King Crimson - Lizard (1970)

Rare KC-plaat. Onverwacht anders dan voorganger (In the Wake of..) maar ook alweer zo'n album dat pas na 5 luisterbeurten iets meer geheimen prijs geeft. Overigens is de tracklist hierboven te lang. Nummers 6 t/m 8 staan er NIet op.
Veel mellotron, weinig rock, nauwelijks gitaar. KC laat zich niet in hokjes zetten.
Het titelnummer is met jon Anderson (Yes) als vocalist. Je moet van z'n stem houden. Hier vind ik 'm zalvend en minder sterk.
Geen topalbum van KC wél het aanschaffen waard.

To me, every KC record I know has something special. Some are more freaky than others, some are more spacey, or just darker, and again others are more technical. In other words, no two Crimson records sound alike, although some have obvious similarities which is often a result of the same dudes in the line up.

The reason why I like Lizard so much? Well first of all, there are shitloads of mellotron on it. And I simply adore the sounds that device produces. Next to that, the lyrics are insane, the compositions and playing are freaky to the max and the mood on the album is symphonic and experimental, which I like a lot.

In comparison to other KC stuff, the experimentation on Lizard remains interesting all the way through the album. I mean, some experimental stuff on for instance Court of the Crimson King, Wake of Poseidon or Larks' Tongues just doesn't do it for me. But on Lizard the experimental and perhaps improvisational stuff (especially on side 2) keeps on being exciting throughout the whole album.

And then the lyrics. Phrases like "Indoor fireworks amuse your kitchen staff, dusting plastic garlic plants, they snigger in the draught" and such...what the fuck it actually means, I don't know, although I heard somewhere that Sinfield's lyrics certainly DO have meaning. Anyway, phonetically the lyrics couldn't be any better and I love singing along to the lyrical mambo jambo no matter what it's all about.

The instrumental playing is really out there and freaky. Regarding technique, the line up playing here might not be the best Fripp ever recruited, but hey, they space, they experiment, they disregard every musical rule and the sounds they produce are incredible. As far as production goes, I never heard anything like Lizard and the only association I might have soundwise is the Stones’ Satanic album. And even that one is actually way off (although it’s also a brilliant piece of work) except it also has some yummy mellotron parts in it.

All in all, King Crimson’s Lizard is just too crazy...and atmospheric at the same time. 4 stars!!!

Dit is echt een van mijn persoonlijke KC favorieten. Het is ook de plaat waar op Robert Fripp het juk van zich af gooit van die legendarische eerste bezetting van KC en gewoon simpelweg een bizar, vreemd album maakt.

En, voor wie het niet wist: Gordon Haskell zingt hier nagenoeg alles op (met uitzondering van die partij in het titelstuk), een man waar we jaren daarna niks meer hebben vernomen totdat hij zo ineens een hitje had met Harry's Bar een paar jaar geleden.

M'n favoriete King Crimson-plaat. waarom weet ik niet, maar de plaat pakt me elke keer weer. Schitterend album. Overtreft elke voorgaande & nog komende. 5

Hmm, ik vind het juist het minste album van Crimson. Het weet me geen moment te boeien, op openingsnummer Cirkus na.

Mijn eerste kennismaking met Crimson. En tevens mijn introductie tot progrock.
Was een jaar of 13, en meteen helemaal verkocht; nog nooit zoiets gehoord. Ik heb die plaat helemaal grijs gedraaid.

En dat terwijl dit bij lange na niet de beste is.. Een van de mindere zelfs! Toch 3,5* want slecht werk heeft Crimson nooit afgeleverd

Hele vreemde plaat, maar het steekt ijzersterk in elkaar. Hier wordt er een niet onaanzienlijke blik jazz opengetrokken en toegevoegd aan het KC-recept. Men waant zich hier in een groot sprookjesbos met hier en daar een doorgedraaide fluittist, achtervolgd door de verwarde geest van ene heer Fripp. Het titelnummer is een ware klassieker dat transformeert van engelachtig tot manisch.

5.

Is er dan niemand die ook vind dat het titelnummer een lichtelijk geniale voorloper van nummers als Starless en Fracture is?

Lichtelijk geniaal zeker, maar een voorloper van Starless en Fracture? Vind ik niet.
Jammer genoeg zakt de plaat na Cirkus als een kaartenhuis in elkaar. Ongeïnspireerd en zwak.

@kaztor: het titelnummer is meer dan een geniaal nummer, maar niet echt te vergelijken met starless naar mijn mening.

Bij vlagen briljant, maar mist het haast vanzelfsprekende van het debuut. Oftewel: soms vind ik het wat ver gezocht.

Daar kan ik me wel wat bijvoorstellen en die nummers zijn erg goed.
Red blijft mijn favoriet.
Ik hou wel van een experimentje.

