Scorpions - Animal Magnetism (1980)

Een wat ondergesneeuwd album van de Scorpions, wat niet heel verbazend is, gezien het wat onevenwichtige karakter van de plaat. Niettemin bevat het album in The Zoo een van hun absolute klassiekers. Ook het ietwat epische titelnummer mag er wezen, terwijl Lady Starlight een van hun fraaiste vroege ballads is (voor diegenen die Wind of change nu wel vaak genoeg gehoord hebben). 3*

Lady starlight vind ik persoonlijk niet zo fantastisch, maar animal magnetism is een zalige schijf, de titeltrack is echt een lekker dreunend nummer, doet mij soms zelfs aan doom denken. The Zoo is een terechte hit. En Only a Man, Falling in Love en make it real zijn schitterende hard rock nummers. Ik vind dit echt de beste scorpions plaat met afstand.

De individuele songs zijn niet onaardig maar Scorpions konden veel beter en dat hebben ze gedaan, o.a op de opvolger 'Blackout'. De échte klasse komt pas naar boven bij de finale in de vorm van 'The Zoo' en de titletrack.

Sorry, maar is eigenlijk mijn favoriete studio Scorpions album.
Alleen "Don't Make No Promises" klinkt nog als een plichtmatig snelle hardrocker, de rest van de songs zijn origineel (voor hardrock maatstaven dan).

Het dreunende "the Zoo" , het intro van "Only a Man", het dreigende titelnummer (waarin de gitaar klinkt als een cirkelzaag), echt heel gaaf !
In de songs "Make it Real" en "Falling in Love" word heel goed gebruik gemaakt van dynamiek, wel klinkt de productie wat vlak maar dat past wonderwel bij de songs.

Ik denk hun meest ondergewaardeerde, de opvolger (Blackout) zou hun meest overgewaardeerde worden.
Met zoals zoveel hele goede platen, pas na meerdere keren draaien ondek je meer en meer dingen, zo ook bij deze.

Make it real maakte destijds bij mij veel indruk, vooral op world wide live, wat een supermooie uitvoering !!!
Echt recht toe recht aan rock zoals je het wilde horen niets meer en niets minder

Het album cover zegt alles wat je van deze plaat kunt verwachten. Tol und Geil

Over het algemeen wordt dit als een mindere beschouwd. Niet slecht, maar geen hoogtepunt. Er staan maar 2 nummers op World wide live, Make it real & The zoo. Lady starlight staat op Goldballads. De overige nummers: Don't make promises lijkt teveel op Another piece of meat. Twentieth century man is middelmatig. De Rarebell compositie Falling in love valt in de smaak omdat het knalhard is. Only a man is uitgegroeid tot een klassieker. Het zware Animal magnetism klinkt als een Duistere voorloper van China white. Van Lady starlight is vooral het solo gedeelte mooi. Deze Scorpions plaat is niet de minste.

Ik vind dit een goed album. Het is geen echte topper maar ook zeker niet slecht! Make it real, The zoo, het titelnummer, Lady starlight en Don't make no promises vind ik heerlijke nummers.
Dit album zit prima in het rijtje met gave albums van de Scorpions!

Ik vind dit eigenlijk één van de betere jaren 80 platen van de Scorpions. Hier klinkt alles nog lekker rauw en minder uitgekauwd dan bijvoorbeeld op Love At First Sting. Het bevat ook alles wat we zouden kunnen willen: een lekkere spontane hit met Make It Real; genoeg harde rockers als Don't Make No Promises; en dan nog een aantal heerlijke zware en melodieuze nummers als Twentieth Century Man of Animal Magnetism.

Hierna werd het geluid met Blackout een stuk minder rauw en commerciëler; maar die plaat is nog steeds een knaller.

Dit album heb ik eigenlijk pas eind jaren tachtig leren kennen en het lukte me nooit het tussen Lovedrive en Blackout te plaatsen en er helemaal aan te wennen. Onder andere omdat ik intussen al enkele nummers van het album op World Live Wide had leren kennen en die klonken hier dan nogal droog.

Maar na meerdere luisterbeurten nu ben ik hier helemaal aan verkocht. Echt een zalig geluid en stuk voor stuk goeie nummers, waarvan sommige waanzinnig goed. The Zoo, Hold Me Thight, Animal Magnetism, maar ook Lady Starlight dat van klassieke schoonheid is.

Dat had ik dus precies hetzelfde! Is later ook meer dan goed gekomen by the way

Gek genoeg, in de platenwinkel in het dorpje waar ik opgroeide, lag een jaar na het verschijnen van Blackout de lp Lovedrive in de uitstalraam. Om die reden heb ik lange tijd gedacht dat het 'de nieuwe' was en vond het album wat vreemd klinken. En toen ik wist dat het album ouder was, heb ik nog lange tijd over Animal Magnetism gedacht dat die daar nog voorkwam.

Intussen hoor ik wel hoe ze wat geluid en muziek betreft elkaar opvolgen.

Hier staan natuurlijk ook zeker de helft minder klassiekers op. Verder dan Make It Real en The Zoo kom je ze vrijwel nooit tegen op verzamelaars. Toch zonde, want hier zijn ze nog lekker rauw.

Zwak album van de Scorpions.
Ik kende The Zoo van World wide live, wat valt de studio versie dan tegen.

Ik vind dit tot nog toe het zwakste scorpions album.

Lang leve Uli Roth

Hoezo "Lang leve Uli Roth", die egotripper past niet bij de band Scorpions.
Dit is het beste album van de Scorpions, een veel rauwere meer pure stijl dan dat latere commercielere gedoe.
Zeer catchy riffs die veel beginnende bands (Accept) geinspireerd hebben.
4 sterren.

