Scorpions - Lovedrive (1979)

Dit is naar mijn mening een van de beste Scorpions-platen. Het uit duizenden herkenbare, nasale zanggeluid van Klaus Meine was in feite het handelsmerk van de Duitse band, die met Lovedrive en Animal Magnetism in de VS doorbrak.

Coast to Coast is één van mijn all-time favoriete instrumentaaltjes, gespeeld door niemand minder dan Michael Schenker die voor deze plaat terugkwam bij de band waar hij ooit begon. Overigens is zijn broer Rudolf al sinds het prille begin in 1965 een Scorpion.

Helaas bleef het voor Michael bij deze ene plaat, waarna hij zijn eigen Michael Schenker Group oprichtte. Coast to Coast heeft overigens wel iets weg van Metallica's Orion, het hoeft er in ieder geval zeker niet voor onder te doen.

Lovedrive is een erg gevarieerd plaatje, dat - zoals zoveel werk van Scorpions - helaas niet tijdloos is. Ook het opzwepende titelnummer spreekt me trouwens erg aan.

Aan deze plaat heb ik vroeger veel plezier beleeft. Misschien maar eens op CD aanschaffen.

Lekker plaatje om af en toe nog eens te beluisteren.Volgens mij betekende deze plaat van Scorpions hun wereldwijde doorbraak toen.Ik vind deze samen met Blackout het beste studio album van Scorpions.De nummers Loving You Sunday Morning,Coast To Coast en Can't Get Enough vind ik de besten op dit album.

Geweldige, rauwe plaat van de Scorps, met 2 mooie ballads "Always somewhere" en "Holiday". Raar, dat hier het label Polydor is, terwijl de Scorps op dat moment toch echt op Harvest (EMI) zaten. Op vinyl.

Bij mij staat er gewoon Harvest/EMI op hoor

Coast to coast had ook zo op één van de eerste MSG-albums kunnen staan

Het eerste album dat ik van Scorpions kocht was Blackout. Ik woonde als snotneus in een vrij klein plattelandsdorpje en een jaar later zag ik Lovedrive in de uitstalraam van het lokale platenwinkeltje liggen. Natuurlijk ging ik er van uit dat dit een nieuwe van Scorpions was. Pas toen ik het album al meerdere keren beluisterd had kwam ik erachter dat deze ouder was.

Maar mijn eerste indruk is op die manier is altijd blijven hangen. Het geeft dit album voor mij nog een meerwaarde. De gitaarklank, de vocals die wat stiller klinken, minder gepolijste en avontuurlijker songs; het was even wennen maar uiteindelijk ging ik er veel meer van houden dan van Blackout.

Qua individuele songs bevat deze plaat een paar van de beste werkjes van deze Duitsers. Toch vind ik hem als geheel wat onevenwichtig. De studioversies van 'Is There Anybody There?' en 'Can't Get Enough' zijn nooit echt favorieten geweest. Die kwamen, zoals vaker bij deze band, live een heel stuk sterker uit de speakers.En voor 'Another Piece of Meat' moet ik om één of andere reden ook voor in de stemming zijn, terwijl dergelijke smerige rocksongs vaak wel aan mij besteed zijn. Toch valt er weer een hoop te genieten. Die break bij 'Loving You Sunday Morning' waar de voortstuwende riff, de gillende gitaarsolo en de ijselijke kreet van Klaus Meine bij elkaar komen is heerlijk.

En toch vind ik Blackout hun beste album.

Ik hou meer van het album Lovedrive inderdaad.
En Blackout vind ik hun beste album.

Nog opmerkingen of vragen daarover?

mooi album alweer 30 jaar oud

Loving You Sunday Morning heeft echt een heerlijke riff, Another Piece Of Meat is een lekker vlot nummer, en Coast To Coast is een instrumental met heerlijke riffs. Van de ballads Holiday en Always Somewhere ben ik niet echt kapot, wat ik overigens met vrijwel elke ballad van de Scorpions heb. Voor de rest: aardig album, maar niet spectaculair. Wel een geweldige albumhoes, trouwens

Toch maar karig dan, drie sterretjes voor een aardig album.

En dan ben je nog het schitterende titelnummer vergeten.

Het titelnummer vind ik niet zo bijzonder... Niet slecht, maar het is ook niet dat ik denk "wow!".

Een aardig album betekent voor mij 3 sterren. Er staan hier een handjevol goede nummers op (die ik in mijn vorige bericht heb genoemd, een paar die mij helaas niet kunnen bekoren, en voor de rest geen slechte nummers, maar niet echt bijzondere. En dat komt mooi overheen met wat ik meestal van 3*-albums vind, zie maar mijn uitspraak uit het topic "Hoe bepaal jij het aantal sterren":



Sowieso heb ik wel een beetje bij The Scorpions dat hun albums (van degene die ik ken, althans) niet echt consistent zijn: een handjevol uitschieters, maar voor de rest niet echt bijzondere nummers. Ik zal wel nog meer albums van The Scorpions uitproberen (maar voorlopig denk ik dat ik met een verzamelaar beter af ben).

Smaken verschillen nu eenmaal, Kronos

Ja, zo is dat.

