Iggy Pop - Party (1981)

Matig album. Er staan een aantal leuke nummertjes op, maar als geheel is het te onopvallend om te kunnen boeien. Happy Man is belachelijk slecht. Zo slecht dat het volgens mij voor de grap gemaakt is.

mee eens , één van de zwakste iggy albums , gelukkig ging het tij snel keren .

Bang Bang vind ik wel een goed nummer.
Verder is Iggy hier stuurloos, en mist zijn bijrijder David Bowie.
Sea Of Love is trouwens niet slecht gecoverd, maar de versie van Honeydrippers (met Robert Plant) drie jaar later, is gewoon een stukje beter.

Alweer een matig Iggy album. De man zat vanaf New Values tot en met Zombie Birdhouse in een behoorlijke muzikale dip. Geen enkele plaat uit die periode kan mij in ieder geval overtuigen. Verre van dat zelfs!! Je ziet het bijna al af aan de hoes dat dit niet veel is. Sommige nummers zijn zelfs kinderachtig te noemen.

Was ie ineens clean of zo ?????

Misschien presteerde hij on drugs beter.

Geheel drugs vrij was hij niet in deze periode.
Waar het meschien aan kan gelegen hebben is dat Pop zo'n beetje (vanaf '79) 4 jaar lang achter elkaar getourd heeft. Waardoor er waarschijnlijk niet bijster veel tijd over bleef om met goede nummers op de proppen te komen. Een andere reden kan zijn dat zijn band aan de lopende band van bezetting wisselde.
Deze platen hebben ook voor geen meter verkocht. Waardoor touren zo'n beetje zijn enige bron van inkomsten was.

Waar was Bowie...... Toen Iggy 'm nodig had ???? Misschien ook niet.

Eigenlijk heb ik ook wel weer een bietje de kak van die eeuwige Bowie/Pop samenwerking. Iggy heeft ook veel betere platen gemaakt zonder Bowie. American Ceacar, Avenue B en Kill City bijv. Om er maar eens wat te noemen. Maar dat is mijn mening. Ga daar eens achteraan Bik! Voor mijn part via YouTube.
Neemt niet weg dat Bowie natuurlijk een enorme positieve invloed heeft gehad op Iggy zijn loopbaan. En omgekeerd ook wel weer.
Maar enough is enough lijkt mij.

Zal ik ' ns doen Iggy. Ik geef toe dat ik nooit verder ben gekomen dan Lust For Life en The Idiot.
Enkele stukken van albums nadien daargelaten.

Wat een negatieve reacties! Dit is mijn favoriete Iggy Pop plaat. Onlangs zelfs nog de heruitgave van Music On Vinyl op gekleurd vinyl aangeschaft. Ten eerste is de productie van deze plaat heerlijk. Ten tweede staan hier alleen maar leuke en catchy nummers op wat het moeilijk voor mij maakt een favoriet te kiezen.

Pumpin' For Jill doet heel in de verte aan Bowie's Heroes denken. Happy Man is een feest, Iggy goes ska met een geweldig gevoel voor zelfspot. Bang Bang is een voltreffer en wat donkerder dan de rest van het materiaal. Sincerity brengt zelfs de grootste zuurpruim in de stemming om een avond door te halen. Houston Is Hot Tonight geeft het gevoel van de stad en nachtelijke verwachtingen meer dan weer en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ieder nummer op deze plaat is een feest en de teksten zijn weer helemaal Iggy. Humoristich met een venijnig rafelig randje. Ik durf zelfs te beweren dat ik deze plaat liever opzet dan het zo alom geprezen Lust For Life. Bij deze mijn pleidooi. Party is een dijk van een plaat mensen!

Na het succes van Lust for Life en de connectie met David Bowie, volgde begin jaren '80 een magere periode voor Iggy Pop. Ik herinner me uit die periode vooral een veelzeggende (pers)stilte rond hem, ondanks dat hij druk was met opnemen en touren. Party hoort bij die verguisde fase, maar valt mij na alle negatieve verhalen (deels hierboven) alleszins mee.
Strenger was ik over voorganger Soldier, waar nochtans twee nummers met Bowie en diverse andere met ex-Sex Pistol Glen Metlock waren geschreven. Van de bezetting van die plaat is op Party alleen bassist Ivan Kral van de Patti Smith Group over. Hij schreef samen met Pop de nummers, op de twee covers aan het einde van de plaat na.

Met dank aan Roxy6 heb ik de nodige tijdschriftknipsels over de punkpionier gekregen. Die heb ik zojuist doorgespit om te zien of ik informatie over deze plaat kon vinden. Een overzichtsartikel in Mojo van zijn beste werk slaat met opzet Party over, een soortgelijk artikel in Lust For Life van Robert Haagsma moppert over de keuze voor de producer en vervolgt: "De radiovriendelijke mix van de beoogde single Bang Bang bewijst hoe slecht het resultaat was."
In Q iets soortgelijks: "Arista were demanding a genuine hit and, as the drugs took hold once more, they were able to bully their artist into all sorts of indescretions, such as letting Monkees producer Tommy Boyce remix Bang Bang (...)".

Ik ben dus positiever. Party Man blijkt een aangename entree met z'n blazers al bevat het teveel herhaling, Rock and Roll Party doet met scheurende gitaren wat het belooft, met Eggs on Plate kan ik niet veel mede door de zwabberende zang, op Sincerity rock 'n' roll met opnieuw blazers en Houston Is Hot Tonight scheurt met een te magere riff.
Kant 2 start met één van twee geflopte singles: Pumpin' for Jill rockt kalmpjes. Happy Man is 'laten we 143 seconden gek doen' waarna de andere single Bang Bang volgt. Mij onbekend is of dit tevens de singlemix is waarover Q schreef; een ingetogen en toch stevig nummer.
Cover Sea of Love zou in de versie van Robert Plant en zijn Honeydrippers vier jaar later een hit worden, ik wist niet dat Pop zich eraan had gewaagd. Oorspronkelijk uit 1959 van Phil Phillips, leert koeklen. Dankzij de blazers en een orgeltje houdt het een souljasje met Pops herkenbare stem. Time Won't Let Me is oorspronkelijk uit 1965 van de Amerikaanse garagerockers The Outsiders. Een licht verteerbaar wavejasje krijgt het hier. Twee covers aan het einde, het voelt enigszins als creatieve armoede dan wel tijdnood; aardig zijn ze wél.

In 2000 verscheen Party op cd met bonusnummers Speak to Me (aangenaam vrolijk, drijvend op akoestische gitaar en ingetogen zang) en de blues van cover One for My Baby, oorspronkelijk in 1943 gezongen door Fred Astaire.

Een ruime 6 met krul van de juf. Mijn reis door new wave bevindt zich in juni 1981; vorige album was de EP Stahlwerksinfonie van Die Krupps uit Düsseldorf, ik vervolg met enkele heren die de punkfakkel van Iggy Pop overnamen: Minor Threat uit Washington DC en hun gelijknamige EP.