Split Enz - Waiata (1981)

Mijn elpee heet inderdaad Waiata en heeft een heel andere hoes. Split Enz maakte toen al toegankelijkere muziek dan voor die tijd (Mental notes). Prima album. 3,5

De versie from Downunder heet dus Corroboree.
M.i. een wat wisselvallige plaat met hoogtepunten, maar ook enkele vage stukken.

prima opvolger van hun 'doorbraakplaat' true colors.

hier staan een aantal uitermate aanstekelijke enz-classics op.
die mannen konden hits schrijven.

CORROBOREE aka WAIATA

Weer een verwarrende kwestie.
Corroboree is Aboriginal voor "zangfeest".
Waiata is het Maori woord voor "zangfeest".

Maw Waiata is eigenlijk de oorspronkelijke NZse titel,
maar de Australische Corroboree titel is meer ingeburgerd
geraakt sedert de CD releases van het album.

In Europa werd het album als Waiata uitgebracht door A&M.
De Europese hoes was paars ipv bruin.
Producer was opnieuw David Tickle.

De 2006 remaster telt één bonustrack.
In the Wars was de b-kant van One Step Ahead.

In Austarlië waren One Step Ahead en History Never Repeats singels.
I Don't Wanna Dance werd de derde singel (limited edition).

In Europa waren de singels History Never Repeats
(sommige versies waren "laser-etched"), Hard Act to Follow
en in Amerika was Iris een promo-singel.

WAIATA (aka Corroboree)
is mijn lievelingsalbum van de groep.
Waiata is Maori voor "dansfeest" of "party" en Corroboree,
de titel waaronder hij in Australië en ook op alle CDs
is verschenen, is aboriginal voor hetzelfde woord.

True Colours klonk als new wave met een sterke sixties ondertoon.
Waiata (ook geproducet door David Tickle) klinkt moderner, loopt nog gesmeerder.

Eigenlijk zijn beide albums elkaar broer of zus.
Ze zijn ook met identieke ingrediënten opgebouwd,
al komt Neil steeds meer uit de schaduw van zijn broer Tim.

http://nl.youtube.com/watch?v=7OuLuGS_BVw

One Step Ahead, een broertje van I Got You toont Neil in topvorm.
Het wordt meteen de eerste singel van de plaat en continueert de succesformule.
Verder schrijft Neil het bloedmooie Iris, de instant hit History Never Repeats
(tweede singel) en het wat te opvallend van de Beatles gejatte Ships.

http://nl.youtube.com/watch?v=tzuJXqgsiSM

Oudere broer Tim heeft een radiohitje in de Benelux met het knappe
Hard Act to Follow en een derde singel "down under" met I Don't Wanna
Dance (een college discodreun die uitmondt in heavy metal gitaren).

http://nl.youtube.com/watch?v=fyrrxH-emic

Verder schrijft hij ook het prettig gestoorde Clumsy, het adembenemend getormenteerde Walking Through the Ruins en de spookballad Ghost Girl.

Toetsenist Eddie Rayner draagt opnieuw twee instrumentals bij.
Het new wave achtige Wail en het maritieme pianostukje Albert in India.
Het stormende In the Wars komt uit dezelfde sessies en was een b-kant.

De platen van Split Enz worden vanaf True Colours wereldwijd door A&M uitgebracht.
Dat label zal in 1981 ook een opgepoetste versie van Frenzy op de markt brengen.

Als toemaatje Hard Act to Follow, waarvan geen videoclip bestaat.

http://nl.youtube.com/watch?v=AGTSUeyt-nY

Niet zo sterk als de voorganger True Colours, maar nog steeds een ontzettend goede CD.

Weer een pareltje van de Enz.
Evengoed als True colours !

Ik heb net de 2007 remaster beluisterd.
En guess what ... een heel andere mix en trackvolgorde.
Wat een teleurstelling dat men het originele album zo verpest heeft.

Ik heb nog nergens kunnen vinden wat er precies is fout gelopen.
Geruchten beweren dat men de originele tapes niet meer vond
en men van de ruwe studioversies uit opnieuw gemixt heeft.