Ik heb eigenlijk niet zoveel toe te voegen aan bovenstaande verhalen en ik kan me overal wel wat in vinden; kant B (in LP termen) begint dan nog wel lekker energiek met I Can't Get Enough maar vind ik wat teveel gebaseerd op dezelfde riff en lijkt meer op een weliswaar opzwepende maar 'los' idee en geen volwaardige song. Is There Anybody there? met zijn 'rockreggea- achtigritme' is anders, maar vind ik eigenlijk vooral door dat aaa..ahaha..enz. erg vervelend en lauw. Scorpions ballads zijn ook aan mij niet zo besteed en vind ik ook niet echt bijzonder en wat eentonig.
Positief is natuurlijk Michael Schenkers aanwezigheid, maar als geheel blijft het voor mij toch steken op 3 sterren.

Samen met blackout het beste album van de Scorpions. "Loving you Sunday Morning" en "Coast to Coast" zijn de beste tracks van de plaat. Zeer plezierig om zo nu en dan nog eens te beluisteren.

Een erg onevenwichtig album, en dat is jammer.
De tijdelijke terugkeer van Michael Schenker (ik geloof dat hij op 3 nummers meespeelt) en het feit dat dit album nog net in de jaren 70 zijn opgenomen zou in theorie een fantastisch album moeten opleveren.

De Scorpions hadden net met "Tokyo Tapes" misschien wel het beste live album ooit uitgebracht en ik hoopte dat ze nog enigzins in die geest een studio album zouden uitbrengen.
Wel, in die geest zijn voor mij onderstaande 3 songs gewoonweg fantastisch:

Loving You Sunday Morning
Always Somewhere
Coast to Coast

De 2 uptempo rockers "Another Piece of Meat en Can't Get Enough" doen mij weinig.....klinken een beetje plichtmatig (we moeten er nog 2 up-tempo rocknummers opzetten).
Is There Anybody There? is origineel en leuk maar meer ook niet.
Lovedrive irriteert mij vooral door de vele herhalingen en Holiday vind ik nogal tam en saai.

Gelukkig zouden ze zich met "Animal Magnetism" sterk revancheren

Een erg sterk album, deze eerste plaat zonder Uli Roth.
Alle songs zijn goed en de productie van Dieter Dierks is optimaal.
Favorieten zijn hier Can't get enough en Coast to coast.

Ik sluit me bij de meeste commentaren aan; een erg goed album! Staat eigenlijk geen slecht nummer op. Samen met Blackout en World wide live vind ik dit het beste van de Scorpions.

De eerste plaat met Matthias Jabs en ook nog een stukje Michael Schenker. Er is toch een vrij duidelijke scheidingslijn tussen voorganger Taken By Force en Lovedrive, en ik denk toch dat de nieuwe leadgitarist(en) er alles mee te maken hebben. Deze plaat is toch echt een klassieker, vind ik. Maar ja, wat wil je als je Another Piece of Meat, Always Somewhere en Is There Anybody There? op één en dezelfde plaat kan vinden?

Een sterk album met voldoende afwisseling en niets dan goede nummers. De tijd dat de trage songs van Scorpions nog niet louter commercieel van opzet waren en ze nog in contrast stonden met echt stevig werk.

Redelijk album van Scorpions.
Ze hebben zeker in de jaren 70 goede albums gemaakt.
Ik vind alleen het debuutalbum niet zo goed.

Dit is wat mij betreft één van de beste Scorpions albums! Geen slecht nummer te bekennen. Genoeg afwisseling en het accent van Meine was hier nog lang niet zo irritant aanwezig als op latere albums. En een vleug Schenker doet het altijd goed natuurlijk!

Ik heb de 'hots' voor Holiday. Altijd al gehad. Kan er niets aan doen. Wat een prachtig nummer. Terwijl het eigenlijk niet eens zo heel veel voorstelt.

Veruit het beste studioalbum van de Scorpions, waarop de gebroeders Schenker en Matthias Jabs zorgen voor 8 geweldige gitaarpartijen.
Enkele schitterende ballads toen ze nog niet zo commercieel moesten klinken als bv Winds of Change. Veel tempo wisselingen tussen de nummers maar ieder nummer blijft wel aan je ribben plakken, zeker het geniale Coast To Coast, samen met Iron Maiden's Transylvania het beste instrumentale nummer ever.

Min of meer mijn kennismaking destijds met the Scorpions. Ik dacht dat op dit album ook Michael Schenker meespeelt. In ieder gevaal een puik album. Hierna hebben ze een paar topalbums achterelkaar gemaakt. Toen ze door de commercie werden ingehaald heb ik geleidelijk aan niet meer gevolhd. Overigens vind ik hun live albums (nog) beter, wat zeg ik TOP(!)

Zeker een goed album van de Scorpions. Kan me de reactie van m'n vader nog goed herinneren toen ik met dit album thuis kwam. Hij vond de hoes maar niks voor zo'n jonge knul. Verdomme het testosteron kwam uit mijn neus in die tijd. Volgens mij heeft er zelf nog regelmatig naar gekeken. Iets met een appel die niet ver van de boom valt... Die kneuterige 70's

Kneuterige 70's? Misschien wel. Maar tegenwoordig zijn het ook kneuterige tijden. Een hoes als virgin killer wordt je nu ter plekke de bak in gegooid. Dat kon in 70's nog wel. Net aan weliswaar, maar toch

Precies, mij heeft het eigenlijk nooit zo geshockeerd, er waren groepen die ergere
hoezen hadden. Bovendien is het tegenwoordig normaal dat rappers over bitches en hoes en pimps zingen. Deze plaat is overigens prima met een tracklist die mij altijd aangesproken heeft. 4,5