Scorpions - Lovedrive (1979)

Loving You Sunday Morning heeft echt een heerlijke riff, Another Piece Of Meat is een lekker vlot nummer, en Coast To Coast is een instrumental met heerlijke riffs. Van de ballads Holiday en Always Somewhere ben ik niet echt kapot, wat ik overigens met vrijwel elke ballad van de Scorpions heb. Voor de rest: aardig album, maar niet spectaculair. Wel een geweldige albumhoes, trouwens

Heerlijk album! maar dat is hierboven al meermalen voorbij gekomen. Coast to coast, lovedrive, holiday, Always somewhere ........ allemaal klassiekers! Jammer dat het album maar 8 nummers telt, hadden er wel meer mogen zijn

Knap album. De populariteit begrijp ik ook compleet verder, aangezien het materiaal wederom goed aanstekelijk is en het musiceren kwalitatief zeer hoogstaand is. Het enige dat opvalt zonder Roth, is dat er meer focus ligt op riffs dan op solo's, maar verder mis ik zijn gitaarwerk (en vooral zang) eigenlijk niet. Waarom In Trance en Taken By Force toch net hoger staan, is omdat deze albums iets meer mystiek hadden en dit album meer 'gewoon' hardrock/metal is.

Er is wel nog leuke afwisseling, vooral het reggae-achtige Is There Anybody Out There? valt dan vooral in positieve zin op. Een instrumental in de vorm van Coast To Coast bevalt ook prima en songs als Another Piece Of Meat en Can't Get Enough rocken heel hard. Lovedrive heeft een vette groove en Holiday is een mooie ballad. In feite niets mis met dit album zodoende, ik vind de andere twee gewoon net iets spannender. Maar vet is het wel.

Voorlopige tussenstand:
1. Taken By Force
2. In Trance
3. Lovedrive
4. Virgin Killer
5. Lonesome Crow
6. Fly To The Rainbow

Qua chronologische volgorde is dit het eerste album dat ik van Scorpions heb. Meteen een goede. Ze zijn klaar voor de jaren tachtig, want dat hoor je in de vrij luchtige productie en de vrij directe songs. Het is zeker niet erg dat de heren mikken op het grote publiek. Het gaat ze goed af en Lovedrive is daarom een prima plaat geworden. Hoewel de songs op het eerste gehoor vrij simpel lijken, hebben ze allemaal wel iets curieus. Het 'papapapaaah' zanglijntje in de opener bijvoorbeeld. Dat zijn van die details die ervoor zorgen dat de sleur er niet in raakt. Net dat beetje afwisseling is heel slim aangebracht. Verder moet ik bekennen dat ik Uli Jon Roth niet mis. Zijn stem sowieso niet, maar nu ik erover nadenk, vraag ik me af zijn psychedelische invloeden de band niet gehinderd zouden hebben in het succes.

Toch blijf ik het gevoel hebben dat de band beter kan. Er staan echt leuke nummers op als Is There Anybody There? De titeltrack heeft ook een heel lekkere vibe.

Tussenstand:
1. In Trance
2. Taken By Force
3. Lovedrive
4. Fly To The Rainbow
5. Lonesome Crow
6. Virgin Killer

Scorpions was één van de eerste hardrockbands die dankzij radioshow Betonuur van Alfred Lagarde mijn slaapkamer binnenrolden. Dit dankzij hun liveplaat Tokyo Tapes, die de dj vanaf 1978 enthousiast serveerde.
De eerste studioplaat van ze die ik zou draaien was opvolger Lovedrive. Een knappe mevrouw met veel kauwgom op een verkeerde maar fraai gevormde plek sierde de hoes, een typisch absurdistisch ontwerp van het Londense bureau Hipgnosis. Een plaat die ik vanuit de fonotheek, eind 1980, niet al te zichtbaar op mijn kamer parkeerde; haar aanblik hierop zou onvermijdelijk gezeur met mijn poetsende moeder opleveren.

Dat Michael Schenker voor enkele gastbijdragen vanuit UFO was teruggekeerd naar de band uit Hannover was heel bijzonder, begrepen mijn muziekmaatje en ik. Oor had ook nog eens positief gerecenseerd. De naald landde dus onder hooggespannen verwachtingen in de groef.

Een kleine 40 minuten later constateerde ik dat dit inderdaad een fijne plaat was. Niet zo heftig als de Britse metalgolf die ik inmiddels volgde, maar met enkele sterke songs en melodieën. Te weten (het heerlijke refrein en brug van) Loving You Sunday Morning, de zomerse reggaehardrock (!) op Is There Anybody There? en de prachtige ballad Holiday. Die draaide ik maandenlang voor het slapengaan, totdat ik ontdekte dat ik zonder dat ritueel niet meer in slaap viel en mezelf dwong af te kicken...
En inderdaad, de jongste Schenker excelleert met solo's op de snellere liedjes Another Peace of Meat en Lovedrive. Nieuwe gitarist Matthias Jabs zal minder blij zijn geweest met de terugkeer van Michael op het nest, maar gezien de publiciteit die dit opleverde en het feit dat deze op doorreis was naar zijn eigen band, zal hij spoedig opgelucht adem hebben gehaald.

Veertig jaar later ben ik niet van mening veranderd: een lekker plaatje, achteraf gezien de eerste van vier fijne tot sterke albums in deze bezetting. De nummers die er toen uitsprongen doen dat nog steeds, de andere ervaar ik opnieuw als degelijke middelmaat.

Scorpions horen tot de eerste bands waar ik fan van was. Dat is onderweg ook wel weer wat bekoeld, maar veel van hun nummers zitten in mijn geheugen gebeiteld. Lovedrive is op het scorebord een album zoals ze er flink wat hebben: niet heel groots, wel gewoon goed. Met Uli Jon Roth zijn de psychedelische invloeden verdwenen. "Klaar voor de jaren tachtig" lees ik hierboven en dat vat het eigenlijk wel goed samen; de plaat is eigenlijk frisser dan een aantal van de albums die ze daadwerkelijk in de jaren tachtig zouden maken. Favorieten hier zijn Loving You Sunday Morning, Coast to Coast, Can't Get Enough, Is There Anybody There en Holiday... inclusief een instrumental, een nummer op reggaeritme en een ballad is het een gevarieerd rijtje en tezamen vormen ze inderdaad meer dan de helft van het album.

Eén dingetje... zoals ik al zei, Scorpions gaan het grootste deel van mijn leven al mee, dus als een Scorpionsnummer op een ouder nummer lijkt, zal mijn natuurlijke neiging te zijn de vraag verkeerdom te stellen. Maar na correctie daarvoor (en omdat verder nog niemand hier er iets van gezegd heeft)... zouden de erven Lynyrd Skynyrd nou nooit een plagiaataanklacht ingediend hebben voor de gelijkenis tussen Always Somewhere en Simple Man...?