Buddy Guy - Living Proof (2010)

Het moet met mij niet veel erger worden.

Na eerdere aanschaffen dit jaar van albums met Sonny Charles (70, met de Steve Miller band), Salomon Burke (70, met De Dijk) nu Living proof van Buddy Guy (74!) aangeschaft.

En ik had ook nog nooit eerder iets gekocht van deze heren, dus voor mij is er dan gewoon sprake van een debuut. Hoe ouder hoe beter?

Ik kan nog niet recenseren want ik heb het album nog niet binnengekregen, maar in de plaatselijke betere platenzaak, waar ik het album vorige week hoorde, werd ik al getroffen door de hoeveelheid prachtige 'herrie' die Buddy Guy weet te maken. Echt heel erg goed (wat ik er van hoorde), dus nu nog wel een beetje teleurgesteld met 3 stemmers en slechts een gemiddelde van 3,16.

Niemand van de stemmers die er zijn mening over wil geven?

Een tien met een griffel van mij. Echt geweldig, voor mij een hele ontdekking. Soms wil je dat nog wel eens doen, op latere leeftijd...

74 jaar en de man blaast menigeen met zijn blues volledig van tafel, om te beginnen met de opener. Buddy Guy knalt. Hij is Robert Cray maar 100 keer rauwer. Geen geliktheid, geen stem die op oudere leeftijd hapert en vooral: lak aan alles. En bovenal een gitaar die hij zo'n beetje op elk nummer nog laat ontploffen en waarbij Carlos Santana diep zijn petje afneemt, getuige het duet Where the blues begin.

Wie een hekel heeft aan Santana's laatste cover album en al een eeuwigheid wacht op een sterke compositie: hier is dan een nieuw nummer met Santana alsof hij weer soleert als jáááááren geleden.

Het is voor mij een volgende stap in mijn ware liefde voor het ook dit jaar verschenen Bingo! album van The Steve Miller band. Zijn stem, die van Buddy Guy, lijkt nota bene sterk op die van zanger Sonny Charles, de man die bij de Steve Miller band ook zo geweldig nog een paar nummers zingt.

En ik weet echt niets van Buddy Guy.
Ik realiseer mij al jaren dat je misschien bij menig artiest een potje kunt meeblazen in meepraten maar dat er nog zoveel blijft om te ontdekken. Naast Santana speelt ook B.B. King een keer mee, ongetwijfeld (en terecht) is Buddy Guy een grote jongen - in zijn muziekstroming in ieder geval. Geheel wars van alle ontwikkelingen in de populaire muziek, de authentieke bluesrock en een eeuwige jeugd: er is geen leeftijdsgrens voor rock and roll.

Menig artiest op leeftijd zou een voorbeeld aan Buddy Guy kunnen nemen: qua inzet, beleving, spel en vaardigheid. Stem als een klok. Niets geen zieligdoenerij of geraniums die lonken. Heerlijke man. Met Guy in het achterhoofd kunnen de Rolling stones nog zeker 10 jaar mee, als ze ook hun rock-idioom weer eens zouden afstemmen op wat ze daadwerkelijk zouden willen spelen.

Nee, Buddy Guy kan voor mij even niet meer stuk. Eens kijken of ik in de nabije toekomst niet eens wat meer van de man kan aanschaffen. Ook kopers zijn nooit te oud.

Ik heb Buddy Guy nog nooit de plank horen misslaan (al ken ik niet alles van hem). Jouw commentaar klinkt behoorlijk aanstekelijk, Hans.

Buddy Guy hoort nu ook weer niet in het rijtje John Lee Hooker, Mississippi John Hurt en Robert Johnson, maar in de subtop staat hij toch zeker.

Z'n werk uit de jaren '60 is zeer sterk, en uit zijn latere periode vind ik Damn Right I´ve Got the Blues erg goed.

Zet Howlin' Wolf ook maar in dat lijstje van toppers, Stijn

Ben benieuwd naar deze plaat!

Kopen is de enige oplossing....

Het is jammer dat Musicmeter geen Buddy Guy fanclub heeft die met Living proof kan aangeven hoe sterk dit album eigenlijk is, op de schaal van Buddy Guy. Ik zou daar echt wel benieuwd naar zijn omdat ik alleen dit album heb. Ik kan dus niets vergelijken.

Maar het lijkt mij geen foute beslissing om meer cd's van deze man in huis te halen.

