Graham Bond Organisation - The Sound of 65 (1965)

'Wade in the Water' O Zo Heerlijk!!
Het is een traditional, die zijn wortels kent in het begin van de 20e eeuw. Deze, wat mod-achtige versie, is up-tempo, in tegenstelling tot de andere, meer klassiek/jazz achtige, uivoeringen. Swingende R&B en mod-achtige-jazz
Luistert...

Mede om dit fantastische nummer heb ik dit album toegevoegd. Maar behalve dit nummer is het hele album erg goed en solide, zeer de moeite waard! Verbaasde me eigenlijk dat dit en ander werk van deze artiest met zijn groep (met o.a Jack Bruse, Ginger Baker, niet zomaar namen), behalve één solo album van Graham Bond, nog niet op de site stonden.

Ja, dat is wel even schrikken, als een plaat begint met een matige versie van zo'n belegen klassieker als Hoochie coochie man, maar daarna komt het nog altijd vervreemdende Baby make love to me, met die trillende stemmen van Bruce en Bond die langs elkaar heen schuren en die drie blazers die door elkaar heen knetteren, en daarna komt een scherp soort protestnummer, en vervolgens een alternatieve "chain gang song" met een raar gitaartje... Een merkwaardige mix van rhythm & blues, jazz en voor mijn gevoel zelfs een vleugje soul (middels de stem van Jack Bruce) met als belangrijkste kenmerken Bonds broeierige Hammondorgel, zijn karakteristieke "soulful" stem die me soms aan Don van Vliet doet denken (Little girl) en de sax van Dick Heckstall-Smith die de kunst verstaat om voor elk nummer de goede solo met het juiste geluid te vinden. Zelfs de afsluiter, een cover van Debbie Reynolds' Amerikaanse nummer-1-hit Tammy (1957), is de moeite waard doordat Bonds zang en de trompet de knappe melodie alle ruimte geven (maar ik ben misschien bevooroordeeld omdat ik ook het onvoorstelbaar sentimentele en bijna stroperige origineel zo mooi vind – zo, ik heb het gezegd). The sound of 65 lijkt me typisch zo'n plaat die indertijd op feestjes steeds weer opnieuw werd opgezet. "Sophisticated, raw, savage and soulful" – eindelijk eens liner notes die bij de waarheid in de buurt komen. Lekker fel en direct klinkend (die drums van Baker op Oh baby!) en 52 jaar na dato nog altijd swingend , scherp en opzwepend.