Werpt meteen een smet op de box waarin alle remasters zitten.
Sommige hebben bonustracks, anderen niet. Bonus tracks die wel
bij de eerste CD releases van hun backcatalogus zaten (Oddz & Enz
en Rear Enz) ontbreken nu ... zogezegd omdat Tim Finn ze niet goed vindt.
Shit man ... breng je zo'n remasters uit voor jezelf of voor je fans?

Ben blij dat ik het voorlopig nog met mijn oude CDs en vinyl albums stel
en ik nooit in de val getrapt ben om die remaster box te kopen.
Zou bijna een ster afdoen van dit album ... zo boos ben ik.

Ik kan begrijpen dat Dazzler wat geirriteerd is over de remasters want bijna niets is erger dan wanneer men loopt te kloten met jeugdsentiment, maar ik heb net wel de Enz to Enz box aangeschaft en deze cd klinkt prima.

12 heerlijke tracks (inclusief bonustrack In the Wars), met zowel Tim als Neil als Eddie in topvorm. Van de jaren '80 albums van Split Enz zijn wat mij betreft deze en Time and Tide de absolute uitblinkers. De top 40 hits mogen hier dan wel ontbreken, maar dat doet niets af aan de kwaliteit.

Aanrader.

Heb ondertussen het antwoord op het probleem gevonden.
Tim (hij weer, en ik was zo'n grote fan van hem) vond Waiata
altijd al slecht klinken. Er is daar vroeger in de studio over geruzied.
Nu hebben hij en Eddie Rayner (de toetsenist die de remasters deed)
besloten om de originele mastertapes opnieuw te mixen.

Dat betekent bij heel wat nummers dat de tijdsduur
korter of langer is dan bij de originele albumversie.

Iris duurt nu bijvoorbeeld een volle minuut langer.
History Never Repeats duurt een halve minuut korter.

De vocalen zitten nu meer op de voorgrond,
wat bij de mix van producer David Tickle anders was.
Dat was ook het grootste punt van kritiek van Tim (en de band) in 1981.

Toch vind ik dat je zoiets in een bonus deluxe editie kan doen,
maar je laat toch altijd het orginele materiaal intact ...

Wie wil weten hoe Waiata oorspronkelijk klonk kan kiezen
tussen de vinyl editie, de oude CD versie (Corroboree getiteld)
of een pindakaas bij mij bestellen (zeg het niet verder).

Geen onaardig album dit van Split Enz. Heb dit album al heel lang in de kast staan maar kan het niet meer draaien omdat mijn pick-up niet meer werkt. Daarom dus maar even gedownload. De volgorde is in ieder geval hetzelfde als op de LP.
Opvallend op dit album zijn de twee zeer mooie instrumentale tracks "Wail" en "Albert of India". Verder vind ik de opening "Hard Act to Follow" en vooral "Ghost Girl" prachtige songs. De rest is redelijk tot goed maar toch ook weer niet echt groots.

4,0*

Een leuk weetje over dit album is, dat ter voorbereiding op het maken van dit album, de band een paar maanden in Nederland (Bergen aan Zee) heeft gewoond en wel ergens in 1980. Het nummer "History never repeats" heette oorspronkelijk "Bergen aan Zee" Een hommage aan de prettige tijd in Nederland. In deze tijd heeft de groep ook opgetreden in Paradiso en speelde daar live een nieuw nummer dat nog niet af was (en ook nooit is voltooid): Amsterdam. Tijdens het optreden in Paradiso begint de band het nummer "Amsterdam" te spelen en laat dit over gaan in "Charlie" Overigens bestaat er een bootleg van het optreden in Paradiso.

Dat mag een weetje heten. Ik heb het album in 1980 gekocht, en weet nog precies waar : in Bergen.
Ik kom uit die regio. Nooit geweten dat ze daar indertijd gebivakkeerd hebben. Bergen aan zee is inderdaad een speciale plek.

Ik heb dit album nog altijd op een bandje staan (van een LP opgenomen in 1983).
Klinkt weliswaar nog behoorlijk, maar ik moet toch maar eens op zoek gaan naar een vervanger.
Dat is hij namelijk wel waard.

Een elftal intelligente, licht Beatles-achtige popsongs die blijven hangen (zelfs de instrumentaaltjes).
Vooral het begin is erg sterk met het huppelende Hard Act To Follow, het al Crowded House-achtige One Step Ahead, het stevige I Don't Wanna Dance en het erg mooie Iris.
Wail is een monumentaal instrumentaal nummer en Ghost Girl is ook weer erg mooi.
Prijsnummer is echter het geweldige History Never Repeats (waarom geen hit?) dat van mij de status popklassieker meekrijgt.

