Scorpions - World Wide Live (1985)

samen met tokyo tapes de toppers, tokyo tapes wint het dan nog nipt !! hele fijne live albums.
energiek en vet !!

Deze heb ik vroeger (echt heel vroeger) helemaal doorzichtig gedraaid vroeger. Net op Youtube dit album weer eens beluisterd. Gedeeltelijk dan. En het is een onwijze plaat, voor die tijd vooral.

Scorpions waren destijds, als ik me het goed herinner, een hele grote band. Je vraagt je af, waarom pikte iedereen dat gigantische accent van Klaus Meine? Niet normaal gewoon.

Het komt gedeeltelijk doordat hij gewoon een aardige stem heeft, maar vooral: doordat de nummers zo goed zijn. Bijna allemaal tamelijk standaard, maar behoorlijk wat beter dan de "gemiddelde" hardrockband. Goeie melodieën, lekkere solo's (Matthias Jabs)... gewoon niets op aan te merken.

Lekkere livesound ook, deze plaat. Hoe klonk een goeie hardrockband in de jaren '80? Zo dus.

Ja dat accent blijft een raadsel inderdaad. Het zal wel door de geweldige nummers komen zoals je al aangeeft. Dit is en blijft wat mij betreft één van de beste live albums ooit!

Volgens mij hebben alleen Nederlanders een hekel aan een Duits accent. Ook Doro en Warlock bijvoorbeeld boerde heel redelijk in de States.

Ja dat zou zomaar eens waar kunnen zijn. Misschien omdat wij vinden dat we wél heel goed Engels kunnen? Ik wil niet generaliseren maar zo zit de gemiddelde Nederlander best vaak in elkaar ben ik achter gekomen door de loop van de jaren

World Wid Live vind ik best aardig. Het doet het goed in de zomer. Maar, Ik hoor toch liever Tokyo Tapes. Nummers als Still Loving You worden er op Blitzkriegsnelheid doorheen gejast. Alsof het lokale honkbalteam de baasjes in de nek stond te hijgen omdat er nog een wedstrijdje gedaan moest worden. En The Zoo wordt ook uitgevoerd alsof er ondertussen een Oostduitse agent met een blijde op de ruggen staat te rammen terwijl hij tussen zijn tanden sist: 'Kom schon, Schwuli's! Sie sollen bald wieder abfahren, sonst ziehen wir ihre Familien in den Dreck!'
Zoonde.

Hahaha prachtig gebracht! Ik beleef het alleen niet zo. Althans, het stoort me niet zoveel. Tokyo tapes heb ik nog steeds niet. Staat wel op de lijst 'nog aan te schaffen'.

Ik ben nooit zo'n fan van de Scorpions geweest, maar hun live album Tokyo Tapes is geweldig! En de albums Animal Magnetism en Black Out vind ik ook nog wel te pruimen. De rest stukken minder. Ik heb ooit deze live cd als dubbel lp gehad. Von het toen een heel aardig album. Maar nooit meer op cd gekocht, totdat ik vorig jaar dit album voor 2 euro tegenkwam in de Kringloop winkel. Meteen maar aangeschaft.
Tja, gewoon prima live album, niets meer of minder. De oudere nummers vind ik wel wat beter dan de recentere nummers (t.o.v. dit album). En de sfeer is niiet meer zo gaaf als op Tokyo Tapes. Dit album geef ik 3,5 ster.

Prima live album lekkere sound
Tuurlijk geen Tokyo tapes. Stukje jeugdsentiment deze.
Veel op mee geblerd en air gitaar op gespeeld ha.
Had deze lp eerder dan de Tokyo tapes. Heb nu beide lp's.
Met deze en de studio platen black-out, lovedrive en fly to the Rainbow mijn Scorpions periode in the '80 begonnen.
Vrij snel toen ook Tokyo tapes erbij gekocht.
Maar deze nog steeds een speciale plekje.

Nog altijd een heel zalige live elpee. Was alleen teleurgesteld vroeger in de live uitvoering van "Still Loving You", mist sfeer en overtuiging. De drumsound beviel me ook nooit, te hol en ja, stadiongeluid... vermoed dan ook dat het voornamelijk stadion of grote arena opnames zijn geweest.
Maar voor de rest, sjongejonge... de meeste nummers zijn beter dan de elpee uitvoeringen. "Coming Home", "Blackout", "Loving You Sunday Morning", "Make It Real", "The Zoo", "No One Like You"... ik prefereer ze allemaal op deze elpee(s). En als een live plaat dat doet, dan is het goed. Hey verdomme, I am a fucking poet.
Top plaat!

