, vind ik. Split Enz treedt geeft trouwens
nog geregeld reünieconcerten. Maar een nieuwe plaat zit er niet meer in.

Voor de puristen ...

Tim zingt op Dirty Creature, Never Ceazes to Amaze Me, Lost for Words, Small World,
Six Months in a Leaky Boat, Haul Away en Make Sense of It. Lost for Words is trouwens
geschreven door de bassist. De instrumental Pioneer door de toetsenist.

Neil zingt op Giant Heartbeat, Hello Sandy Allen, Take a Walk en Log Cabin Fever.
De Finns zingen meestal lead op de songs die ze zelf schreven.

Oké dan ga ik die platen ees beluisteren.

Nogal Jammer dat Six Months in a Leaky Boat werd geboycot. Had in mijn ogen best een hit kunnen worden. Message to My Girl ken ik toevallig weer uit de top 2000.

Ik zou beginnen met Waiata. De andere twee die Dazzler noemt vind ik toch wel iets minder. Ook een heel goed album uit een andere fase in hun carriere is Dizrythmia.

Meningen verschillen. Ik vind Second Thoughts sterker dan Dizryhtmia.

Waiata is een herhalingsoefening van True Colours, maar eentje die steviger uitpakt.
Het is samen met Time & Tide mijn favoriet. Conflicting Emotions heeft Message to My Girl.
En Escapade van Tim Finn is gewoon een heerlijke no-nonsense popplaat.

Enkel het eerste album Mental Notes, het scharnieralbum Frenzy
en de zwanenzang zonder Tim Finn, See Ya Round zijn albums
die je best laat liggen tot je de rest beluisterd hebt, vind ik.

Ik ga gewoon verder met Waiata, True Colours en Conflicting Emotions.
Ik heb het al aardig druk nu ik Marc Almond, Split Enz en The Stranglers nog moet ontdekken.

Zo op eerste gehoor vind ik dit album wel ok. Prettig in het gehoor liggende popmuziek,met hier en daar een synthpartij. Maar ik mis een beetje de scherpe randjes en de duistere ondertoon die veel jaren 80 muziek heeft.

Log Cabin Fever is enorm duister hoor, maar inderdaad voor de rest is het vrij vrolijke pop.

Split Enz was een band die ik eerder nog niet eens bij naam kende. Crowded House, toch een enigszins verwante band, kende ik al wel van enkele goed in het gehoor liggende popnummers. Eigenlijk vind ik Split Enz wel enigszins vergelijkbaar met CH: prettige popnummers zonder al te veel poespas. Wat ik hier ook mis zijn de rauw randjes. Nou hoeft het niet zo duister als bijvoorbeeld een Closer van een Joy Division, maar toch wil ik bij dit soort typische 80´s pop het dancing with a tear in my eye-gevoel: nu nog even extra hard leven,voordat de bom valt. De gebroeders Finn bewijzen met dit album wel dat het prima popmusici zijn. Hoewel veel nummers scherpte missen, zijn ze bijzonder pakkend. helaas heeft Split Enz een behoorlijk irritant koorknaapje als zanger. De muziek verliest zo zijn waarde. Jammer want op zich zie ik best wel iets in deze poprock/synthpop combinatie.

De bom zou nooit vallen in Nieuw-Zeeland, misterfool.

Dat zou je toch moeten weten, niet ...

Tim Finn, de zanger van Split Enz, ooit in een interview:
liedjes schrijven over miserie en hartenpijn is niet zo moeilijk
omdat dat emoties zijn die direct heel herkenbaar zijn voor mensen.
De uitdaging is om ook pakkende songs te schrijven over leuke, positieve dingen.

Was naar aanleiding van het nummer Chocolate Cake van Crowded House,
de groep van broer Neil, waar Tim Finn in 1991 heel even deel van uitmaakte.

But fair enough, ik respecteer je mening
al was het maar omdat je Ommadawn van Oldfield in je top 10 heb staan.
Toch ook muziek met een heerlijke poppy folkinslag ... net zoals dit album vind ik.

Tja, het is maar hoe je de muziek ervaart natuurlijk. Ik ervaar het in ieder geval heel anders. Donkere sferen zul je op dit album idd niet aantreffen, hoewel de opener toch een bepaalde dreiging in zich draagt die hier en daar ook in andere nummers opdoemt. Maar waarom zou het een voorwaarde voor goede jaren 80 muziek zijn dat er een duister randje aanzit, ook al is dat mss kenmerkend voor de alternatieve muziek van het begin van de 80s?

Gewoon een prachtplaat dit!

Eerlijk gezegd vind ik Split Enz nou niet echt een typische jaren 80 band.
OK deze is uit '82 en er kwam er daarna nog één... maar hun prettig pop-symfonische geluid is toch heus in de late jaren 70 gevormd. Voor mij is Split Enz echt jeugdsentiment.... Dus seventies

Nee ? Someone else's leader needs kill Pacific Atoll ....

Maar ja, wat is een typische jaren 80 band? Als het donker van klankkleur is of synthpop oid? Is de stijl van Split Enz niet gevormd toen de punk al nakende was? De jaren 70 eindigden voor mij al bij de Pistols.

Tsja naast wellicht de folky inslag, hoor ik juist ook de synthpopinvloeden. Synthpop was origineel een manier om de geïndustraliseerde, koude omgeving en sombere toekomstbeeld van een soundtrack te voorzien. Juist dat duistere ondertoontje trekt me in de synthpop. Hoewel de heren Finn volgens mij wel naar deze stroming geluisterd hebben, vind ik het jammer dat ze dit grauwe wereldbeeld niet meegenomen hebben. Het grootste probleem heb ik echter met de zanger.

Wat is het probleem daarmee? De broers Finn kunnen prima zingen hoor. Aan muzikaliteit ontbreekt het toch zeker niet.

Ja maar ...
Auckland 1971, da's geen Sheffield 1980. Je moet ook geen hamburger bij de chinees bestellen.