Minor Threat - Minor Threat (1981)

Een tijd terug kreeg ik van Bennerd een boel hardcore punk tips. Bij de meeste tips ging het om het hardere soort met screams e.d., dit was weer eens wat anders. Helaas is het niet zo goed bevallen als veel van die andere albums: ik vind er eerlijk gezegd weinig aan aan. Heb hem nu een aantal keer beluisterd (wat op zich niet moeilijk is met deze tijdsduur ), maar er lijkt geen verbetering in te komen. De plaat duurt slechts 9 minuten, maar in no time verveelt dit plaatje me al. Instrumentaal gebeurt er nauwelijks iets interessants (een enkel lichtpuntje daargelaten, zoals het instrumentale stukje in tweede helft van Screaming at a Wall). Hier worden dan wat teksten overheen geschreeuwd waar ik me, eerlijk is eerlijk, niet in verdiept heb, maar wat ik ervan gehoord klonk nogal simplistisch en cliché. Nee, dit doet me geen zak, al irriteert het me verder ook niet heel erg o.i.d. Ik zal het binnenkort nog eens beluisteren, want als ik zo rondkijk heeft deze band wel degelijk enig aanzien hier, maar voorlopig krijgt deze een onvoldoende.

Heiligschennis! Maar nee hoor, is 'gewoon brakke' oude hardcore die lang niet iedereen kan bekoren (ik men dat WOVTVR t ook kut vindt bijvoorbeeld). Mij nog altijd wel, met Filler als mijn allerfavorietste track van deze mannen. Geweldige energieke hardcore, met massa's memorabele tracks, gespeeld met kracht en passie, de teksten vakkundig voorgedragen door een half schreeuwende, half sprekend verfoeiende McKaye. Klinkt natuurlijk heel anders dan hedendaagse hardcore, maar zeker voor wie er juist via dit soort bands ingerold is klinkt het natuurlijk gewoon ontzettend hardcore Overigens nog best de moeite waard om je in de teksten en thema's te verdiepen, al is het maar om de onmeetbare invloed die McKaye en zijn bandje op de straight edge-beweging hadden.

Ik vind het titelnummer het beste wat deze EP van xMINOR THREATx te bieden heeft. Heerlijk groovende riff!

Tja, ook geweldig! Voor mij is het schreeuwend energieke


zo fantastisch. En dan dat wacke leadgitaartje! Onbegrijpelijk hoe slecht Slayer trouwens Filler coverde op Undisputed Attitude.

Of het heerlijk gefrustreerde


dat dan een aantal keer herhaalt wordt. Legendarisch! Prachtig ook dat deze plaat een erg cleane productie heeft in vergelijking met de meeste collega's uit die tijd.

en dat dan op z'n McKaye's niet schreeuwen maar praatgillen!

Praatgillen

Ja, ik heb bij Minor Threat luisteren altijd een beetje het idee dat ze in 1981 het schreeuwen nog uit moesten vinden

Dat heb ik bij Agnostic Fronts Victim in Pain ook. In 1984 deden ze enkel aan hardkreuncore.

te waar

Hier via de updates terecht gekomen, en na de negatieve post van Niels toch maar wat gaan beluisteren - klinkt best gaaf.

Krek waar! Doe uzelf een plezier en schaf de Complete Discography aan - al het moois op één essentieel schijfje.

Inderdaad, al is het alleen maar om (I'm Not Your) Steppin' Stone.

Nou hoor, ik ga hem vandaag nog wel een keer beluisteren

Het gaat hier vooral rond simpliciteit, effectiviteit, rechtvoorjeraapheid en iets wat ene Onno 'eerlijkheid' zou noemen. Geen overbodige franjes, gewoon gaan met die brok geweld en de boodschap die erachter zit.

Dat is bij Orchid minder het geval.

Vergelijkingen met Orchid of enige andere moderne hardcoreband uit afgeleide stijlen lopen eigenlijk per definitie scheef.

