Sweet - Strung Up (1975)

huh? Volgens mij heb ik kant 2 altijd voor kant 1 aangezien als ik dit zo lees

Euhh...
Het is een dubbel-LP met 4 kanten...

Klopt. Er is verwarring. Het is een dubbel album. LP 1 is live. Op de hoes zijn kant 1 en 2 verwisseld. De LP zelf is wel goed. Hellraiser is de openingstrack en the Man with the Golden Arm is de laatste track van kant 2. Zie ook de tekstbeschrijving in de binnenhoes van Tony Prince.

Strung Up staat te boek als een compilatie, maar is eigenlijk meer dan dat. Zoals Dibbel en Larzz schreven is dit oorspronkelijk een dubbelelpee: kant 1 en 2 live, kant 3 en 4 de compilatie. Ik kwam 'm laatst op cd tegen, ook dan een dubbelaar. Het livedeel is opgenomen tijdens optredens in 1973, kort nadat de groep de transitie had gemaakt van tienerpop naar glamrock, maar nog vóórdat hun eerste heavy album Sweet Fanny Adams uitkwam

De oorspronkelijke dubbelelpee verscheen pas in november 1975 en gaat muzikaal veel verder dan de rockende singles: er is ruimte voor improvisatie en de groep staat bol van energie. Dit kan zich meten met het beste van tijdgenoten als Deep Purple en Black Sabbath, mede omdat gitarist Andy Scott gitaarmuren bouwt om u tegen te zeggen en verder gaat dan het spelen van de gebruikelijke akkoorden, zoals zijn lange gitaarsolo in Done Me Wrong All Right bevestigt.
Voor de cd-editie zijn drie livebonussen toegevoegd: The Ballroom Blitz, Teenage Rampage dat wordt geïntroduceerd als de binnenkort te verschijnen single, en Blockbuster. Alle drie hitsingles, maar wát een spetterend livegebeuren vormen zij met de andere nummers. Hoor bijvoorbeeld hoe drummer Mick Tucker losgaat in Burning / Someone Else Will, een nummer met expliciete tekst dat ik begin jaren '80 op de radio hoorde. Ik was 'm totaal vergeten, maar de herinnering was er onmiddellijk weer...

De meedogenloosheid waarmee Tucker in Ballroom Blitz om zich heen mept doet denken aan hetgeen de Ramones vanaf '76 de wereld in zouden slingeren, zanger Brian Connolly is daarbij in goede doen. Ook live was de groep in staat om de koortjes zuiver neer te zetten.
Akoestische uitzondering op het al rockgeweld is You're Not Wrong for Loving Me, waarbij Connolly met de anderen schittert op zang, het heeft warempel weg van Amerikaanse westcoastrock. Voor het overige domineren de decibellen, waarbij een intro- en slottape met klassieke muziek het concert omgeeft.
The Man with the Golden Gun duurt een dikke 8 minuten inclusief uitgebreide drumsolo, live nog robuuster dan de studioversie van Desolation Boulevard.
Kortom, een onbekend maar overwegend furieus livealbum. Wat een ontdekking, vijftig jaar na dato!

De tweede elpee bevat een studiocompilatie, met op cd de bonussen The Lies in Your Eyes, Fever of Love, Teenage Rampage en Hell Raiser. Miss Demeanour en I Wanna Be Committed gaan daarbij iets verder dan slechts singleduur; in Solid Gold Brass komt Scott warempel met jazzakkoorden op de proppen, knap gedaan in een nummer waarin de invloed van Jimi Hendrix en Mountain doorklinkt. Dit alles voorzien van een informatieve hoestekst van Tony Prince, is dit een méér dan aangename tijdcapsule. En hárd bovendien.

Mooi stukje weer RonaldjK
Terecht ook dat je Mick Tucker benoemt.
De betreurde drummer is door menigeen geprezen om zijn inventiveit en powerhouse drumwerk. Feitelijk behoorde hij gewoon tot de beste rockdrummers. Danig onderschat.

Mooi om te onderstrepen, dank! Ik ben echt van hem onder de indruk. Moet denken aan Keith Moon, Ian Paice, die klasse.

Volledig mee eens!

Ja, eerlijk is eerlijk, maar voor mij was dit album ook een ontdekking die pas vele jaren later kwam. Ik ben opgegroeid met Sweet, kocht de singles, maar de albums volgden pas vele jaren later, eigenlijk pas in het CD-tijdperk. Toen kwam ik er ook achter dat deze band veel meer was dan alleen de singles - hoe goed die ook waren. De albums - en dan reken ik die uit het bubblegum-tijdperk voor het gemak even niet mee - waren minstens zo goed, en dat zonder de singles, want die stonden er vaak niet eens op.

Ik vermoed dat dat laatste destijds geen slimme zet was. Natuurlijk kwam het vaker voor dat bands losse singles uitgaven die niet op een album terecht kwamen, maar ik vermoed dat Sweet zich met die aanpak echt in de voet geschoten heeft.

Voor het gemak neem ik mezelf maar even tot maatstaf voor het single-kopend tienerpubliek in de jaren zeventig: goed, ik kocht af en toe ook wel eens een LP, maar die keuze werd dan met name ingegeven door het feit dat er één of meer bekende singles op stonden. Aan LP-werk van Sweet heb ik me in de jaren zeventig nooit bezondigd, mede omdat veel singles ontbraken. De eerste Sweet-langspeler die ik kocht, was er eentje uit begin jaren tachtig, met de meeste van hun hits erop.

Pas in het CD-tijdperk volgde de aanschaf van albums als Sweet F.A., Desolation Boulevard en Give us a wink. De harder rockende albums dus. Maar ook hier gold weer: de 2005-edities waren slim voorzien van alle singles plus de non-album B-kantjes (die ik natuurlijk ook goed kende). Ik wil er maar mee zeggen dat Sweet het misschien zelf wel een beetje in de hand had gewerkt dat ze enigszins miskend zijn als albumartiesten.

En dan kom ik uit bij dit album. Die kocht ik nóg later, ik denk ergens in de jaren tien, op dubbel-CD, nadat ik positieve recensies had gelezen over dat live-gedeelte. En ik deel jullie conclusie: als dat een afzonderlijk live-album was geweest, had het niet misstaan in de (lange) rij van klassieke live-dubbelalbums uit de jaren zeventig. Want hier blijkt dat de band in zijn toptijd een power had die zelfs de al niet misselijke studio-opnamen te boven ging. Een pracht-album, dit, en misschien wel de eerste aanrader voor mensen die de band niet of nauwelijks kennen en overwegen om er iets van aan te schaffen. De Greatest Hits-helft is dan een mooie bonus bij een indrukwekkend live-document.

Sowieso fijn dat ze de CD-versie niet hebben beperkt tot één CD (qua originele speeltijd zou dat gekund hebben), maar de verdeling tussen live- en studiogedeelte keurig in stand gehouden hebben en er zelfs interessante bonustracks aan hebben toegevoegd.