Hooverphonic - The Night Before (2010)

Op 7 januari komt dit album opnieuw uit op vinyl, bij Music On Vinyl. Voor 15 euro besteld bij Bol. Om de koude wintermaanden op te warmen.

Prijsnummer hier ongetwijfeld Anger Never Dies. De muziek, zang en sfeer. Sws een der betere Hooverphonic songs. Zou inderdaad, sfeer, zo maar bij een Bond film kunnen behoren. Verder heeft deze band nog never een slecht album gemaakt. Dit geschreven hebbende betekent dat niet dat alle albums even goed zijn. Bij welke artiest dan wel hè? En ja de verrassing gaat er wel wat af na meerdere albums. Als de nummers maar goed zijn. Dat telt. Ruim voldoende hier. Mede door bovengenoemde song. De melancholie druipt er vanaf. Heerlijk toch.

Net als .:Quadran:. volg ik Hoover(phonic) vanaf het begin. Anders dan hij geniet ik wél van de stem van Noémie Wolfs, nadat ik in 2010 volgde wie de opvolger van Geike Arnaert zou worden. De reden dat ik snel om was, is hetgeen Premonition zestien jaar eerder schreef: "Anger Never Dies, klinkt als de nieuwe song voor de komende Bond-film. Danger Zone sluit hier mooi op aan." Een andere stemkleur dan Arnaerts, dát zeker, maar ook deze kleur beviel. En dus kort na verschijnen The Night Before gekocht.

De basis van Hooverphonic is niet degene bij de microfoon - al is die uiteraard wél belangrijk - maar het liedjesschrijversduo Raymond Geerts en Alex Callier. Wat een goede zangeres vervolgens doet, is de liedjes naar de sfeer van een Bondfilm brengen. Iets wat in 2016 werd onderstreept met het minder geslaagde In Wonderland, waar met alle gastvocalisten een eensluidende sfeer werd gemist.
Maar hier? O, wat zijn die liedjes mooi: The Night Before, Heartbroken, Norwegian Stars (het orgeltje, joechei!)... Laat ik stoppen met deze opsomming, uitgezonderd George's Café vanwege dat open gitaarakkoord dat naar de genoemde filmreeks knipoogt. De liedjes op hoog niveau, de stem van Wolfs passend, de arrangementen met vaak strijkers en soms toetsen fraai tot zeer fraai. Het is romantisch, het is spannend, ik waan mij in de bios. De film verzin je er zó bij.

Nu Arnaert opnieuw Hooverphonic heeft verlaten moet er, willen Geerts & Callier het avontuur vervolgen, een nieuwe vocalist(e) komen. Gaan we opnieuw klagen dat Arnaert beter is, of...? The Night Before bewijst dat er méér klasbakken rondlopen. Opnieuw een cd die in mijn kast verstofte, maar wat word ik vanavond aangenaam herverrast door dit album, toch al zestien jaar in mijn bezit.

Raymond verlaat de groep definitief in september.

Ooooooowww, is dat het einde van Hooverphonic?

Ik denk het niet, vermits Alex (weliswaar soms met externe co-auteurs) verantwoordelijk is voor 99% van het repertoire. Dit najaar is er sowieso al een tour met Noémie.