Johan Borger - Sometimes (2011)

Ik vind het echt wel bijzonder dat dit album nu ook op Musicmeter staat. Ik ben het afgelopen jaar erg druk geweest met het opstarten van een muziek label en het uitbrengen van dit album. We hebben de plaat op 180 gram vinyl en cd weten te persen en het artwork en alles lijkt te kloppen. Zeer bijzonder om hem nu ook hier te zien staan.

Johan Borger heeft in de afgelopen jaren zijn debuut album opgenomen in een huiskamer, omgetoverd tot studio. Met een bijzondere groep bevriende muzikanten en familieleden hebben ze zich teruggetrokken en ontfermt over zijn liedjes. Geschoeid op de leest van de folk traditie en met als leermeesters de grote singer-songwriters uit de jaren 60 en 70 zijn het de verhalen waar het bij Johan Borger om draait.

Een van de bijzonder aspecten is de samenwerking tussen Johan en zijn zus Mariecke. Zij maken al samen muziek zo lang als ze zich kunnen herinneren. Hun samenzang mag gerust uniek worden genoemd. Mischa Porte (o.a drummer van Tim Akkerman) siert het album met zijn subtiele drumwerk. Bertolf Lentink schitterd op dit album met z’n dobro spel dat naadloos aansluit bij de liedjes. Johan speelt zelf akoestisch en elektrische gitaar, lapsteel, piano, wurlitzer en mandoline.

Sometimes is een warme plaat geworden met prachtige, fijngevoelige liedjes. De uitgestrekte tijdsperiode waarin de liedjes zijn geschreven nemen je mee in zijn volwassenwording. Geen onderwerp wordt geschuwd door deze jonge muzikant. Verloren liefde, de zoektocht naar geluk en zijn reflectie op zichzelf en op het leven. Als inspiratiebron gebruikte hij zijn maandelijkse, door liefde geleide reizen naar Denemarken. Zijn kleine, broze liedjes zijn doortastend en zijn meer uitbundige muziek voelt bijzonder bescheiden.

Ik ben natuurlijk helemaal niet meer opjectief maar ik geef hem toch maar 5*

Komt deze cd ook nog op de luisterpaal? Ben wel benieuwd.

We zijn dat wel aan het proberen. Ik hoop/verwacht van wel!

Johan Borger, ik herken wel wat van hem in mezelf. Simpele liedjes zingt hij, over het leven, maar vooral over de liefde. Het begint al meteen met de prachtige zinnen:

"Oh sometimes, only sometimes
I think of you and all I put you through
I saw the sunlight bring the light in your eyes
And I watched it fade like the morning dew"

De kunst van iets simpels heel doeltreffend en mooi omschrijven, daarbij de cliches vermijdend, daar is Johan Borger blijkbaar erg goed in. Deze tekst is eigenlijk een goed voorbeeld van wat je op het hele album te horen krijgt. Het gaat ook telkens weer vooral over de moeilijk kant van de liefde. Want ja die liefde, wat kan dat soms toch lastig zijn. Johan zingt erover, hij zingt over zijn eigen ervaringen (denk ik), en je denkt: ja dat heb je mooi gezegd!

De muziek bij deze teksten is ook mooi. Sober geïnstrumenteerde liedjes, met mooie melodieen, en ook erg mooi gezongen, duidelijk met gevoel erin. Ik zou zijn stem ook ietwat melancholisch noemen. De samenzang met zijn zus, waar Woody het over heeft, maakt het dan nog eens af. Wat mij betreft draait het in zulke muziek toch vooral om de liedjes zelf, en ik vind op deze plaat toch wel een heel erg goede balans tussen de liedjes op zich en de rest.

Dit is een plaat om te koesteren, met kleine maar hele mooie liedjes die zich in je hoofd gaan nestelen en uit weten te groeien tot pareltjes. Ja, Johan weet me op deze plaat echt te raken. Wat is dat toch mooi als muziek dat weet te bereiken.

