Hopsin - Raw (2010)

I Can't Decide is echt een draak van een track he

Vooral dat refrein.

Nocturnal Rainbows

Beetje gehyped destijds in het underground circuit, maar Hopsin toont met Raw aan een zeer vermakelijke producer te zijn en hij is daarnaast een uitstekende rapper. Nummers als Nocturnal Rainbows, Pillow Man en Trampoline zitten geniaal in elkaar.

Het enige minpuntje is SwizZz, die met zijn irritante stemgeluid op maar liefst drie tracks te horen is. Verder een uitstekend album van een veelbelovend talent (en dan rekenen we Knock Madness even niet mee voor het gemak).

Classic

Heather Nicole vind ik ook een prachtig nummertje maar Nocturnal Rainbows blijft numero uno.

4 sterren voor Marcus Hopson.

Het beluisteren 5 jaar uitgesteld door de lelijke cover.
Zitten paar goede tracks op, degelijk album.

Als dat een reden is om een album niet te horen dan zal jet niet veel albums beluisterd hebben,
wat flauw man.

Hij acteert beter dan dat hij rapt.

Sag My Pants & Nocturnal Rainbows

Redelijk tweede album, hoewel geen hoogvlieger. Er zijn geen tracks die er in positieve zin uitschieten; alles kabbelt maar een beetje door. Ditmaal qua beats iets meer dansbaar, met vooral meer gebruik van electronica, maar tekstueel stelt het wederom niet zoveel voor. Hopsin is een prima rapper met een Eminem-achtige flow, maar hij weet zich vooralsnog niet echt te onderscheiden.

Een evolutie op alle vlakken.

Raw is de volgende stap op Gazing at the Moonlight. Als rapper en schrijver klinkt hij scherper en ook als producer hoor je de groei op dit tweede album. Over het algemeen is dit album ook een stuk serieuzer dan het debuutalbum, al is de komische kant nog niet weg. Zijn eerste op z'n voormalig eigen label Funk Volume.

Hopsin is nog steeds boos, ditmaal voornamelijk op zijn voormalig label Ruthless Records en diens CEO Tomica Wright (de ex-vrouw van Eazy-E). Die gerichte woede is voornamelijk te horen op de drie geweldige tracks Sag My Pants, You Are My Enemy en Kill Her. De invloeden van Eminem zijn wederom niet ver weg en net zoals die levende legende is Hop op zijn best als hij niet vrolijk is.
Op dit album is hij ook nog steeds kwaad op mainstream rappers (voornamelijk maar niet uitsluitend Lil' Wayne), de muziekindustrie en personen die hij ontmoet heeft en nooit in hem geloofd hebben (inclusief oude vrienden).

Trampoline, Baby's Daddy en I'm Not Introducing You zijn wat luchtiger van toon dan het bulk het album. Ik snap dat er commentaar is op de refreinen van Hopsin maar ik kan het meestal wel goed hebben, dat is ook één van de redenen dat ik die laatst genoemde zo kan appreciëren. De andere twee doen me niet veel meer, zeker Baby's Daddy is wel heel infantiel.

Voornamelijk als producer is hij volwassener geworden op dit album. Het klinkt allemaal net iets professioneler dan vroeger. Het is wel duidelijk dat hij zich voornamelijk liet inspireren door Dr. Dre, I Am RAW is hier een goed voorbeeld van.

Op zijn debuutalbum had hij geen gastartiesten uitgenodigd maar op dit album mag zijn voormalig Funk Volume-artiest SwizZz maar liefst 3 keer meedoen. Sterke rapper met goede teksten met minpunt dat hij geen fijne stem heeft.
De onbekende Cryptic Wisdom laat op I'm Not Crazy voor mij persoonlijk helemaal niets horen.

Goed tot zeer goed album. Absoluut zijn magnum opus wat mij betreft. Het verdient echter niet meer de 4,5* dat ik het eerst gaf. Daar ben ik hem toch wat voor ontgroeid vrees ik.

Dikke 4*.