The Joy Formidable - The Big Roar (2011)

Vanaf het begin hakt dit album erin, ontzettend goed gebracht, volop plezier hoor je terug.
Zoals de bovenbuurman Interlude al aangeeft inderdaad een waanzinnig intro The Everchanging Spectrum of a Lie. Die geweldig overgaat in The Magnifying Glass.
Overal zit de vaart erin en rockt dit album geweldig weg.
Ritzy Bryan is een zangeres met een geweldige stem die in plaats van te vervelen steeds beter wordt, voorlopig 4,5 en een van de beste albums van 2011.

Uiteindelijk is The Big Roar toch één van mijn albums van 2011 geworden. De combinatie van soms geweldige intense Wall of Sounds, geweldige riffs, goed gebruik van de synthesizer, mooie rustige stukken tussendoor die soms voor fraaie contrasten zorgen, de fraaie stem van zangeres Ritzy Bryan en natuurlijk een flink aantal geweldige songs maken van deze debuutplaat een absolute topper. Werkelijk geniaal is Whirring, wat maar door en door gaat, heel sterk zijn opener The Everchanging Spectrum of A Lie, Buoy, het oh zo mooie Llaw=Wall en het ruige Chapter 2. Er staat verder ook werkelijk geen minder nummer op.

Het is een overdonderend album maar met genoeg rustpauzes voor een fraaie overall dynamiek, dus ook binnen de songs. Ook zijn er volop leuke details, zoals sterke intro's, een net andere gitaarriff die tussendoor komt, waardoor de muziek bepaald niet saai te noemen is. Integendeel.

The Big Roar. De Grote Brul. Veel treffender kan een albumtitel niet zijn. The Joy Formidable brengt bombastische gitaarrock met shoegaze-invloeden, maar ook met een hoog popgehalte om de geluidsmuren die ze regelmatig optrekken wat verteerbaarder te maken. De band beschikt met Ritzy Bryan over een uitstekende zangeres die haar strot hier meermaals serieus opentrekt. Oh ja, daarnaast verzorgt ze ook nog het gitaarwerk.

Het begint nog aarzelend in de openingstrack met wat vreemde geluiden, maar dan wordt er stevig ingevlogen. 'The Everchanging Spectrum of a Lie' is zoals zijn titel verraadt een groots nummer en klokt na meeslepende vocals van Ritzy Bryan en een hoop gitaarlawaai af op bijna acht minuten. Even op adem komen ? Niks van, het tweede nummer is ook een stevige en houdt de vaart erin. 'The Magnifying Glass' blijft echter niet echt hangen en durf ik weleens te skippen. 'I Don't Want to See You Like This' is wat trager maar ook een stuk beter dan z'n voorganger. Als het nummer langzaam is uitgestorven, krijgen we de magnifieke baslijn van 'Austere' te horen. Na een dikke minuut barst het helemaal los om niet meer te stoppen. Een supernummer ! Ook 'A Heavy Abavus' knalt er lekker tegenaan.

'Whirring' is veruit het bekendste nummer van The Joy Formidable en is inmiddels uitgegroeid tot een kleine cultklassieker. Na tweeënhalve minuut volgt een indrukwekkende outro. Of neen, dan begint het nummer pas echt ! De band gaat heftig te keer met gitaren, drums en basdrum en geeft de song een machtige finale. 'Buoy' is een knap opgebouwd nummer waar stoere Ritzy ook haar gevoelige kant laat horen. '(Maruyama)' is een niemendalletje. We zullen het maar beschouwen als een welgekomen rustpunt op deze drukke plaat.

In het agressieve 'Cradle' gaat het er weer wild aan toe. 'Llaw = Wall' is door de bassist van de band gezongen en begint wat saai, maar groeit naar een mooie climax toe. In het punky 'Chapter 2' wordt het gaspedaal verder ingedrukt. Afsluiter 'The Greatest Light is the Greatest Shade' wordt getint door een simpele maar aanstekelijke synthesizermelodie en rockt weer als de beesten.

The Joy Formidable zet hier een dijk van een debuutplaat neer. Het Welshe drietal kan een hoop lawaai maken, maar mede door hun gevoel voor melodie is The Big Roar veel meer dan een hoop herrie. Dit is niet minder dan een geweldig album. En als u daar toch nog niet van overtuigd bent, zet dan volgende keer de volumeknop wat hoger.

Ik blijf mezelf na een aantal herbeluisteringen van de afgelopen dagen nog altijd verbazen over dit bijzonder luid overkomende trio. De poppy versie van Motorhead? Haha, stilistisch gezien had deze "Indie Rock" niet verder van die band kunnen staan.
Deze heren en dame stalen stalen een aantal jaren geleden mijn hart met een overdonderend optreden in de Rotown te Rotterdam.
De energie komt op plaat heel goed over. Ze beginnen gelijk sterk met het uitgesponnen "The Everchanging Spectrum of a Lie". Een gewaagde opener waarin ze wel gelijk hun geluid weten te introduceren: soms haast catchy/poppy, maar daarnaast soms ook snoeihard en moeilijk te beluisteren. Dit laatste laten ze vooral in het naar de climax opbouwende einde horen.
Op "The Magnifying Glass" komt dit wederom terug. Bryan brengt de teksten op een pakkende wijze, maar met name het zware gitaargeluid zorgt ervoor dat de muziek niet enorm toegankelijk word.
Het erop volgende "I Don't Want to See You Like This" heeft wel een wat toegankelijker karakter, maar dit weten ze te brengen zonder hun rauwe randje te verliezen. Ritzy Bryan ontpopt zich hier ook als een sterk vocaliste.
Daarna verandert er stilistisch gezien niet enorm veel meer. De hoge ahahahahah's in "Austere" zijn niet zo mijn smaak, maar met name de uitgesponnen versie van "Whirring en de afsluiter "The Greatest Light is the Greatest Shade" weten (wederom, want beiden waren ook op de debuut EP te vinden) indruk te maken. Verder vind ik "Llaw = Wall" nog sfeervol en zorgt het eens voor wat anders, doordat hier (vermoedelijk) bassist Rhydian Dafydd de vocalen voor zijn rekening neemt.
Een geweldige debuutplaat waarop de competentie van deze band goed te horen is.