Bedankt Arrie! Mooie recensie! Vandaag ook een mooie recensie op Stillife. Voor wie het leuk vindt: Johan Borger - Sometimes - stilllife.nl

Een hele fijne recensie op "De krenten uit de Pop"

Liefhebbers van singer-songwriter muziek komen de afgelopen jaren flink aan hun trekken en kunnen hierbij steeds vaker terecht bij muzikanten van eigen bodem. De afgelopen jaren zijn een aantal prima Nederlandse singer-songwriters opgestaan en zijn platen verschenen die de concurrentie met die van Britse en Amerikaanse collega’s moeiteloos aan kunnen. Het in de eerste week van het nieuwe jaar verschenen Sometimes van Johan Borger hoort absoluut in dit rijtje platen thuis en is misschien wel de mooiste van het stel. Op het fraai verpakte en prachtig klinkende Sometimes overtuigt Johan Borger op alle fronten. Sometimes bevat authentiek klinkende singer-songwriter muziek, die net zo makkelijk aan de klassieke singer-songwriter platen uit de vroege jaren 70 als aan klassiekers van meer recente datum herinnert. Wat direct bij eerste beluistering van Sometimes opvalt, is dat alles tot in de puntjes is verzorgd. De plaat klinkt prachtig, de muzikanten die zijn te horen zijn van hoog niveau en ook aan de vocalen en de songs is hoorbaar heel veel aandacht besteed. Nu gaat veel aandacht voor de details in dit genre wel eens ten koste van de ruwe emotie, maar hier heeft Sometimes gelukkig geen last van. Het debuut van Johan Borger is een warme en sfeervolle plaat die puur en oprecht klinkt. Het tempo op Sometimes ligt over het algemeen zeer laag en de instrumentatie is over het algemeen sober, maar Sometimes is zeker geen saaie plaat. Vrijwel alle songs zijn voorzien van werkelijk prachtig gitaarspel en behoorlijk trefzekere accenten van drums, dobro, pedal steel, mandoline en piano. Waar het gitaarspel over het algemeen rustig voortkabbelt, geven de muzikale accenten de songs van Johan Borger dynamiek en onderhuidse spanning. De instrumentatie is fraai, maar het sterkste punt van Sometimes vind ik toch de vocalen. Johan Borger heeft een warme en aangename stem met een rauw randje, waarmee hij de intieme songs op Sometimes prachtig vertolkt. Het is een stem die meerdere kanten op kan en ook nog eens prachtig kleurt bij die van zus Mariecke, die een aantal songs op Sometimes extra kleur geeft. Sometimes is een hele mooie plaat en wordt eigenlijk alleen maar mooier. De muziek van Johan Borger is volstrekt tijdloos, maar toch heb ik geen moment het idee dat ik het allemaal al eens eerder heb gehoord. Sometimes is een plaat van een niveau dat in een jaar niet heel vaak wordt gehaald, zodat enige trots wat mij betreft wel op zijn plaats is. Vorig jaar oogstte Tim Knop de nodige lof met zijn debuut, maar Sometimes van Johan Borger is nog veel beter. De beste singer-songwriter plaat van het moment komt van een muzikant van eigen bodem: Johan Borger is de naam, Sometimes de titel van zijn buitengewoon fraaie debuut.

Ik kan me er helemaal vinden, en ook ik vind het een stuk beter dan die overgewaardeerde Tim Knol. (er staat Tim Knop, maar ik neem aan dat dat een typfoutje is )

Nu drie nummers beluisterd en dit staat me wel aan: klinkt veelbelovend. Warm en ontroerend zoals ook een Ray LaMontagne dat goed kan.

Johan Borger is een Nederlandse muzikant: dat is toch alvast een plusje (enig chauvinisme kan geen kwaad). Tweede plusje is er al bij het zien van de hoes: als bij de oude folktroubadours van vroegere tijden een stemmige foto, het hoofd ietwat gebogen, één met de muziek en titels op de voorkant.
Had gezegd dat we te maken hebben met een album uit de jaren '60 en je zou het bijna geloven. Toch hoor je aan de heldere productie dat dit niet het geval is.
Johan Borger staat met beide nuchtere Nederlandse benen op eigen bodem en is zowel tijdloos als nu.

Bescheidenheid siert de mens en in dit geval de muziek. Hier is sprake van één lange lentebries, alhoewel een herfstbries ook niet zou misstaan. Een storm is het in elk geval niet.
Melancholiek liggen we in het gras, kijkend naar de wolken die voorbij drijven, af en toe onderbroken door een zonnetje. Sometimes ervaar ik vooral als één geheel, een rustgevend verhaal bij het haardvuur, die mijmering in het gras en komt op mij zo Hollands over als wat.

