Evanescence - Fallen (2003)

Evanescence scoorde vele hits van het album "Fallen". Zo ben ik er ook mee in aanraking gekomen, anders zou ik deze band ongetwijfeld links hebben laten liggen. Ik ben hier gewoon niet zo'n liefhebber van. Daarnaast vind ik het allemaal iets te gemakkelijk. Men neme een goed uitziende zangeres, die ook nog eens mooi kan zingen, we zetten er een stevige band omheen met een poppy gothic sound en daar komen de hits. Het doet me allemaal vrij weinig, al vind ik wel dat Amy Lee mooi kan zingen. Dat bewijst ze op het nummer "My Immortal". Na dit album heb ik ook niks meer van hun vernomen in de hitlijsten. Doet er eigenlijk ook niet toe, want ik vind "Fallen" een product voor de massa. Daar is op zich niets mis mee, want het is niet zo dat ik deze muziek haat, maar voor wat "Fallen" betreft is de massa niet aan mij besteed.

Toen ik 12 was, was ik bijna verliefd op deze muziek. De onheilspellende manier van het overbrengen en het hele epische wat zij in haar stem verborgen had. Het paste allemaal in die tijd waar bands als Linkin Park (was ik rond die leeftijd ook een liefhebber van), Within Temptation en Evanescence een nieuw geluid brachten waarmee je doodgegooid werd in die tijd. Nu lijkt het genre officieel uitgestorven. Linkin Park heeft een overstapje gemaakt naar de danse-scene, Within Temptation dreigt haar positie te verliezen als hét exportmiddel van Nederland en van Amy Lee en co verneem ik weinig. Jammer, want dit was bijvoorbeeld een ijzersterk debuut van de zangeres. Het album kon heerlijk rocken, maar het geeft je ook de lucht die je wel eens nodig had. De ballades zijn van hoge kwaliteit en de teksten zijn bovendien ook vrij goed. Amy Lee heeft een zeer krachtige stem en zonder te overdrijven is zij misschien wel de beste zangeres die de 00's hebben voortgebracht. De nummers lijken vrij veel op elkaar, maar de stem van Lee sluit zo goed aan de gitaarpartijen dat je daar weinig van merkt. Ook misschien wel omdat de muziek vrij melodieus is en je het ene goed hoorbare nummer te horen krijgt na de andere. Dat het album in dat opzicht vrij monotoon is geeft het alleen maar zijn kracht maar je kan het inderdaad als een zwakte zien aangezien je niet het idee krijgt dat je hier met een muzikaal genie te maken hebt. Toch wel een lekkere plaat die makkelijk aanhoort.

4*

My Immortal en Bring me to Life kende ik al langer, en deze nummers zijn dan ook de reden dat ik dit album ben gaan beluisteren.
My Immortal is een schitterende ballad, waarbij de mooie melodie, de goede tekst en de geweldige stem van Amy Lee dit nummer verheffen tot een echte klassieker.
Bring Me To Life is een heerlijke rocksong, opzwepend en fel, met een goede gastrol van Paul McCoy.
Op dit album staan verder degelijke rocksongs met een melancholische sound, die vaak aan Within Temptation doet denken, al is het vaak net wat braver.
Ondanks de prima sound zijn de overige nummers het vaak net niet, ook al liggen ze goed in het gehoor. Slechte tracks zitten er echter niet tussen, en dat is ook een sterkte.
De stem van Amy Lee tilt dit album wel echt naar een hoger niveau.
Beste nummers blijven Bring me to Life en ( de bandversie van ) My Immortal.
Ruim voldoende, 3,5*

Echt Evanescence-fan ben ik nooit geweest, maar ik heb de muziek altijd wel kunnen waarderen. Nummertjes 1-4 op deze plaat + Tourniquet hadden wel enige impact bij mij, van My Immortal althans de bandversie, want elke andere versie die ik er tot nu toe van gehoord heb steekt daar zeer bleek bij af.

Als ik nu, jaren later, een oordeel zou moeten vellen, kom ik nog steeds uit op een stevige voldoende (3,5*). Dit heeft Fallen in het bijzonder te danken aan de eerste vier nummers, die van hoog niveau zijn. Amy Lee heeft een mooie stem. Een echt goede zangeres kun je haar echt niet noemen, want al in de albumversie van My Immortal hoor je dat ze soms tegen het valse aanzit, en live heeft ze het helemaal moeilijk. Maar ze heeft een zeer karakteristieke stem die perfect past bij de emoties/toestanden die centraal staan in de muziek van Evanescence: weemoed, onzekerheid, hoop/wanhoop, verdriet, om er maar een paar aan te snijden (pun intended). Het zit verder wat simpel in elkaar, met name in de fillers die dit album toch echt wel kent (Haunted, Imaginary, Taking Over Me...), vandaar geen hogere score, maar ik durf toch wel te stellen dat dit album een stuk beter de tand des tijds doorstaat dan sommige genregenoten.