Split Enz - Waiata (1981)

WAIATA (aka Corroboree)
is mijn lievelingsalbum van de groep.
Waiata is Maori voor "dansfeest" of "party" en Corroboree,
de titel waaronder hij in Australië en ook op alle CDs
is verschenen, is aboriginal voor hetzelfde woord.

True Colours klonk als new wave met een sterke sixties ondertoon.
Waiata (ook geproducet door David Tickle) klinkt moderner, loopt nog gesmeerder.

Eigenlijk zijn beide albums elkaar broer of zus.
Ze zijn ook met identieke ingrediënten opgebouwd,
al komt Neil steeds meer uit de schaduw van zijn broer Tim.

http://nl.youtube.com/watch?v=7OuLuGS_BVw

One Step Ahead, een broertje van I Got You toont Neil in topvorm.
Het wordt meteen de eerste singel van de plaat en continueert de succesformule.
Verder schrijft Neil het bloedmooie Iris, de instant hit History Never Repeats
(tweede singel) en het wat te opvallend van de Beatles gejatte Ships.

http://nl.youtube.com/watch?v=tzuJXqgsiSM

Oudere broer Tim heeft een radiohitje in de Benelux met het knappe
Hard Act to Follow en een derde singel "down under" met I Don't Wanna
Dance (een college discodreun die uitmondt in heavy metal gitaren).

http://nl.youtube.com/watch?v=fyrrxH-emic

Verder schrijft hij ook het prettig gestoorde Clumsy, het adembenemend getormenteerde Walking Through the Ruins en de spookballad Ghost Girl.

Toetsenist Eddie Rayner draagt opnieuw twee instrumentals bij.
Het new wave achtige Wail en het maritieme pianostukje Albert in India.
Het stormende In the Wars komt uit dezelfde sessies en was een b-kant.

De platen van Split Enz worden vanaf True Colours wereldwijd door A&M uitgebracht.
Dat label zal in 1981 ook een opgepoetste versie van Frenzy op de markt brengen.

Als toemaatje Hard Act to Follow, waarvan geen videoclip bestaat.

http://nl.youtube.com/watch?v=AGTSUeyt-nY

Een leuk weetje over dit album is, dat ter voorbereiding op het maken van dit album, de band een paar maanden in Nederland (Bergen aan Zee) heeft gewoond en wel ergens in 1980. Het nummer "History never repeats" heette oorspronkelijk "Bergen aan Zee" Een hommage aan de prettige tijd in Nederland. In deze tijd heeft de groep ook opgetreden in Paradiso en speelde daar live een nieuw nummer dat nog niet af was (en ook nooit is voltooid): Amsterdam. Tijdens het optreden in Paradiso begint de band het nummer "Amsterdam" te spelen en laat dit over gaan in "Charlie" Overigens bestaat er een bootleg van het optreden in Paradiso.

Het zal wel de warmte van de nummers zijn; iets in de productie wat prettig aanvoelt.
Iets wat ik ook heel duidelijk terug hoor bij het debuut van Crowded House.
Openers Hard Act to Follow en One Step Ahead zijn duidelijke voorbeelden.
Don’t Dream It’s Over en World Were You Live hebben dat ook.
Zou het iets met de baspartijen kunnen zijn?
Ik kan het niet helemaal duidelijk benoemen, het is meer een gevoel.
Bij Ghost Girl voel ik het echter weer bij de gitaar; het dromerige.
New Wave met het symfonische van Genesis.
De zang klinkt hier nog af en toe wat vlakjes; beetje Feargal Sharkey achtig, zoals in
I Don't Wanna Dance.
Ik hoorde vanmiddag ook echt ouder werk, en mij lijkt het dat vanaf True Colours de rol van Neil Finn steeds groter werd, en er steeds meer sprake was van Crowded House in de kinderstoelen.
Er wordt nog wel terug gegrepen naar het experimentele oude geluid, zoals in het freaky Wail en groots opgezette Clumsy , maar het grotendeels is er al sprake van de kenmerkende Crowded House sound van vooral het debuut.
History Never Repeats is net zoals Into Temptation een geslaagde poging om een soort van The Beatles nummer te maken, waarbij de broertjes volgens mij geheel op dezelfde lijn zitten.
Maar ook hier hoor ik in de zang raakvlakken met Peter Gabriel, en misschien nog meer Phil Collins, net als bij Walking Through The Ruins.
Message to My Girl zal uiteindelijk de genadeslag zijn, en misschien wel genoemd kunnen worden als de eerste echte Crowded House single.
Maar wat ga ik deze twee bands steeds meer waarderen.