Is dat niet vreemd? Is dit nu juist niet muziek die we vooral als Amerikaans moeten bestempelen? Misschien wel, maar ik krijg hier een bepaald gevoel bij dat heel erg gelinieerd is aan ons eigen kikkerlandje. Hetzelfde gevoel dat ik jaren geleden ervaarde met de band The Serenes.
Dat is een groot compliment, maar wel gemeend. Hoe knap is het als je deze folk-melancholie van een hedendaagse troubadour genaamd Johan Borger kunt vertalen naar oerhollandse beelden? Dan doe je toch iets goed.
Alles klopt dan ook aan dit album: verzorgde productie, goede teksten, mooie instrumentatie waar geen noot te veel is, laat staan een instrument en toch nergens saai worden.

Vooruit, ik zeg 'alles' en dat is niet waar. Er is toch wel een puntje van kritiek. En als ik heel eerlijk ben is dat zelfs een punt: de uitspraak. Soms hoor ik toch iets te duidelijk dat we een Nederlander engels horen zingen. Zodra er 'th' in het spel komt wordt het lastig (ik las dit volgens mij ook in een andere recensie en het viel me gelijk bij het eerste nummer al op).
Het is iets waar niet veel aan te doen is vrees ik en ik kan er wel langsheen luisteren, maar toch betrap ik mezelf er op dat ik er soms op ga letten en dat is jammer. Misschien zorgt het zelfs wel voor een klein halfje eraf.
Voorlopig......

.....want dat dit een prachtwerkje is van eigen bodem is iets waar we trots op mogen zijn. Waar Woody trots op mag zijn door hier een bijdrage aan te hebben geleverd en waar vooral Johan Borger zelf trots op mag zijn. Ik hoop voor hem dat hij er in slaagt dit muzikale avontuur te kunnen voortzetten zodat we nog veel van hem gaan horen.
Op de luisterpaal zien te krijgen? Lijkt me een goed plan en verover dan verder dit landje door in de bekende tv programma's te gaan staan. Het zou moeten lukken, want wie niet valt voor dit soort schitterende, gevoelige liedjes heeft zijn hart misschien wel niet op de juiste plaats

De Verenigde Staten heeft Ray LaMontagne: wij hebben Johan Borger!

Voor liefhebbers van: Ray LaMontagne, Amos Lee, Thomas Dybdahl, Lambchop, Josh Ritter

Mooie recensie! Bedankt! De Nederlandse Ray is een mooie vergelijking. Leuk ook dat je noemt dat het album vooral één geheel is. Een paar losse nummers doet het album denk ik al snel te kort. Daardoor soms ook wel lastig om mensen direct te overtuigen. Nu zitten er hier natuurlijk wel een groep geoefende luisteraars maar hierdoor kost het het andere mensen vaak wat meer tijd om het geheel te overzien en misschien zelfs te begrijpen.
De kritiek op Johan zijn Engelse uitspraak vind ik lastiger. Ik ben juist van mening dat voor een Nederlands artiest dit heel minimaal is. Sterker nog; wat ik sterk vind is dat Johan niet probeert om een Amerikaan na te doen ondanks de inspiratie van de Americana. Misschien dat het gewoon Europees klinkt. Europiana?

Oneens in positieve zin: het is juist de kracht van dit album en dat komt over. Je hoeft daar niet eens een getraind luisteraar voor te zijn. Het lukt dit album al snel om je in zijn flow mee te krijgen en dat is gewoon ongelooflijk knap, juist bij dit soort muziek die misschien op sommigen al snel als saai kan overkomen. En als het iets niet is is het saai.


Ik snap dat dit lastig voor je is (plaatje is toch een beetje je kindje), maar dit verweer is wel wat zwakjes. Al in één van de eerste regels zingt hij 'I Sink of you' (en het is niet alleen mij opgevallen). Dat mag je Europiana noemen maar heel eerlijk is het gewoon niet zo'n mooie uitspraak.
Maaaarrrrrrrr............ en daar geef ik je gelijk in. Hij meet zich geen Amerikaans accent aan en dat vind ik vaak ergerlijker. Hij is het niet en pretendeert het niet te zijn. Niet voor niets ervaar ik een Hollandse vibe en noem dat ook een kracht. Maar juist die kleine uitspraak missertjes hadden volgens mij best verholpen kunnen worden want verder is er namelijk weinig mis met het engels en zijn de missertjes te minimaal om een album er op af te rekenen en dat zal ik zeker niet doen (daarvoor ben ik er al te veel van gaan houden).
Misschien een klein puntje om een volgend album in de gaten te houden want dit verdient een vervolg. Alleen nu even niet graag. Ik wil hier voorlopig op mijn gemak van kunnen genieten. Er is makkelijk aan te komen (bol.com heeft het bijvoorbeeld) dus dat komt goed.
Daarbij moet er nu ook weer niet te veel gefocust worden op 1 puntje, want wat daar tegenover staat staat niet eens in vergelijk. Laat ik dat bij deze onderstrepen

Ik wil dit album dan ook echt enorm aanraden en zal het zeker aanbevelen, want een steuntje in de rug kan Sometimes wel gebruiken denk ik.
En jij bedankt voor de kennismaking Woody.