Van de twee, drie blues ballads die als een soort 'rustpunt' op dit album staan, is er één die toch wel erg noemenswaard is, die van Buddy Guy met B.B. King (85!!). Stay around a little longer heeft ook een sterk ontroerende tekst.

Maar nogmaals, het hele album staat als een huis.

Een levende blueslegende . Dat is de inmiddels 74 jarige Buddy Guy. Een man met een enorme staat van dienst. en sinds mensenheugenis innig verbonden met de blues.
Welke bluesliefhebber kent niet Hoodoo Man Blues. Door velen gezien als het eerste echte Chicago Blues album dat hij samen met Junior Wells opnam. Of zijn iets later opgenomen eigen album A Man And The Blues ? The Rolling Stones in elk geval : YouTube - Buddy Guy & The Rolling Stones

Onder de gitaristen die hij beinvloedde mag hij o.a. een Jimi Hendrix rekenen om maar eentje te noemen. Zo'n 5 Grammy Award mag hij bijschrijven en de Music Blues Awards zijn bij hem vrijwel niet meer te tellen ; het moeten er inmiddels meer dan 30 zijn.
Een andere beroemde 'leerling' van hem , Eric Clapton , liet onlangs eveneens een nieuw album verschijnen. Wie meent met Buddy een soortgelijke luisterervaring te mogen ondergaan , komt van een koude(of warme) kermis thuis. Buddy Guy mag dan 74 zijn , maar tijd om in te dutten gunt hij je geenszins.
Evenzo komen ook de klassieke Chicago bluespuristen niet echt aan hun trekken.
Er zijn wat rustpunten zoals het geslaagde i.s.m . B.B. King opgenomen nummer , maar Guy serveert ons overwegend een zeer pittige heavy blues schotel voor.
Voor de liefhebber een schotel om volop van te smullen.

De oude rotten doen het de laatste maanden toch weer, het laatste album van Clapton, Jerry Lee Lewis en nu Buddy Guy! Hij doet het op dit album toch subliem, gewoon het openingsnummer, de gitaarrif die er in zit. En de gitaarlijnen op de rest van het album, nog echte bluesteksten.

It's blues from the devil himself!

Dit is toch het ware werk?

Aracade fire, Coldplay of Kings of Leon verbleken toch volledig bij zo'n prachtige geweldenaar als deze Buddy Guy? Hoe zouden we binnen Musicmeter eens een ijzersterke campagne kunnen opzetten ter verspreiding en promotie van dit album?

Hoe krijgen we dit album op 1 in de top 50 van onze rotatielijst?
Het is toch pure onbekendheid bij veel (jonge) mensen natuurlijk. Maar leeftijd van de artiest speelt geen rol meer. Het is gewoon een kwestie om Buddy Guy 'in de mode' te krijgen.

Ik heb deze plaat vandaag ook voor de eerste keer beluisterd. Buddy Guy blaast me van m'n sokken! Is deze man werkelijk 74 jaar? Hij klinkt alsof ie in de fleur van z'n leven is! Die energie en verbetenheid! Inderdaad veel beter dan al die commerciële rommel die je op de radio hoort. Al kan ik wel waarderen wat bands als Arcade Fire voor mekaar krijgen ('Funeral' bijvoorbeeld, prachtplaat). Maar ach, ander tijdsgewricht, denk ik dan, en andere generatie.

Buddy Guy komt in ieder geval in m'n rotatielijst, musician!

De vorige 'kraker' van Buddy Guy was Sweet tea uit 2001. Die moet ik nog horen (want juist besteld, ik ben nog maar net aan zijn collectie begonnen) maar dat album staat maar mooi op de 6e plek in onze lijst over 2001, met 43 stemmen en een gemiddelde van 4,13.

Living proof is ongetwijfeld van het zelfde niveau.
Waar zijn die stemmers/kopers van Sweet tea gebleven? Haak niet af en breng Buddy Guy in 2010 opnieuw naar de top van de musicmeter lijst!

Een eerste plaat in de Rotatielijst, dat is ijdele hoop. Het zou me verbazen mocht dit plaatje voor het einde van het jaar 20 stemmen halen.. Wat jammer is, want Buddy Guy is een steengoed gitarist, ook nu nog, op z'n 74ste.

Hij beschouwt zichzelf nog als een jonge kerel, in de fleur van z'n leven, wat we meteen te horen krijgen in het eerste nummer, '74 Years Young'.

