The Yardbirds - Shapes of Things (2010)

Dit is wellicht de definitieve Yardbirds-compilatie. Legendarische band omdat die drie topgitaristen voortbracht: Eric Clapton, Jeff Beck en Jimmy Page. Met Eric Clapton begon Yardbirds als bluesband om met Jeff Beck als één van de eerste psychedelische bands te worden waarbij er werd geëxperimenteerd met feedback en geluidseffecten. Met Jimmy Page transformeerde Yardbirds na een tijd in Led Zeppelin en werd een nieuw hoofdstuk geschreven.
Een belangrijke doch helaas onderschatte band in de 60's wellicht omdat ze niet veel grote hits hadden. Maar hier staat zowat al hun beste werk.

Staan op deze verzamelaar de belangrijkste nummers van zowel clapton, beck als page op?

Of is het weer zo,n verzamelaar met maar 1 of 2 van die gitaristen die bij de band hebben gezeten.

Ik zoek een 1 of 2 cd verzamelaar met het beste werk, maar dan wel met alle 3 de periodes van de 3 topgitaristen.

Dan moet je Ultimate ! hebben .....

ricardo, mocht je nog over deze dubbel-CD twijfelen, ik heb hem net gekocht, na de aanbeveling van de All Music Guide (4½*) en vanwege de zachte prijs. Momenteel zit ik hem te beluisteren, en de pluspunten zijn de uitstekende selectie van de nummers en het prima geluid. Minpunten zijn de minimale annotatie (alleen de componisten worden vermeld, niet de muzikanten, dus ook niet welke van de drie gitaristen aan het werk is of zijn), en aangezien de nummers er niet in chronologische volgorde op staan is het dus handig om er een lijstje naast te helpen als je wilt weten uit welke periode welk nummer stamt. En mocht je een compilatie willen hebben die echt de héle Yardbirds-geschiedenis (sowieso minder dan vier jaar) bestrijkt, dan moet ik je ook waarschuwen dat er geen nummers opstaan van de periode na het vertrek van Jeff Beck in oktober 1966, toen Page het schip nog een beetje drijvend probeerde te houden (met Little games en Ha ha said the clown) alvorens het via The New Yardbirds tot een zeppelin om te bouwen. Maar voor de rest staat alles er wel zo ongeveer op, zoals LucM hierboven ook al opmerkte.

Na vele, vele malen draaien kan ik alleen maar concluderen dat dit een krankzinnige compilatie is, niet omdat hier nummers uit alle periodes dwars door elkaar heen staan (hoewel dat natuurlijk ook niet hèlpt om hier een gestroomlijnde verzameling van te maken) maar omdat deze band schijnbaar alle genres door elkaar beoefende: blues (de Five live Yardbirds-elpee, hier met drie nummers vertegenwoordigd), klassieke pop (Small Faces-achtig zoals in I can't make your way, of West-Coast in de trant van de Turtles zoals in Sweet music, of de prachtige "protestsong" Mister you're a better man than I), rhythm & blues (Here 'tis doet mij mede vanwege de zang wel wat aan de vroege Moody Blues denken, althans tót het door Bo Diddley geïnspireerde instrumentale tussenstuk) en psychedelica (de Gregoriaanse zang op Still I'm sad uit 1965, of het instrumentale gedeelte van Shapes of things, of de fantastische single Happenings ten years time ago, allebei uit 1966, dus een jaar eerder dan Sgt Pepper's en Piper at the gates of dawn!), en dat dan niet alleen in opeenvolgende periodes, maar ook met verschillende stijlen binnen dezelfde periode, en soms zelfs binnen één en hetzelfde nummer, zoals in het Kinks-achtige A certain girl dat een knetterende gitaarsolo krijgt, of de lange instrumentale workout van Lost women, of in het heel gewone poppy Rack my mind waarin de solo's je opeens blaren op je trommelvliezen geven.
        Dat maakt de muziek tamelijk onvoorspelbaar en moeilijk te categoriseren, hetgeen meteen ook verklaart waarom deze band buiten de (briljante) klassieke singles (allemaal aan het begin van beide CD's geplaatst) nooit het commerciële succes heeft gekregen dat ze op artistieke gronden wel verdienen. De af en toe ietwat nietszeggende wegwerpnummers (Putty in your hands, Honey in your hips – dat zijn twee verschillende titels) of "ouderwetse" bluescovers neem ik dan maar voor lief: dit is gewoon een geweldige compilatie van een groep die in geen enkel hokje paste en daarom een halve eeuw later nog steeds fris klinkt. (Overigens staan hierop dus ook de enige drie Yardbirds-nummers waarop Beck en Page samen op dueling guitars te horen zijn: de single Happenings ten years time ago [met John Paul Jones op bas], de B-kant daarvan Psycho daisies [proto-Led Zeppelin], en het nummer dat de band voor hun optreden in Michelangelo Antonioni's Blow-up (1966) opnam, Stroll on – alledrie nog steeds stevige en bijzondere nummers.)

Stroll On is de masterclass in nummers jatten die Page zo grondig ter harte nam ....... dat gezegd hebbende: de tekst van Train-Kept-A-Rollin' ( het "bron nummer", wat ze eerder ook al opgenomen hadden ) is natuurlijk ook te onbenullig voor woorden.

Ik verhoog naar de volle vijf sterren, want na talloze malen draaien ontdek ik hier nog steeds nieuwe dingen aan. Dat komt misschien door de zeer achronologische wijze waarop deze compilatie is samengesteld, misschien ook doordat het mij met het klimmen der jaren steeds meer tijd kost om de structuur van nummers te doorgronden (en te onthouden), maar volgens mij toch vooral vanwege de enorme variatie in stijlen die deze band in zijn verschillende periodes (en soms zelfs binnen één en hetzelfde nummer) tentoonspreidde, zoals ik al eerder schreef. Deze groep blijft voor mij een enorme en zelfs in die experimentele jaren zestig vrij unieke ontdekking.