Uli Jon Roth en egotripper kan ik niet rijmen, ook niet in z'n wilde Scorpions dagen. Gitaarheld wel en die eisen inderdaad enige aandacht op

Uli Roth heeft wel een van de beste nummers geschreven; The Sails of Charon. Maar vanaf Lovedrive zijn de albums van Scorpions coherenter geworden. In die zin ben ik het eens dat hij niet zo goed bij de band paste.

Mijn favoriete albums; Lovedrive, Animal Magnetism en Blackout.

Puur om mij moverende nostalgische redenen, en na wat extra luisterbeurten deze zomer, verhoog ik de waardering naar 4,5 sterren. Waarom niet?
Lady Starlight is toch ook wel erg goed hoor.
Het (twin)gitaarwerk in The Zoo is om van te dromen zo mooi vroeg-metal.

The Zoo is het meestgespeelde livenummer als ik setlist fm mag geloven. Ook in ahoy vorige week was het voor mij het hoogtepunt van de show back to back met het instrumentale coast to coast al vroeg in de set. Met Make it real erbij kwam dit album zonder echte hits ook ruim aan bod.

The Zoo vond ik interessant om op dat beeldscherm te volgen wat Jabs nou eigenlijk deed tijdens die solo. Vond het vorige week ook opmerkelijk dat Coast to Coast al zo vroeg kwam en vreesde al voor stemproblemen bij Meine. Make it Real stemde mij dik tevreden en ze speelden toch een nummer meer van Animal Magnetism dan van Blackout. Mijn favoriet van het optreden in Ahoy was eigenlijk Is There Anybody There?

Meine's stem was echt top vorige week vond ik. Haalde de hoge noten schijnbaar moeiteloos. Prima optreden met (gelukkig) een hoop ouwe meuk. Loving you sunday morning en Make it real vond ik te gek. Maar inderdaad ook Is there anybody there en Coast to coast waren ook geweldig!

Een van de beste nummers van Scorpions vind ik toch wel The zoo ..... woow, echt geweldig om te horen! Die stem en de stampende gitaren hell yeah!! Vorig jaar ook in Ahoy geweest en voor het eerst de Scorpions live gezien, wat een feest!

Gelukkig speelden ze nog redelijk wat oud werk. Heeft toch wel m'n voorkeur. Dit is trouwens weer een prima album van hun, maar ook niet meer dan dat.

De bonustracks: Hey You en American Girls zijn me veels te vrolijk en zijn dan ook niet voor niets niet geselecteerd voor het uiteindelijke album. Restless man en All Night long (niet die van Tokyo Tapes) hebben een goede drive en zijn wel de moeite waard (aardig)

De demo van Animal Magnetism is onherkenbaar, het is dan ook een compleet andere song met dezelfde titel en lijkt meer op Make it Real. Prima rocker.
Get Your Love (Demo of "Heroes Don't Cry" -Live bites, 1995) is een prachtige ballad.

Lovedrive had al een zalig geluid en Animal Magnetism overtreft dat nog. Alle nummers zijn parels. Met The Zoo als echte klassieker. Maar ook Make It Real, Lady Starlight en het titelnummer behoren tot het beste wat op muzikaal vlak uit Duitsland is voortgekomen. Al zijn de werkjes van Bach en Beethoven ook niet slecht.

98/100

Na even zoeken zag ik dat het geweldige Hey You een bonus track is van dit album. Hij staat namelijk op The Platinum Collection en ik vind het een super nummer, beter dan de meeste nummers van AM.

Een prima album van de Duitsers. Het album begint gelijk lekker rockend met make it real. Daarna trekken ze het eigenlijk prima voort. Leuk album!

Ik moet gewoon eigenlijk niet luisteren naar de teksten, want dat verpest wel een hoop van het plezier. Bij Don't Make No Promises kan ik me er overheen zetten omdat het nummer zelf erg lekker loopt, maar Hold Me Tight is een van de spaarzame momenten bij een vroeg Scorpions-album, dat ik amper uit kan zitten. Meine's zang is hier irritant in de coupletten die hij lijkt te spugen, maar Rarebell's lyrische uitstapjes ergeren me gewoon. Als ik zo even op de vorige albums kijk, zie ik dat hij ook pas redelijk recent in de chronologie die ik nu volg is gaan schrijven. Dan denk ik dat ik toch liever Meine heb? Dit is me te hair metal, een tijdperk dat toch langzaam aan het komen is vanaf dit moment.

Performance-technisch gezien verder weer het zoveelste schot in de roos hoor. Titeltrack Animal Magnetism is ook echt een spannende, dreigende track en met Lady Starlight heeft de band weer een mooie ballad voor de rekening genomen. De riffs klinken weer lekker, de solo's zijn weer top-notch en er is voldoende afiwisseling te horen. The Zoo is een daarnaast een terechte live-klassieker en door het gemis aan Roth op zang zet ik dit album nog steeds met gemak boven iets als Virgin Killer. Wel hoop dat de hoeveelheid 'Germanz being sexy boyz'-lyrics niet te ver doorgezet worden.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. In Trance
3. Lovedrive
4. Animal Magnetism
5. Virgin Killer
6. Lonesome Crow
7. Fly To The Rainbow

Maar deze studioversie verdient extra aandacht voor het geluid van de gitaarriff, waarbij je door het schuren van het plectrum over de gewonden draad rond de dikkere snaren de zogezegde 'metaalzaag' hoort raspen. Iets wat het gitaargeluid van Metallica drie jaar later op hun debuut erg zou typeren. De riff in The Zoo is een van de vroegste en duidelijkste voorbeelden.

Hoop doet leven, zullen we maar zeggen.

The Zoo vind ik live vaak wat te gejaagd. Het beheerste tempo van deze studioversie maakt het echt af vind ik.