Het merendeel van de nummers is energiek en vinnig. Er zijn ook enkele tragere nummers bij, zoals 'Stay Around A Little Longer' met B. B. King (al in de 80!) en 'Where The Blues Begins' met Carlos Santana. Buddy Guy brengt op 'Living Proof' een uiterst vermakelijke mix van blues en rock & roll. Ik kan er wel van genieten ja, maar zoals Stijn_Slayer al zegt, om in het rijtje met namen genre John Lee Hooker te staan, dat is lichtelijk overdreven. Toch is dit een sterke plaat, vooral de solo's kunnen me natuurlijk wel bekoren!

3,5 sterren

Ik heb inmiddels twee andere cd's van Buddy Guy besteld, zo gemakkelijk komt hij niet van mij af.

Ik kan er geen antwoord op geven, een vergelijk tussen Buddy Guy en John Lee Hooker omdat ik ook van John Lee Hooker geen cd's heb verzameld.

Maar wat mij vooral aan Guy intrigeert is dat hij ver weg blijft van 'cleane' blues en productie. Hij is van de categorie ruwe bolster blanke pit (zwarte pit in zijn geval! maar niet minder waar) en geeft in de eerste plaats om de muziek in plaats van uiterlijk vertoon.

Maar ik ben benieuwd of dat voor al zijn albums geldt.

Zo, na al je enthousiasme heb ik 'm ook eens grondig beluisterd, Hans.

Het schijnt trouwens dat dit album een soort autobiografie is. Bij meerdere luisterbeurten zal ik me daar eens wat meer op richten.

Grappige opmerking over de productie. Ik vind deze juist vrij netjes geproduceerd. Het toch ietwat rauwe karakter dat deze cd uitstraalt komt geheel van Guy's gitaar en stem af. Nu zeg ik dit natuurlijk wel met de blues uit de 1920 t/m pakweg 1958 in het achterhoofd. Zodra je Lead Belly gewend bent klinkt Buddy Guy toch wat meer 'poppy'.

Niet dat dat in het geval van Guy erg is. Guy's stem straalt karakter uit en boeit altijd, en hij is een geweldige gitarist, die inderdaad (zoals George al zei) bekend staat als een grote inspiratiebron voor Jimi Hendrix en vele anderen.

Het enige dat jammer is aan deze cd is dat er niet meer te halen viel uit B.B. King en Buddy Guy samen in één studio. Ik vind 'Stay Around a Little Longer', en eigenlijk ook de ballad met Santana toch van wat mindere kwaliteit dan de rest.

Op de BBC website wordt dit het bluesabum van het jaar genoemd: kunnen de heren het daar mee eens zijn?

Het enige andere bluesalbum dat ik dit jaar heb gehoord is die mislukking van Clapton geloof ik, dus dat is een makkelijke overwinning.

Steve Miller Band en Joe Bonamassa, kan je dat blues noemen? Verder vind ik ook 'Brothers' van The Black Keys een erg goed album, maar dat is ook niet meteen pure blues, inderdaad. Blijkbaar zijn er dit jaar niet al te veel bluesplaten uitgebracht..

Al heb ik het niet echt gevolgd, ik ben ook maar per toeval op deze plaat gestoten, eigenlijk.

Ik heb ook geen idee waar ik het mee moet vergelijken inzake de blues van 2010 maar toevalligerwijs heb ik wel Buddy Guy en Steve Miller in huis. In die volgorde ook mijn nummers 1 en 2 over 2010. Ik ben wel blij dat het genre in deze vorm (blijkbaar) weer in opkomst is.

Guitar Shorty - Bare Knuckle (2010)

Ik heb even zitten googelen want ook Guitar Shorty zegt mij nog weinig en één stem met vier sterren op musicmeter....

Toch wordt er lovend over Guitar Shorty gesproken en in dat verband spreekt Wikipedia zelfs over een 'explosive guitar'.

Overigens, ook Guitar Shorty is inmiddels 71, als ik zijn cd koop begin ik ondertussen voor de vierde keer dit jaar aan cd's van een man boven de 70...

Opvallend , sinds de introductie van de Viagra swingt het bij sommige ouderen de pan uit.

Zowel Guy als Shorty doen mij op hun laatste plaat soms terugdenken aan een piepjonge , bluesspelende Hendrix

Oei hier wist ik niets van, ik moest me schamen! Ik moet deze nog maar eens snel zien te luisteren voor het einde van het jaar. Buddy Guy zou namelijk niet misstaan in mijn jaarlijstje aangezien "Sweet Tea" een van mijn lievelingsalbums is. Als dit een beetje in de buurt komt hang ik de vlag buiten voor zo ongeveer beste nog levende gitaarheld die nog steeds een ongekend hoog niveau heeft.