Het 2de gedeelte van het nummer is zeker ijzersterk.

het eerste wat mij opviel aan dit album. de fluiten zijn BAck

Ter info: Porcupine Tree's Steve Wilson is bezig met de backcatalogue van KC in 5.1 te mixen en heeft recentelijk deze onder handen genomen.... pff, daar ben ik dus heel benieuwd naar.

Het heeft vrij lang geduurd voor ik Lizard kon waarderen zoals ik nu doe, pittige kluif so to speak, maar zodra ik het album weer eens opzet herken ik het goede gevoel dat Lizard mij geeft. Superalbum! Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik denk dat dit album geniaal genoemd kan worden. De energie die Lizard met zich meedraagt ervaar ik als erg sterk. Een bepaald tempo en de gedrevenheid van de artiesten lijken hier voor te zorgen, de opname lijkt ook beter te zijn dan bij voorgaande albums. Waar het bij de vorige twee albums in mijn ogen (zeker niet onverdienstelijk) in energie lichtelijk aan ontbrak geeft Lizard een frisse, zeer creatieve, ver bovengemiddeld originele en energieke wind. In tegenstelling tot 1 en 2 ontbreekt op deze plaat de melancholie maar getuigt het van kracht. (Burn a bridge and burn a boat, Stake a Lizard by the throat)

Burnt with dream and taut with fear
Dawn's misty shawl upon them
Three hills apart great armies stir
Spit oath and curse as day breaks
Forming lines of horse and steel
By even yards march forward

Im mijn optiek: Beste album KC

Wie bespeelt er eigenlijk de elektrische piano in Cirkus, Fripp of Keith Tippett.

Volgens wat ik tot nu ben nagegaan beperkt de bijdrage van Tippett op dit album zich tot 'Last Skirmish'. Een niet onbelangrijke bijdrage overigens: zijn pianospel vormt de zogenaamde 'glass tears' die dit segment van 'Lizard' hun naam geven (The Battle of Glass Tears).

Het zat er op In the Wake of Poseidon al een beetje aan te komen, maar dit is wel ineens heel erg vaag en/of jazzy!

Niet bepaald toegankelijk, maar dat is niet erg.

nee, niet toegankelijk maar hoe meer je hem oplegt hoe beter hij wordt , een moeilijke groeiplaat van de karmozijnen koning , maar zijn niet al hun platen zo'n beetje , fripp is ook een moeilijke gast !

Lag in de tweedehands lp-bak, hoes viel uit elkaar, iemand had "Mr. Bojangles" op de binnenkant van de hoes geschreven, maar ja jammer dan en de hoes was er met een wasbeurt en een nieuwe plastic coating weer helemaal bovenop. Plaat geheel onbeschadigd, bescheiden meesterwerkje van deze donkerrode koning!

musicboy2602

Het zou heel toevallig zijn maar het zou kunnen dat ik 'm heb zien liggen in de bakken bij CD-Teek Eindhoven, precies in de staat zoals jij 'm beschrijft. Vanwege de hoes heb ik 'm laten liggen.

God TJN dat is 'm wat toevallig (en wat ben ik stiekem blij dat jij 'm daar hebt laten liggen zeg!)

Magnifieke plaat en inderdaad, een plastic hoesje erom heen om de boel bij elkaar te houden en als het vinyl in goede staat is, heb je een volwaardig exemplaar.

Een erg moeilijke plaat van King Crimson door de vele tempowisselingen, het jazzy geluid, het niet voor de hand liggend en toch slim gebruik van de instrumenten - Fripp en co. produceren vreemde geluiden die hun climax kennen in de suite van 23 minuten. De sfeer is haunting, gestoord, middeleeuws. KC balanceert altijd op de rand van genialiteit en waanzin. Deze muziek past eigenlijk perfect bij een gekkenhuis. Je krijgt er maar geen grip op... Door het lage aantal stemmen is dit een vergeten meesterwerk (een van de vele).

