1
geplaatst: 9 april 2020, 15:33 uur
Sodeju, wat een cover!
Verder is dit wederom een heel leuk album. Kwalitatief overal dik in orde, al denk ik dat er nog best wat ruimte voor groei is. Het voelt nog steeds wel onevenwichtig aan. Alsof Scorpions in een identiteitscrisis is. Je merkt dat Schenker/Meine graag de hardrockkant op willen, terwijl nieuweling Roth met de langere, psychedelische songs komt. Beide richtingen zijn goed, maar samen op een album vind ik nog wat twijfelachtig. Roth hoeft van mij niet meer achter de microfoon te kruipen. Zeker niet slecht, maar zijn stem is ook niet erg boeiend. Drifting Sun en Fly To The Rainbow zijn verder wel heel goede songs, maar dat vind ik van They Need A Million ook. Dat Uli Jon Roth een paar jaar later uit de band zal stappen, verbaast me nu al niks, ook al kende ik tot dit album werkelijk niks van de beste man. Voorlopig is mijn interesse in het seventies materiaal groot.
Tussenstand:
1. Fly To The Rainbow
2. Lonesome Crow
Verder is dit wederom een heel leuk album. Kwalitatief overal dik in orde, al denk ik dat er nog best wat ruimte voor groei is. Het voelt nog steeds wel onevenwichtig aan. Alsof Scorpions in een identiteitscrisis is. Je merkt dat Schenker/Meine graag de hardrockkant op willen, terwijl nieuweling Roth met de langere, psychedelische songs komt. Beide richtingen zijn goed, maar samen op een album vind ik nog wat twijfelachtig. Roth hoeft van mij niet meer achter de microfoon te kruipen. Zeker niet slecht, maar zijn stem is ook niet erg boeiend. Drifting Sun en Fly To The Rainbow zijn verder wel heel goede songs, maar dat vind ik van They Need A Million ook. Dat Uli Jon Roth een paar jaar later uit de band zal stappen, verbaast me nu al niks, ook al kende ik tot dit album werkelijk niks van de beste man. Voorlopig is mijn interesse in het seventies materiaal groot.
Tussenstand:
1. Fly To The Rainbow
2. Lonesome Crow
0
geplaatst: 13 april 2020, 13:35 uur
Lekker hoor. De songs zijn beduidend beter uitgewerkt dan voorheen het geval was en Roth is als gitarist misschien iets minder flashy dan Michael Schenker, maar zijn meer bluesy vibe werkt wonderwel goed. Zijn zangkwaliteiten zijn iets minder, al ergert het nergens echt heel hard. Op zo'n song als Drifting Sun werkt het best goed zelfs, omdat Meine op de achtergrond lekker meekrijst. Sowieso bevalt Meine me als zanger qua capaciteiten prima, al kostte het on-ontcijferbare accent me echt even voor ik begreep wat er op Speedy's Coming werd gezongen.
De psychedelica is nog niet compleet weg en zorgt nog steeds voor en dromerige sfeer, maar de hardrock heeft toch de overhand. Buiten het gitaarwerk en de zang, valt toch ook goed op hoe sterk de ritmesectie is. Vooral de zwierige baslijnen vallen me in positieve zin op. Let vooral eens op de prachtige partijen die te vinden zijn in This Is My Song. Afsluiters Far Far Away en Fly To The Rainbow laten daarnaast ook fijne, dromerige kwaliteiten horen.
Minpunten overigens voor Fly People Fly. Suikerzoete meuk. Dat kost dit album een voorlopige koppositie.
Voorlopige tussenstand:
1. Lonesome Crow
2. Fly To The Rainbow
De psychedelica is nog niet compleet weg en zorgt nog steeds voor en dromerige sfeer, maar de hardrock heeft toch de overhand. Buiten het gitaarwerk en de zang, valt toch ook goed op hoe sterk de ritmesectie is. Vooral de zwierige baslijnen vallen me in positieve zin op. Let vooral eens op de prachtige partijen die te vinden zijn in This Is My Song. Afsluiters Far Far Away en Fly To The Rainbow laten daarnaast ook fijne, dromerige kwaliteiten horen.
Minpunten overigens voor Fly People Fly. Suikerzoete meuk. Dat kost dit album een voorlopige koppositie.
Voorlopige tussenstand:
1. Lonesome Crow
2. Fly To The Rainbow
1
Maartenn (crew)
geplaatst: 9 juli 2020, 15:56 uur
The Scorpions. Cornyer wordt het niet zou je zeggen. Maar daar zou ik deze tweede plaat echt te kort mee doen.
Naar aanleiding van de beste podcast die ik ooit heb geluisterd, Wind of Change - een podcast over de vraag of de hit Wind of Change is (mee)geschreven door de CIA, werd ik nieuwsgierig naar de muziek van Scorpions. Hoewel bekend met de hits, heb ik geen enkele plaat van de band in de kast staan. Toen kwam ik deze tegen in de platenbak van mijn lokale Plato. Zonder enige voorkennis blind meegenomen. Je moet ergens beginnen.
De cover is ehm, opmerkelijk. Het straalt in ieder geval uit dat er in West-Duitsland wel ruimte was voor een kleurrijk feestje. En dat is plaat eigenlijk ook; een kleurrijk feestje. Het schippert een beetje tussen de hardere rock, tot goede gitaarpassages en psychedelische synths. Dat maakt het muzikaal verrassend genietbaar wat mij betreft.
Daarom moet ik zeggen dat ik met lage verwachtingen echt erg positief ben over dit album. Afgaande op de gemiddelden ligt het zwaartepunt van het oeuvre van Meine et al ook voornamelijk in de jaren '70, dus als ik weer eens plaat uit deze tijd tegen kom, neem ik hem zeker meer.
Naar aanleiding van de beste podcast die ik ooit heb geluisterd, Wind of Change - een podcast over de vraag of de hit Wind of Change is (mee)geschreven door de CIA, werd ik nieuwsgierig naar de muziek van Scorpions. Hoewel bekend met de hits, heb ik geen enkele plaat van de band in de kast staan. Toen kwam ik deze tegen in de platenbak van mijn lokale Plato. Zonder enige voorkennis blind meegenomen. Je moet ergens beginnen.
De cover is ehm, opmerkelijk. Het straalt in ieder geval uit dat er in West-Duitsland wel ruimte was voor een kleurrijk feestje. En dat is plaat eigenlijk ook; een kleurrijk feestje. Het schippert een beetje tussen de hardere rock, tot goede gitaarpassages en psychedelische synths. Dat maakt het muzikaal verrassend genietbaar wat mij betreft.
Daarom moet ik zeggen dat ik met lage verwachtingen echt erg positief ben over dit album. Afgaande op de gemiddelden ligt het zwaartepunt van het oeuvre van Meine et al ook voornamelijk in de jaren '70, dus als ik weer eens plaat uit deze tijd tegen kom, neem ik hem zeker meer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.