Oh en de bonusnummers zijn bonus op de cd neem ik aan, heb zelf de vinylversie, daar staan gewoon alle nummers op.

Correct! Al zijn er latere cd releases waar ook alle nummers, zoals op de oer lp versie, op staan. Wat betreft Still loving you ben ik een beetje verbaasd over je opmerking 'mist sfeer en overtuiging'. Ik vind de sfeer er juist aan alle kanten enorm afspatten. Op het hele album trouwens. Alsof je tussen het publiek staat. Heerlijk!

Ik denk dat Another Piece of Meat, Can't Get Enough I & II en de gitaarsolo ertussen onterecht als bonustracks zijn aangevinkt bij aanname van gelijktijdig verschijnen van LP en CD:

Opgelet! Indien een album gelijktijdig op lp en cd verschenen is en omwille van de speelduur tussen beide geluidsdragers het aantal nummers verschilt, zijn dit geen bonustracks. Deze nummers zijn namelijk onderdeel van de oorspronkelijke versie van het album zoals die door de artiest zelf bedoeld werd. Een goed voorbeeld hiervan is Disintegration van The Cure.

Ja pakt mij gewoon niet die uitvoering, wel betere gehoord door de jaren heen. Te mat.
Zij idd ook kunnen, dubbel cd was misschien te duur bevonden om op die manier uit te brengen. Dan maar liever de agressievere nummers eraf halen en betere meezingers er op laten staan.

Een veelzeggend detail: op de tweede binnenhoes vind je linksonder in de collage een foto van band en crew met hun vijf trucks, twee bussen en twee personenauto's. Op de binnenzijde van de hoes staat de lange lijst met tourdata. Deze liveplaat is het resultaat van een sterke organisatie, die veel meer betrof dan slechts de vijf muzikanten. Goed dat de hoes ook de crewleden vermeldt!
Touren is uitputtend en echt niet romantisch, al ziet het er op het podium wel zo uit. Toen deze dubbelaar verscheen was de band al twintig jaar bezig, stap voor stap omhoog klimmend. Getuige World Wide Live werd de top in 1984 bij de Love at First Sting Tour daadwerkelijk bereikt, waarbij de band bovendien vaak headliner van grote festivals was. Dat lukt alleen met jarenlang gedisciplineerd werken.

Je krijgt op deze dubbelaar een samenvatting van de vier studioalbums met leadgitarist Mathias Jabs, waarmee men de jaren vóór 1979 liet voor wat ze waren. In hoog tempo knallen de composities je om de oren, waarbij een drumsolo ontbreekt. Gelukkig maar, die show-off was op hun vorige livealbum Tokyo Tapes bepaald géén hoogtepunt. De vijf blijven dus dicht bij de studioversies, pas op kant 4 wordt The Zoo uitgerekt en gitaarsolo Six String Sting is nieuw.
Een compliment ook naar producer Dieter Derks, die het goed geproduceerde album laat klinken alsof het één set is, in plaats een compilatie van tenminste vijf optredens. Ik vermoed dat de band achteraf een enkele keer iets heeft moeten “repareren”, maar noem mij een liveplaat die 100% puur live is. Het enige wat ik soms irritant vind is de publieksruis op de achtergrond, die té constant is. Op kant 4 namelijk, bij de geïmproviseerde delen, klinken de publieksreacties veel natuurlijker.
Het was het tweede album van Scorpions dat in Nederland de albumlijst haalde, in juli 1985 een schamele #47. De doorbraak in het kikkerlandje moest nog komen.

Als individu zijn de vijf misschien niet de beste musici, maar als collectief zijn ze hier onverslaanbaar. Daarbij wél de notitie dat Jabs erg goed soleert, zij het steevast kort.
Tegenwoordig is het trendy om dure speciale edities van albums uit te brengen, zoals bij UFO en Thin Lizzy gebeurde. Misschien wordt in Keulen wel nagedacht over een box van World Wide Live, met daarop alle originele shows. Geïnteresseerden kunnen zich hieronder aanmelden.

Zat volgens mij ook nog een poster bij die jaren op mijn deur heeft gehangen.