King Crimson - Lizard (1970)

Eigenlijk wilde ik hier schrijven dat mijn reactie op Lizard een perfect voorbeeld is van mijn haat/liefde-verhouding met deze band, want terwijl ik me bij de eerste vier nummers soms kapot zit te ergeren aan de stuurloosheid van zowel composities als arrangementen, vind ik het titelnummer bijna onaards mooi, niet alleen het prachtige Prince Rupert awakes-deel dat niemand mooier dan Jon Anderson zou kunnen zingen, maar ook de overige 19 minuten waarin de jazzy elementen veel meer in het nummer verweven zitten en veel organischer aanvoelen dan op kant A. Helaas voor mijn oorspronkelijke insteek blijken bij nadere beschouwing (en met het meelezen van de teksten) de eerste vier nummers toch ook heel veel moois te bevatten; Cirkus is dankzij de killer-riff vanaf 42 seconden al geland, en Lady of the dancing water is gewoon een serieus mooi nummer, zodat ik het gevoel krijg dat mijn waardering van deze plaat nog wel hoger gaat worden, zoals bij wel meer KC-platen uit de eerste periode.
        Echt helemaal vanzelf zal dat overigens niet gaan: bij de eerste drie nummers kan ik me nog wel behoorlijk storen aan dat "weifelende" drumwerk – het lijkt wel alsof de drummer zoekt naar de groove en dat probeert op te vangen door veel opvullende roffels te spelen, maar het klinkt alsof hij af en toe niet weet wat hij moet doen. Misschien is dat voor de liefhebber wel het kenmerk van een improviserende jazzy drummer, maar míj is het vooralsnog een doorn in het oor, en ik probeer er maar niet te veel op te letten.