Ah, Scorpions... Een band die binnen de hardrock toch wel wordt gezien als zeer belangrijk/goed, in Duitsland nog steeds festivals headlined en in de top 2000 minstens twee keer standaard voorkomt. En alsnog heb ik er alleen twee jaren '90 albums (Face The Heat, Crazy World) en een jaren '70 plaat (VIrgin Killer) van. Tijd om daar wat verandering in te brengen.
Het debuut is vreemd en psychedelisch, maar verdomd als het me niet bevalt. Het heeft wat jammerigs met de vele solo's, het gemis aan echt duidelijke songstructuren en de zang en instrumentatie die alle kanten op gaat, maar ik zit echt heerlijk te genieten. Het voelt bij vlagen heel erg aan als jazz (niet mijn ding), maar door het pompende baswerk (Steve Harris heeft hier mogelijk ook naar geluisterd, Iron Maiden's Strange World heeft en vergelijkbare sfeer) en de weergaloze gitaarpartijen luistert het heel fijn weg. Een trippy Led Zeppelin die net iets losser gaat. Want ja, Michael Schenker op 16-jarige leeftijd doet me toch echt meer dan wat Jimmy Page in dezelfde periode deed. Sue me.
Spannend album. Freaky, soms eng en bij vlagen zelfs echt erg goed (In Search Of The Peace Of Mind). Mag dan klinken als een uit de hand gelopen mushroom-induced jamsessie, maar ik vind dit echt tof. Zal hoogstwaarschijnlijk ook het enige album zijn dat zo klinkt, maar ik wil deze in ieder geval gaan najagen om ook als fysieke kopie te hebben!