Scorpions - Animal Magnetism (1980)

Een wat ondergesneeuwd album van de Scorpions, wat niet heel verbazend is, gezien het wat onevenwichtige karakter van de plaat. Niettemin bevat het album in The Zoo een van hun absolute klassiekers. Ook het ietwat epische titelnummer mag er wezen, terwijl Lady Starlight een van hun fraaiste vroege ballads is (voor diegenen die Wind of change nu wel vaak genoeg gehoord hebben). 3*

Ik moet gewoon eigenlijk niet luisteren naar de teksten, want dat verpest wel een hoop van het plezier. Bij Don't Make No Promises kan ik me er overheen zetten omdat het nummer zelf erg lekker loopt, maar Hold Me Tight is een van de spaarzame momenten bij een vroeg Scorpions-album, dat ik amper uit kan zitten. Meine's zang is hier irritant in de coupletten die hij lijkt te spugen, maar Rarebell's lyrische uitstapjes ergeren me gewoon. Als ik zo even op de vorige albums kijk, zie ik dat hij ook pas redelijk recent in de chronologie die ik nu volg is gaan schrijven. Dan denk ik dat ik toch liever Meine heb? Dit is me te hair metal, een tijdperk dat toch langzaam aan het komen is vanaf dit moment.

Performance-technisch gezien verder weer het zoveelste schot in de roos hoor. Titeltrack Animal Magnetism is ook echt een spannende, dreigende track en met Lady Starlight heeft de band weer een mooie ballad voor de rekening genomen. De riffs klinken weer lekker, de solo's zijn weer top-notch en er is voldoende afiwisseling te horen. The Zoo is een daarnaast een terechte live-klassieker en door het gemis aan Roth op zang zet ik dit album nog steeds met gemak boven iets als Virgin Killer. Wel hoop dat de hoeveelheid 'Germanz being sexy boyz'-lyrics niet te ver doorgezet worden.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. In Trance
3. Lovedrive
4. Animal Magnetism
5. Virgin Killer
6. Lonesome Crow
7. Fly To The Rainbow

Beetje een mixed bag dit. Enerzijds omdat het een gevarieerde plaat is, maar aan de andere kant wisselen goede songs af met matige. Scorpions maakt zich duidelijk klaar voor de stadions, maar laat dat over het algemeen niet ten koste gaan van de kwaliteit. De meeste songs zijn gewoon goed. Een handvol zelfs erg goed te noemen. De titeltrack is heerlijk dreigend en misschien zelfs te voor het grote publiek. Zo'n detail vind ik altijd erg leuk. Ook op het toegankelijke front is het raak, want Lady Starlight is een prachtige ballad. Daar staat dan wel het lachwekkende gekreun van Falling In Love tegenover. The Zoo is met het experimentele geluid een misser. Kan er niks mee. Toch vind ik het over het algemeen een leuke plaat.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Lovedrive
4. Fly To The Rainbow
5. Lonesome Crow
6. Animal Magnetism
7. Virgin Killer

Ook Animal Magnetism stond indertijd in de fonotheek van mijn dorp. Het was begin 1981, ik weet nog hoe koud mijn zolderkamer kon zijn toen het zwarte vinyl op mijn platenspeler belandde.
De hoes was van weer van het eigenzinnige collectief Hipgnosis. Op de cover zag ik onder andere een meneer met een zondagse broek die ik in die dagen altijd van mijn moeder moest dragen als we naar een nette gelegenheid gingen.

Met voorganger Lovedrive was het eerste succes in de Verenigde Staten behaald en met deze plaat werd dat uitgebouwd. Gitarist Matthias Jabs, die vroeger bijles wiskunde had gekregen van bassist Francis Buchholz, had niets meer te duchten van voorganger Michael Schenker, die door allerlei genotsmiddelen moeilijk te handhaven was en de groep definitief had verlaten.

Verschenen in maart 1980, klinkt de plaat met z’n “dunne” snaredrumsound nog als de jaren ’70. Het gemiddelde tempo is niet hoog, wél ervaarde ik indertijd een ietwat melancholieke sfeer. Het zit 'm in de vaak langzamere, slepende composities.
De volgende liedjes belandden op cassettebandje: van kant A Make It Real met zijn lekkere slaggitaaraccenten, het snelle Don’t Make No Promises en de ballade Lady Starlight. Van de B-kant het uptempo Falling in Love, het heavy Only a Man en het slepende The Zoo. Het zijn nog altijd de nummers die me het bekendst in de oren klinken.
Indertijd was mijn selectie streng, cassettebandjes kostten nogal wat geld. Toch constateer ik anno 2022 dat de andere nummers er niet of nauwelijks voor onderdoen, al ontbreken één of meer absolute uitschieters.

Hierboven noemden anderen al bonustrack Hey You en ze hebben gelijk: sterke track! De non-albumsingle verscheen indertijd in Duitsland met The Zoo op de B-kant. Op de site van de Duitse hitlijsten vertelt een fan dat het bij radiozender SDR 3 één van de meest aangevraagde liedjes van de band was tot 1989, toen het eindelijk op een album verscheen, te weten verzamelaar Best of Rockers 'N' Ballads.
De overige bonussongs die ik op streaming tegenkom zijn ook interessant, omdat deze demo’s soms sterk afwijken van de versies op de elpee. Dat deze plaat fris is gebleven, zegt iets over de kwaliteit.