Klopt, maar ik dacht dat Niels ergens had laten weten dat Orchid zijn favoriete ontdekking uit deze hele reutemeteut was. Hardcore Punk / Screamo / Crossover-topic, denk ik. Vandaar dat ik het maar vergeleek, aangezien iedereen alles met zijn of haar favoriete plaat vergelijkt.

Dit is sowieso compleet anders dan Orchid, wat veel harder is en compleet andere vocalen heeft.

Overigens eens goed aandacht besteedt aan de riffjes, die zijn soms wel erg lekker inderdaad. De vocalen blijf ik minder vinden.

Lekkere US punk van het eerste uur. Grappig dat een enkel berichtje zoveel reacties teweeg brengt.
Ian MacKaye was hier echt nog niet de briljante MacKay die hij later bij Fugazi wel zou zijn.

Mijn favoriete US punk band is en blijft Dead Kennedys, gevolgd door Black Flag. Minor Threat zit ergens in de subtop.

Tussendoor luister ik deze nogal eens (9 minuten moet toch kunnen) en ik moet wel zeggen dat 'm beter ben gaan vinden. Dat er 'instrumentaal nauwelijks iets interessants gebeurt' neem ik alvast terug: de riffjes zijn dik in orde en soms zelfs erg lekker. De vocalen blijf ik gemengde gevoelens over hebben. Enkele stukken zijn erg lekker (het stukje van Filler dat Sven quote bijvoorbeeld) door de manier waarop gezongen wordt (mag ik het een flow noemen? ). Veel stukken blijven echter puberaal geroep waar ik weinig uithaal. Ik erger me er ook niet echt aan. Blijkt dus toch dat ik deze nog wat vaker moest luisteren: ik kan er al een voldoende van maken

Ik vind Fugazi echt niets in vergelijking met wat MacKay hier brengt. Geef mij maar het oprechte beukwerk van deze band.



Bij mij gaat dat in omgekeerde volgorde. Dead Kennedys vind ik veruit de minst geniale van de drie.

YES, hoe suf wil je Hardcore hebben.

Nu ik erover nadenk (wat laat, maar goed ) vind ik Minor Threat allesbehalve een US punkband. Ik heb MT altijd al gezien als de eerste youth crew-band.

[/hokjesdenken]

Dit is toch wel erg leuk. Zodra ik hier een nummer van hoor word ik bijzonder vrolijk

Mag ik nog even melden dat dit inmiddels naar 4,5* is gegaan? En dat terwijl ik met 1,5* (ja, echt) begon. Het is wat

Juni 1981. Dezelfde maand dat punkvader Iggy Pop met Party een album uitbrengt, is daar de debuut-EP van Minor Threat uit de Amerikaanse regeringsstad.
Hierboven lees ik berichten van jongere liefhebbers van hardcorepunk die enigszins verbaasd zijn over de zangstijl van Ian McKaye. Maar écht, zó begon hardcore. Wij vonden dit heftig en ik als metalfan moest het genre ondanks de eenvoud ervan één ding nageven: het was snél. Muziek die in de avond bij de VPRO klonk, als je geluk had. Zelfs Raven kon hier niet tegenop en dat was dé groep die binnen metal voorop liep met versnellen, zoals datzelfde jaar op Rock Until You Drop.

Daarmee was Minor Threat één van de groepen die thrashmetal verwekten, zoals Slayer in '96 aanduidde op coveralbum Undisputed Attitude waar ze twee nummers van deze EP coverden: Filler / I Don't Want to Hear It.
Met Straight Edge legde Minor Threat bovendien de basis voor een nieuw hardcore-subgenre met daarin muzikanten die clean leefden: álle energie in de muziek!

Acht nummers in een dikke negen minuten. Lekker. Nog datzelfde jaar verscheen van hen EP In My Eyes met vier nummers in zeven-en-een-halve minuut. In 1984 werden de EP's bijeengesmeed op - nog steeds een EP - Minor Threat, twaalf nummers in bijna zeventien minuten.

Mijn reis door new wave en aanverwanten heeft als volgende halte een andere vorm van punk: de tweede langspeler van het eveneens Amerikaanse Plasmatics.