Hooverphonic - The Night Before (2010)

Over kleuren en smaken worden uiteraard niet geoordeeld, maar deze opvallend negatieve commentaren vind ik soms toch wat kort door de bocht. Ben zelf afgestudeerd aan een conservatorium en werk in het muziekonderwijs, dus muziek is een groot deel van mijn leven. Je moet het eens gedaan hebben; vertrekken van het lege blad en een vanuit die positie een klinkend iets produceren waarbij met alle parameters rekening moet worden gehouden. Wat we op dit cd'tje te horen krijgen, zijn prachtige melodieën met daaronder prachtige harmonieën, die dan op hun beurt gegoten worden in een schitterende klankbeleving van strijkers, gitaren en daar waar past een vleugje elektronica. De rol van de pauken vind ik dus echt een vonst in dit album. En de nieuwe zangeres; klasse. De emoties en kleuren die zij bezit, vind ik niet terug bij de Geike. Dit is de tweede cd uit de Lage Landen in mijn collectie die me doen inzien dat hier muziek met een bedoeling gemaakt wordt: Novastar's Almost Bangor is de andere. Conclusie: The Night Before: voor wie houdt van mooie melodieën, mooie akkoordjes en gloedvolle arrangementen.

Of het nu komt doordat ze een nieuwe zangeres hebben of niet, Hooverphonic heeft op dit album weinig risico's heeft genomen. Alex Callier besloot op veilig te spelen, en het publiek rustig te laten wennen aan de stem van nieuwe zangeres Noémie Wolfs. Daar is niets mis mee, zolang het maar goede songs oplevert. Maar helaas, op dit album hoor ik geen enkel nummer dat het niveau haalt van Hooverphonic-klassiekers als 'Eden','Sometimes' en 'Mad About You'. Deze plaat haalt zeker een meer dan behoorlijk niveau, maar blijft over het algemeen wat op de vlakte, zonder dieptepunten of uitschieters. 'Norwegian Stars' is wel een hoogtepunt, het is mij dan ook een compleet raadsel waarom dat nummer niet op single is uitgebracht en hier op Musicmeter amper 2 voorkeursstemmen heeft. Ook 'Sunday Afternoon' en de singles 'Anger Never Dies', 'The Night Before' en 'One Two Three' zijn hele goede nummers. Voor de rest klinkt het wel oké, maar ook niet veel meer dan dat. De intro van 'How Can You Sleep' doet me heel erg denken aan 'No Surprises' van Radiohead, maar het plagiaat noemen zou overdreven zijn.

Noémie Wolfs manifesteert zich op dit album als een voortreffelijke zangeres, maar kan toch net niet tippen aan haar voorgangster Geike Arnaert (wat absoluut geen schande is). Wolfs' stembereik is minder groot, maar ze kan wel gewoon heel mooi zingen.

Al bij al nog wel een goed album, maar volgende keer mag het wat meer zijn.

Prijsnummer hier ongetwijfeld Anger Never Dies. De muziek, zang en sfeer. Sws een der betere Hooverphonic songs. Zou inderdaad, sfeer, zo maar bij een Bond film kunnen behoren. Verder heeft deze band nog never een slecht album gemaakt. Dit geschreven hebbende betekent dat niet dat alle albums even goed zijn. Bij welke artiest dan wel hè? En ja de verrassing gaat er wel wat af na meerdere albums. Als de nummers maar goed zijn. Dat telt. Ruim voldoende hier. Mede door bovengenoemde song. De melancholie druipt er vanaf. Heerlijk toch.