Buddy Guy - Living Proof (2010)

De oude rotten doen het de laatste maanden toch weer, het laatste album van Clapton, Jerry Lee Lewis en nu Buddy Guy! Hij doet het op dit album toch subliem, gewoon het openingsnummer, de gitaarrif die er in zit. En de gitaarlijnen op de rest van het album, nog echte bluesteksten.

It's blues from the devil himself!

Op de respectabele leeftijd van 74 jaar levert Buddy Guy met "Living Proof" een puike bluesplaat af. Op geen enkel moment is hoorbaar dat hij aan kracht heeft ingeboet, hij klinkt nog net zo rauw en vuig als op "Sweet Tea" uit 2001. Ook zijn stem klinkt nog net zo doorleeft en puur als in zijn jonge jaren. Over het gitaarspel hoef ik het niet eens te hebben. Buddy Guy perst nog heerlijke riffs, licks en solo's uit zijn gitaar. Op de momenten dat de blues het meest authentiek klinkt, veer ik extra op, zoals bijvoorbeeld op "Thank Me Someday", "Key Don't Fit", "Let the Door Knob Hit Ya" en het zompige "Guess What". Ook de gastoptreden zijn meer dan prima. Mooi om het wederzijdse respect te horen tussen Buddy Guy en B.B. King op "Stay Around a Little Longer". Ook het nummer samen met Santana is goed. Op "Where the Blues Begins" hoor ik Santana het liefst, en dat is toch al best een tijd geleden. "Living Proof" is het beste bewijs (hoezo passende titel) dat leeftijd geen rol speelt als het gaat om kwaliteit en gedrevenheid. Blues is net als wijn, het moet eerst een tijdje liggen om de beste smaak te proeven. Buddy Guy weet dat maar al te goed.