Ik kan me best voorstellen dat zijn uitspraak niet zo goed is, zelf hoor ik dat nooit zo goed eigenlijk. Waar ik dan ook wel weer blij mee ben, want zoiets zou voor mij ook wel afbreuk doen. Maar mooie recensie Eric!

Misschien is dat ook wel het vervelende hier: ik hoor dat eigenlijk ook maar zelden dus juist dan valt het extra op. Maar laten we ons daar niet te veel op focussen want dan gaan we dit album echt tekort doen.
Ik vergelijk hem niet voor niets met Ray LaMontagne en dat is niet de minste zullen we maar zeggen en ik meen dat wel: Johan weet eenzelfde effect op de luisteraar te creëren.
Dit is van ongekende schoonheid: zeer mooie stem en zeer mooie begeleiding en dan heb ik het zelf niet eens zo over de samenzang met zijn zus gehad maar dat mag zeker niet onvernoemd blijven.
Op Last.fm ook maar een foto toegevoegd (van zijn MySpace, dus hopelijk mag dat) en tevens het album artwork. Zo'n kale pagina hoort niet bij zo'n mooi album

En nu maar hopen dat dit door meer mensen opgepakt gaat worden, want dat singer-songwriters tegenwoordig ook zeker populair kunnen worden, heeft Tim Knol (om hem maar weer eens te noemen) zeker bewezen. Zoveel populariteit verwacht ik echt niet voor Johan Borger, daarvoor is de muziek wat te ingetogen, denk ik (waar ik zelf juist erg van hou). Maar hij verdient het zeker om meer geluisterd te worden dan dit.

Tim Knol is niet verkeerd, maar zelf heb ik ook veel meer met het ingetogene van Johan Borger.

Overigens zag ik op bol.com een releasedatum van 8 januari 2011.
Kan Woody hier meer over vertellen? Want Johan mist nu wel een beetje de 2011 boot en eigenlijk vind ik dat zonde. Het scheelt toch wat in aandacht misschien (hoe onterecht ook, maar veel mensen zijn toch wel in de weer met 2011 lijstjes, hoe jong het jaar nog is.... het zou toch wel mooi zijn als Sometimes in december ergens in de MuMe top 100 weet te belanden niet waar ).

Ik had het album halverwege december in ieder geval al binnen, dus het lijkt me toch een 2010-release.

Dat klopt inderdaad wel maar ik voelde me er ook niet op aan gevallen. Juist erg blij met je mooie recensie! En kritiek is ook goed zeker als het word onderbouwd.



Graag gedaan Die steuntjes kunnen we zeker goed gebruiken! We hadden gisteren een stukje op de site van de Oor. OOR.nl Dat was wel een fijne verrassing. Dus hopelijk gaat dat ook helpen om wat meer een doorbraak te forceren bij de "grote" media.



Ik denk ook wel dat er een soort van doorbraak in Nederland is op dit gebied. Tim Knol is inderdaad wel wat toegankelijker maar hij heeft het wel mooi voor elkaar gekregen. Toch knap.



Eigenlijk was er bij ons ook wat verwarring. De officieele datum is inderdaad 8 januari geweest en dat hebben we ook zo aanghouden. De plaat was alleen al wel eind december te bestellen en verkrijgbaar. Ik had bij het indienen van het album overigens wel januari aangegeven maar aangezien op Itunes december was aangegeven is dat hier op de site ook gedaan. Ik zal het wel mooi vinden als het kan worden aangepast naar 2011 omdat wij dat zelf ook communiceren. Maar ik weet niet of dat tegen de regels is?

Het staat ook expliciet op de achterkant van de hoes vermeld.

Zojuist een paar liedjes beluisterd (van de gekochte cd uiteraard) en ik denk dat ik me wel kan aansluiten bij de crew-fanclub.

Nog een fan. Het gaat goed! Het klopt dat er achter op de hoes ook 2010 staat. In eerste instantie wilde we de plaat in november uitbrengen maar het voorbereiden en opzetten van het label koste een hoop meer tijd dan in eerste instantie was bedacht. Toen gingen we voor december. Dat lukte wel maar op aanraden van onze distributeur hebben we toen de officieele datum op januari gezet aangezien december een rare maand is voor een release en je heel veel moet concurreren ivm kerst etc.