2 jaar geleden leerde ik KC kennen. Na het beluisteren van 21st century schizoid man was het hek van de dam en kocht ik de ene na de andere CD van deze machtige koning van de Progrock. Een jaar geleden hielt ik daar echter mee op. Het vuur brandde niet meer en KC begon me een tijdje stilaan te vervelen. Ik begon andere muziek te beluisteren. Natuurlijk namedropde ik KC hier en daar nog wel eens( ik bleef toch fan), maar de cd's werden nauwelijks meer uit de kast gehaald. Een paar weken geleden beluisterde ik Red . Het gevoel van jaren geleden was nog niet terug. Ik besloot weer een cd te kopen,misschien herontdek ik hierdoor weer mijn interesse in KC.
-
Op Lizard herpakte Robert Fripp zich weer na een jaar gevuld met tegenslag. De originele band was na het vernietigende debuut uiteengevallen en alleen tekstschrijver Peter Sinfield was overgebleven. Dit was ook een van de eerste albums waar KC van stijl veranderde. Uiteraard had het vorige album hier en daar al wat jazzinvloeden, maar het voelde toch net te veel aan als de B-kanten van In the court… Op dit album werd de hele formule veranderd en legde Fripp de basis voor de latere KC.
-
Jazz was nou niet gelijk mijn meest geliefde genre. King Crimson heeft wel vaker uit een jazzvaatje getapt, maar bedolf dit onder lagen experimentele rockmuziek. Op dit album zijn de jazzinvloeden prominenter. Met name sketches of Spain van Miles Davis schijnt van invloed te zijn geweest op dit album. En inderdaad er zijn veel overeenkomsten tussen de grote, statige jazz van Miles Davis en de jazzrock van dit album.
-
Ook op dit album worden Jazz en Klassiek met elkaar vermengd. Zo bevat het 23 minuten lange titelnummer een beeldschone Bolero met een hoofdrol voor de blazer. Overigens komt de Bolero oorspronkelijk uit Spanje, waarmee we al op de tweede overeenkomst komen: de Spaanse invloeden. Ten Derde delen beiden albums dezelfde urgente sfeer: alsof de muziek bedoeld is om de begrafenis van een belangrijk staatsman te begeleiden.
-
King Crimson behoudt gelukkig wel zijn kenmerkende donkere stijl. Bijvoorbeeld op de opener, die je behoorlijk op het verkeerde been zet. Op dit nummer is nog weinig van de denderende jazzfusion te merken. In plaats daar van had dit nummer zo op voorganger In the wake.. kunnen staan. Sterker nog, ver weg is de invloed van 21 Century man nog te horen in het kakofonische einde. Dit nummer onderscheidt zich door het prachtige mellontronspel en het vingervlugge gitaarspel.
-
De opener is trouwens een van de weinig nummers waar de gitaar nog een prominente rol inneemt. Dit is ook een van de weinige albums van KC, waar men veelvuldig gebruik maakt van een synthesizer(VSR 3), bijvoorbeeld op het hypnotiserende Happy Family. Al meteen vanaf het intro weet dit nummer mijn aandacht vast te houden. Een explosieve combinatie van Dissonante Jazz en epische symforock. Een van de hoogtepunten op dit album met een heerlijk sarcastische tekst:
-

-
Wat ook opvalt aan dit album is het middeleeuwse sfeertje. Niet in de minste plaats door het prachtige artwork van de hoes. Prachtig!, die kleine tafereeltjes bij elke letter, welke ook nog eens ieder een nummer van dit album uitbeelden. Het middeleeuwse sfeertje is muzikaal het best te merken op lady of the dancing water. Dit nummer lijkt wel een middeleeuwse hymne. Een sfeervol rustpuntje: stilte voor de storm. Een inleiding voor het hoogtepunt van dit album.
-
Het titelnummer is een van de beste nummers die King Crimson ooit opgenomen heeft. Met name door de prachtige bolero en de haast tien minuten durende conclusie, waar de mellotron en de blazerpartijen vechten om wie het meeste geluid kan voortbrengen. Een magische track die de positieve punten van dit album op klassieke wijze nog eens opsomt. Grappig trouwens dat er enkele parabelen getrokken kunnen worden tussen Lizard en Gates of delirium van Yes. Beide nummers beginnen met een marsachtige melodie die ontaard in een dissonant middenstuk en eindigen met een sferische,melancholieke treurzang. Yes-zanger Jon anderson is gastzanger op Lizard. Het lijkt me niet onwaarschijnlijk, dat hij met Gates of delirium geprobeerd heeft een gelijksoortig compositie op poten te zetten.
-
Mijn liefde voor King Crimson is door dit album helemaal weer opgebloeid. Sterker nog dit album heeft mij geïnteresseerd gemaakt in Jazz. Een genre welke ik vroeger zeker niet lustte. Gelukkig willen smaken wel eens veranderen. King Crimson verkend nieuwe gebieden met dit album, hoewel er nog steeds hinten zijn naar hun legendarische debuut. Niet Het beste album van KC, maar absoluut essentieel voor de liefhebber van de betere Prog Rock.

Het gevoel dat KC soms wat wegebt ken ik, maar als je he na een tijdje niet luisteren weer eens uit de kast trekt komt het eigenlijk altijd direct weer terug. "Red" is dan ook een wereldplaat.. Ik ben overigens ooit met dit album begonnen.

Komt mischien wel omdat ik het eerste jaar met name Red haast elke dag draaide. Ik moest even een jaartje afkoelen voordat ik KC verder verken, dat wil zeggen weer een kc album kocht.

Happy Family gaat over The Beatles

Herkenbaar idd.

Ik vind Lizard trouwens één van de mindere albums van KC.

Oh dus daarom staan de beatles op de voorkant: Onder de I