En ja, die recensie van Harry Van Nieuwenhoven (R.I.P.) kan ik mij nog herinneren. Ik heb al mijn OORen bewaard.
En dit is gewoon nog steeds een 4-sterren album.

Heerlijke plaat met lekkere nummers. Destijds grijs gedraaid en de die gebroeders Finn zet ik nog steeds op.
Geldt in feite ook voor True Colours!!

Vandaag aangeschaft. Beoordeling volgt.

Opvolger van True Colours, en Split Enz zet feitelijk de ingeslagen weg van die fraaie plaat door.
Van een wat afstandelijke, misschien ook wel wat onbegrepen Artrock formtie, naar een groep die een toegankelijker geluid laat horen, zonder overigens een al te diepe buiging te maken naar een groot publiek.
Daar is het gebodende ondanks de eigentijdsheid (1981- New Wave, Electropop invloeden) gelukkig toch nog eigenzinnig genoeg voor.
Tim Finn is hier nog net licht in de meerderheid met de meest eigenzinnige nummers. Meestal voorzien van straffe ritmes en knappe wendingen.
Broertje Neil is al onbewust bezig met structuren in zijn songs te leggen die zo kenmerkend zouden zijn voor Crowded House.
Zijn beste bijdragen zijn het vinnige History Never Repeats en het erg fraaie Iris. One Step Ahead mag daar ook bij gerekend worden. Prettig loom en een fijne melodielijn. Bekend ook als één van de singles.
Het 1e wat bij mij opkwam was '' Hey, bestaan The Fab Four weer'' !
History staat trouwens als 2e track vermeld op mijn cd.

Het door Tim geschreven Hard Act To Follow is een krachtige sterke opener. Gedragen door synths en zijn aparte stemgeluid. I Don't Wanna Dance is lekker. Een discobeat erbij, maar laat je niet bedotten, want het krijgt door de stevige gitaren uiteindelijk een rocksausje.
Toch vind ik Walking Through The Ruins zijn beste bijdrage. Minder toegankelijk, maar het bevat het arty-element die veel van zijn nummers in den beginne zo apart en eigen maakte. Een tikje Godley & Creme hoor ik hier in terug.
Het instrumentale Wail van Eddie Rayner is aardig, maar Albert Of India,met de bossa Nova touch vind ik wat overbodig en meer een vullertje.
Het beste staat overigens sowieso op het het eerste gedeelte van Corroboree.
Want zowel Tim als Neil kunnen mij wat minder overtuigen met Ghost Girl en Ships, al zal daar misschien nog wat rek in komen.
De bonustrack In The Wars had overigens niet volstaan als reguliere track.

Toch grotendeels een prima album. MIsschien ietsjes minder sterk dan True Colours als geheel, maar de echt sterke songs hier behoren wel tot hun hoogtepunten.
Daarbij is de afwisseling een sterk punt hier.

Dan heb je de dus de re-release van een paar jaar geleden,
die jammer genoeg niet louter een remaster, maar een re-mix van het album betreft.
Zie eerdere berichten hieronder (of hierboven, al naargelang je instellingen natuurlijk).

De originele mix is voor mij de beste, zo leerde ik het album kennen.
De nieuwe mix legt in sommige nummers, waaronder Walking through the Ruins,
andere accenten waarmee ik niet altijd even gelukkig ben.

Toch eens checken. Mijn platenboer heeft kennelijk alleen de re-masters in huis.

Ja, die oude versies zijn uit de handel.

Een paar YouTube links naar de oorspronkelijke mix.

Hard Act to Follow
Iris
Walking through the Ruins blijft inderdaad een topper
Ghost Girl

Van de singles vind je links in de tracklijst.

De eerste kennismaking met een goede song is de emotionele basis.
dat kan een life versie, studio, of remix zijn. Een goede song kan het allemaal aan.
Dit album staat vol met tijdloze songs die ook nog in elke versie overeind blijven.
Vervolgens is het natuurlijk een smakelijke discussie welke versie beter is. Of we daar met zn alle echt gaan uitkomen.... De nieuwe remix klinkt vaak voller en daardoor aantrekkelijk. maar ook verwrongen. De digitale poetsversie mist daardoor warmte.

