Mud - A's B's & Rarities (2004)

Muzikaal stelt het niet veel voor, wel als jeugdsentiment.

Het idee is prima, alle A- en B- kantjes zo'n beetje bij elkaar waardoor je het hele zwikkie Mud singles compleet hebt.

Hoewel compleet. Het gaat tot en met Moonshine Sally. Wie nog geïnteresseerd is in alles vanaf L'L'Lucy (hoe verzin je werkelijk zo'n titel) moet elders zijn, want is een andere platenmaatschappij geworden.

Ben ik nu trendsetter geworden of blijf ik de enige die er wat over durf te schrijven?

musician schreef:



De afgelopen 7 jaren wel zo te zien. Maar wat was Mud in de kern nou eigenlijk? Eventjes waren ze een heel aardige rock 'n roll groep met een handvol fantastische singles. Tenminste, in 1974-1975 voor mijzelf en mijn klasgenoten, allen op dat moment een jaar of 10, 11 oud.
De meesten van ons waren behoorlijk onder de indruk van de gitarist die gitaar speelde terwijl hij hem op zijn nek/rug had. Wij hadden nog nooit van ene Jimi Hendrix gehoord.
Ondanks dat l' l' l' lucy hier niet op staat (nummer 2 in de top 40) beslaat deze verzamelaar hun topperiode. En zoveel hebben na die periode nou ook niet meer gepresteerd.
De Beatles ontdekte ik n.b. in 1975 in een aflevering van de Berend Boudewijn Kwis en mijn buurjongen bracht mij datzelfde jaar op het spoor van Elvis. Zijn ouders hadden o.a. de verzamelaar Elvis Forever en toen was er helemaal geen houden meer aan.
Maar Mud was voor mij een van de eerste groepen die mijn interesse voor rock aanwakkerden.

Mud was de 1e echte muziek waar ik mee in aanraking kwam en indrukwekkend vond.
Zuslief viel voor The Rubbets en broer ging voor Alice Cooper.
Ik was 6 in 1974 en toen was Toppop voor mij een wekelijkse happening.
Ik mocht er zelfs wat langer voor op blijven.

Stoere gasten en een leuke gimmick.
Dynamite en Tigerfeet vind ik nog altijd hele energieke glamrock. Nog niets aan kracht ingeboet.
Daarna vond ik het snel minder worden, dus ik vrees dat een compilatie van Mud voor mij niet voldoende interessant is.
Het werk na 1974 vind ik een stuk flauwer en het werd eigenlijk steeds minder leuk.
Mud was nogal van de persiflage en dat even leuk, maar niet voor lang.
Zelfs The Rubbets kwamen met wat serieuzer werk en probeerden in ieder geval wat anders.
You're The Reason Why en Under One Roof Roof zijn overigens beslist niet onaardig.

Wijlen Les Gray kon in ieder geval nog jaren mee in het Goud v.Oud circuit.
Als enig originele member heeft hij Mud in diverse samenstellingen in leven gehouden om te blijven peformen.

Geld ook voor mij ,de 2 genoemde rockers (goed voor opvolgend 2x nr 1) vond ik destijds heel gaaf ,en nu het feest der herkenning nog steeds best gaaf,de andere hits daarna van Mud vond ik toen al niet meer Serieus de moeite waard

Toppop ,ja ook voor mij een wekelijkse happening ,ik ben wat ouder dan jij ,dus ik had Slade al ontdekt en dan was Mud SoftRock vergeleken met de Rauwe arbeiders Rock van Slade

Ik heb gisteren Nite On The Tiles op Youtube bekeken/beluisterd. Dat schijnt hier in Nederland nog een kleine hit te zijn geweest. De clip komt uit Toppop. En net als bikkel2 en teus keek ik trouw elke week. Compleet onbekend nummer voor mij. Het heeft dus geen enkele indruk gemaakt, terwijl ik toen wel zwaar onder de indruk was van L'l'l' lucy. Wat ik me uit die nadagen dan wel weer herinner was een nummer met de titel Show Me You're A Woman (And I'll Show You I'm A Man. En dat vond ik toen pas echt een kutnummer.

Nite On The Tiles, Ja ken ik nog wel, klonk wat heftiger,deed me destijds aan The Sweet denken..
Glamrockacts als The Sweet en Suzi Quatro kon en kan ik nog steeds waarderen,heb van beiden een mooi en volledig verzamelalbum op de plank staan, van Mud helaas niet

Slade was wellicht de leukste van de Britse Glam invasie.
Stevige ruizige numners en Noddy Holder had natuurlijk die unieke strot.
The Sweet werd na hun wat lullige beginperiode ook een geoliede band, die wel steeds meer de hardrock kant op ging. Zeker ook uitstekende singles gemaakt.
Suzi Quatro ken ik dan vooral via mijn broer, die een cassette had met de hits die er toe deden.

Maar Mud was best geinig. Oorspronkelijk gewoon een bruiloften en partijen bandje en gebracht door het schrijversduo Chinn & Chapman.
Maar die hadden wel meer troeven achter de hand.
Toen Mud op een gegeven moment zijn beste tijd wel had gehad, stond de popband Smokie in de startblokken.
In 1979 werd Racey nog kort succesvol, maar dat duurde nog veel korter.
Qua insteek deed het enigzins denken aan Mud.
Danspasjes, een rock 'n roll vibe en de goede koppen er bij.
In feite was dit een formule die goed werkte.

.........ook Chinn & Chapman ( lees Gin & Gapman )

Ja klopt Droombolus en Gin & Gapman's aanleverbedrijf waren naast Mud en Sweet ook actief voor Suzi Quatro,Smokie,en Racey
Maar ik bedoelde eigg the Sweet stond na die periode( vanaf '75 Fox On The Run / Action) op eigen benen en met Nite On The Tiles ('76) van Mud klonken ze ook ineens zoals het latere hardere eigen werk van de... Swiet