Maar dat zegt helemaal niks. Er zijn zoveel releases aan het begin van een jaar met op de cd toch het jaartal van daarvoor. Dit mag dus niet als maatstaf gehanteerd worden.

Als mensen deze cd zelf al eind 2010 in huis hebben dan is dat gewoon de release uiteraard. Gevalletje jammer.

In dat geval zal de aandacht dus op andere manieren geboden moeten worden en het is ook de wereld niet uiteraard, het is alleen zo dat 2011 wat 'verser' lijkt en het mensen wat sneller zal aansporen dit te luisteren.

Vond het toch wel een goede suggestie van je. Het blijft een beetje dubbel. L_T_B had hem inderdaad al in december in huis maar via mij verkregen. Hij was toen nog niet te bestellen via de winkel maar alleen voor vrienden en kennissen te verkrijgen. De officiele release datum voor het label en van de distributeur is in ieder geval 7 januari

Niet eens eind, 14 of 15 december, geloof ik. Maar ik weet verder niet hoe het beleid is omtrent het releasejaar. Voor mijn gevoel is het nog een 2010-album in ieder geval.

Als het echt alleen maar voor vrienden en kennissen is geweest is de release 2011 wat mij betreft.
Duran Duran bijvoorbeeld heeft hun nieuwe album via iTunes uitgebracht eind 2010 en pas in februari of maart 2011 komt de fysieke release. Dat vind ik een ander verhaal.
Als mensen Sometimes echt alleen via jou hebben kunnen krijgen dan is dat wel heel erg exclusief en dan vind ik dat we de 2011 release moeten aanhouden zoals dat ook bij de internetshops gebeurt.
Daar moeten we dan verder niet moeilijk over gaan doen.

edit: ik heb de release aangepast. Bij niet akkoord door mijn collega's: u weet mij of de correctieknop te vinden in dat geval

Het feit dat Woody verantwoordelijk is voor het platenlabel en duidelijke uitleg heeft gegeven zorgde er bij mij voor dit besluit te nemen.

Hij staat op de luisterpaal! 3VOOR12 Speler - 3voor12.vpro.nl

Hij staat nu op, de man heeft een fijne stem, het klinkt allemaal erg leuk tot nu toe!

En op de luisterpaal! Wordt dit de doorbraak van mijnheer Borger?

Dat zou heel mooi zijn! De luisterpaal is toch een mooi medium waar volgens mij nog steeds veel mensen gebruik van maken.

Hoe heeft de zin: 'I sink of joe' dit album kunnen halen? Zo slecht is het engels van Johan Borger verder niet, maar zo nu en dan zit er een tenenkrommende line tussen. Muzikaal is dit een erg saaie plaat, ik krijg een beetje het 'bin der dun det' gevoel met al die akoestische simpelheidjes en niemendalletjes. Bovendien is het qua zang ook wel erg (mag ik het woord nichterig gebruiken?) nichterig. Ik kan er met mijn pet niet bij dat dit op een goede score kan rekenen op MuMe.

Het enige wat ik wel kan begrijpen aan Sometimes is de bijdrage van Bertolf, ook zo'n gelikte De Wereld Draait Door-artiest.

Hierbij een reactie van zo'n luisterpaal luisteraar. Was erg geïnteresseerd geraakt na het horen van een aantal nummers op luisterpaal. Mooie stem, mooie melodie. Eerlijk gezegd vind ik het klinken als internationale klasse. Als HIFI liefhebber ben ik ook erg van de details, en de mooie genuanceerde manier van zingen vind ik prachtig, zeker in combinatie met de gebruikte instrumenten. Ik ga snel een adresje zoeken om de CD te bestellen. Qua vergelijking vind ik het moeilijk een vergelijk te maken, Ik zou zeggen sing-songwriter, sfeervol, musicaal, gevoelig, slepende stem. Gedurfde vergelijking misschien, Josh RItter,

Zoals ik er met mijn pet niet bij kan dat jij iets gaat luisteren waarvan je bijna vantevoren al weet dat het je smaak niet is, maar vooruit.... echt vreemd wordt het pas als de term nichterigheid erbij gehaald wordt. Nichterig? Deze stem? En zelfs dan nog (wat versta je er überhaupt onder)???? Dan is dat dus een reden om het neer te sabelen? Ik kan je hier echt niet in volgen.