Oorspronkelijke tracks eens beluistert (dank dazzler.)

Je hoort inderdaad wel een verschil. Een stukje warmer ook in de mix.

Maar het blijft wat lastig te beoordelen via de PC.

De remix is inderdaad het enige wat (momenteel ) verkrijgbaar is.

Tja, als je het album in de oorspronkelijke versie kent, dan zal het zeker opvallen.
Voor mij zijn de reguliere albums nieuw.

Geweldig Split Enz album, hun beste naar mijn mening. Er staat geen zwak nummer op, maar de nummers Hard Act to Follow, One Step Ahead, Iris en History Never Repeats zijn de prijsnummers voor mij.
In bezit op CD als 'Corroboree', en op LP als 'Waiata'.

Prima plaat inderdaad. Sterke songs en fijne afwisseling tussen broers Tim en Finn.
De beste blijft voor mij Time and Tide.
Dat is de meest complete m.i .

Eens met bikkel.

De twee voorgangers hebben ongetwijfeld schitterend songmateriaal
maar Time & Tide heeft daar bovenop nog de uitgekiende arrangementen en betere productie mee.

Beter dan TRUE COLOURS?? kan ik mij haast niet voorstellen

Mooi toch dat iedereen zo zijn eigen mening en smaak heeft. Voor mij liggen dit album en Time And Tide heel dicht bij elkaar als favorieten 1 en 2, gevolgd door True Colours en dan Conflicting Emotions.

Voor mij is het

1. Time & Tide omwille van de rijkere arrangementen
2. Waiata omwille van de iets meer donkere sfeer dan op True Colours
3. True Colours, sterke songs, maar iets meer poppy dan de twee hierboven
4. Conflicting Emotions met toch ook een paar mindere songs

Eerlijkheidshalve staat Second Thoughts bij mij op de derde plaats,
maar dan zat de groep nog in hun jaren 70 outfit en was hun muziek geschifter.

Ik vind die 70's albums van Enz toch wel erg lekker.
Frenzy is wat teleurstellend. Maar Mental Notes, Second Thoughts en Dizrythmia zijn eigenzinnige albums met een feel die uitstekend uitpakt.

De 80's albums zijn wat coherenter en gestroomlijnder. ( Conflicting Emotions en See Ya Around ken ik nog altijd niet)
En inderdaad Time and Tide is een must have.
Voor elke popmuziekliefhebber van de 80's eigenlijk verplichte kost.

Het zal wel de warmte van de nummers zijn; iets in de productie wat prettig aanvoelt.
Iets wat ik ook heel duidelijk terug hoor bij het debuut van Crowded House.
Openers Hard Act to Follow en One Step Ahead zijn duidelijke voorbeelden.
Don’t Dream It’s Over en World Were You Live hebben dat ook.
Zou het iets met de baspartijen kunnen zijn?
Ik kan het niet helemaal duidelijk benoemen, het is meer een gevoel.
Bij Ghost Girl voel ik het echter weer bij de gitaar; het dromerige.
New Wave met het symfonische van Genesis.
De zang klinkt hier nog af en toe wat vlakjes; beetje Feargal Sharkey achtig, zoals in
I Don't Wanna Dance.
Ik hoorde vanmiddag ook echt ouder werk, en mij lijkt het dat vanaf True Colours de rol van Neil Finn steeds groter werd, en er steeds meer sprake was van Crowded House in de kinderstoelen.
Er wordt nog wel terug gegrepen naar het experimentele oude geluid, zoals in het freaky Wail en groots opgezette Clumsy , maar het grotendeels is er al sprake van de kenmerkende Crowded House sound van vooral het debuut.
History Never Repeats is net zoals Into Temptation een geslaagde poging om een soort van The Beatles nummer te maken, waarbij de broertjes volgens mij geheel op dezelfde lijn zitten.
Maar ook hier hoor ik in de zang raakvlakken met Peter Gabriel, en misschien nog meer Phil Collins, net als bij Walking Through The Ruins.
Message to My Girl zal uiteindelijk de genadeslag zijn, en misschien wel genoemd kunnen worden als de eerste echte Crowded House single.
Maar wat ga ik deze twee bands steeds meer waarderen.