Mark Knopfler - Golden Heart (1996)

Zwijgen is toestemmen. Ja dus, Mark Knopfler zorgt voor het warmste en gevoeligste gitaargeluid. Niemand evenaart hem daarin.

Ry Cooder met zijn slidegitaar wint het op afstand voor een warm en gevoelig geluid. Maar ieder zijn/haar meug natuurlijk.

Ieder zijn meug inderdaad, ik zou David Gilmour noemen.

Darling Pretty zit precies tussen schitterend lieflijk bezield liefdeslied en knalharde swagger song in.

Zeker met die videoclip erbij, zo even tussen neus en lippen door die licks eruit slingeren.

Ik heb dit album al jaren in mijn cd-kast staan, maar om onduidelijke redenen nooit goed beluisterd. Tot deze week. En wat een lekker album is dit zeg. Een overgangsplaat tussen Dire Straits en de latere soloalbums van MK als je het mij vraagt. De eerste 6 nummers klinken nog erg als DS, maar daarna wordt het diverser met o.a. de Keltische invloeden die Mark later nog vaker zou gaan gebruiken. Blij dat ik ‘m eindelijk op waarde ben gaan schatten .

Daar ga ik eens over nadenken. Dit is wel een hele fijne plaat hoor, maar qua warm en gevoelig gitaargeluid geef ik toch de voorkeur aan Steve Hackett in zijn Genesis periode.

Op zich een zinloze discussie omwille van subjectiviteit, maar wel een boeiende.
Steve Hackett is misschien wel de beste gitarist die ik ken, maar Mark Knopflers geluid vind ik nog net iets gevoeliger.
Steve Hackett kan alle emoties weergeven, van dreigend via mysterieus naar gevoelig. Mark Knopfler is daarin beperkter.
Pfff, eigenlijk weet ik het ook niet. Voor beide heren heel veel respect.

Die swagger moves op Darling Pretty heb ik van Hackett nog niet gehoord.

Maar het ging hier over gevoelig.

Is swagger ook gevoelig.

Denk dat alles draait daarin om balans.

Juist ook gevoelig.

Dit is de swagger movement.

Alles zorgvuldig uitgedacht.

Ja het is gewoon appels en peren vergelijken. Ik vind de Knopfler gitaarsound op deze Golden Heart erg fraai maar zo mogelijk nog veel fraaier op Sailing To Philadelphia als we het hebben over warm en gevoelig geluid. Echt nog veel mooier dan deze Golden Heart.

Wat Hackett dan bijvoorbeeld weer doet bij Blood On The Rooftops of Los Endos of op zijn klassieke plaat Tribute hoor ik Knopfler weer nergens doen, maar dan kan ik ook wel hele warme en gevoelige passages van Mike Oldfield er bij halen, bijvoorbeeld op Ommadawn.

Knopfler is een briljant gitarist maar wedijveren wie de warmste en gevoeligste gitaarsound produceert is een zinloze wedstrijd zonder winnaars of verliezers. Golden Heart blijft een fijne plaat met enkele prachtige hoogstandjes maar ook enkele momenten dat ik denk: laat maar.

Per 1 Oktober a.s. eindelijk beschikbaar op vinyl.

Zo te lezen heb ik nog een inhaalslag te maken. Na zijn start als solo-artiest ben ik Knopfler uit het oog verloren. Incidenteel kwam er via de ether wel iets tot mij, maar dat resoneerde niet echt. Onlangs hoorde ik hem in een duet met Emmylou Harris en dat triggerde iets. Dus ben ik gaan grasduinen in het werk dat hij na zijn vertrek uit de Dire Straits maakte en zo kwam ik er achter dat hij zijn kunsten ook heeft toegepast in filmmuziek.
Zijn eerste solo-album ligt me wel. Hij borduurt voort op waar hij gebleven was, maar voegt subtiel ingrediënten toe uit andere genres waaronder Ierse/Schotse Folk, Country en Cajun. Ik vind het een heerlijk rustig, sfeervol en afwisselend album met niet één zwak nummer.
En in de discussie over wie de beste gitarist ga ik niet treden, want dan doe ik er héél vele tekort.
Op naar het volgende album.

Vic en Ray is het echte prijsnummer voor mij hier.

Je schreef dit in 2010, maar in 1966 op 5 Augustus hebben de Beatles het nummer ''Eleanor Rigby'' uitgebracht, waarin ze jou 2 keer vernoemd hebben. Niet de minsten lijkt me zo :

The Beatles - Eleanor Rigby