En wat betreft leeftijd, de beste albums van het jaar zijn voornamelijk door dikke 60ers afgeleverd (Clapton, Young, Plant etc...) Dus deze bejaarde man kan er ook nog wel bij

Een kenner, ik hoor het al!

Dank u; maar in plaats van complimenten te innen wil ik Buddy Guy complimenteren met zijn ingeloste belofte. Misschien iets minder dan briljante Sweet Tea, maar dat is dan ook puur gevoelsmatig, kwalitatief gezien kan het de concurrentie met zijn beste werk absoluut aan. Het gitaarspel is ouderwets goed, subliem zelfs en ook op de oude stembanden is geen sleet te ontdekken; zolang deze combinatie is tact blijft zal Buddy Guy de relevante koning van de blues blijven.

De beste nummers van dit album? Tja eigenlijk staan er geen missers op, maar momenteel brengen het titelnummer "Living Proof" en "Thank me Someday" de meeste haren in mijn nek overeind.

Discussies over of Buddy wel of niet in het rijtje John Lee Hooker, Muddy Waters etc. hoort zijn misschien pas over 20 jaar te voeren wanneer hij er niet meer is (maar laten we hopen dat hij 100 wordt) maar wat mij betreft past hij daar wél. Hij kan bij lange na niet tippen aan de hoeveelheid (geniale) platen van een John Lee Hooker; want daar heb je echt een stel handen voor nodig om die te tellen. Maar wat betreft zijn skills vind ik hem niet onder doen en daar beoordeel ik over het algemeen op. Maar ook qua albums heeft Buddy aardig aan de weg getimmerd. Maar zoals ik al zei, laten we hier over een tijdje maar op terugkomen!

Dit album krijg 4 sterren!

Dat rijtje is meer gebaseerd op invloed. Dat Guy een topmuzikant is (terwijl Hooker niet eens echt goed kan spelen) lijkt me logisch.

Plaat van het jaar 2010!

Eindelijk de nieuwste Buddy. Gekregen nog wel, voor mijn verjaardag. (Nog gefeliciteerd Deren. Dank jullie wel.)

Een paar dingen valt gelijk op; zeer auto-biografisch, hoewel lang niet alle nummers door hem geschreven zijn. Wat natuurlijk een minpunt is, maar niet vreemd is in de blues. Eigenlijk gaat het bij blues meer om het brengen van de emoties, meestal zijn teksten daarbij van ondergeschikt belang. De gitaren laten je huilen, normaliter.

Echter werd ik nu, ook door woorden, lichtelijk geemotioneerd door twee Blues-Goden, tegen het bejaarde aan. Buddy Guy: 75 en B.B.King: 86 (..). Een ode aan het leven en dankbaar zijn voor de Blues.

De laatste jaren doet B (Buddy's koosnaampje voor BB King) eigenlijk niks anders dan terugblikken op zijn leven, maar nu is het dus een keer geslaagd imo.

''This old road's been so good to me. I've been given much more then I ever dreamed. I won't ever stop playing these Blues. That's why I think He put me here to do.''

Of:

''So many good friends I've lost along this way. I know I meet them on some unclouday day. Until then there's more songs to be sung. We've come a long way, but we're a long day from being done.''

Zo cliché maar zo oprecht. Vooral in een periode als deze, die heftig voor me is, komen deze zinnen aan als mokerslagen. Maar ook als een soort van berusting. Dankbaar zijn voor het leven wat we hebben geleefd.

Na Heavy Love ben ik even afgestapt van dit fenomeen, maar ik heb het Buddy-virus weer. En daar doen die achterlijke achtergrond-zangeressen niks aan!

Door het lezen van al die lofuitingen weer eens gaan neuzen op het net , en kwam deze parel tegen.

Heerlijk.

Edit:

Heb je dit trouwens al eens gezien? Gewoon een guppie van 8 jaar die staat te jammen met Buddy.

http://youtu.be/ix4TNJvVk8M

Buddy Guy levert hier op z'n 74e gewoon even zijn beste plaat ooit af! Geen nummer is zwak, en zowel z'n stem als z'n gitaarwerk zijn briljant. Alleen vind ik de bijdragen van BB king en Santana gek genoeg niet zoveel tovoegen.