Johan Borger - Sometimes (2011)

Ik vind het echt wel bijzonder dat dit album nu ook op Musicmeter staat. Ik ben het afgelopen jaar erg druk geweest met het opstarten van een muziek label en het uitbrengen van dit album. We hebben de plaat op 180 gram vinyl en cd weten te persen en het artwork en alles lijkt te kloppen. Zeer bijzonder om hem nu ook hier te zien staan.

Johan Borger heeft in de afgelopen jaren zijn debuut album opgenomen in een huiskamer, omgetoverd tot studio. Met een bijzondere groep bevriende muzikanten en familieleden hebben ze zich teruggetrokken en ontfermt over zijn liedjes. Geschoeid op de leest van de folk traditie en met als leermeesters de grote singer-songwriters uit de jaren 60 en 70 zijn het de verhalen waar het bij Johan Borger om draait.

Een van de bijzonder aspecten is de samenwerking tussen Johan en zijn zus Mariecke. Zij maken al samen muziek zo lang als ze zich kunnen herinneren. Hun samenzang mag gerust uniek worden genoemd. Mischa Porte (o.a drummer van Tim Akkerman) siert het album met zijn subtiele drumwerk. Bertolf Lentink schitterd op dit album met z’n dobro spel dat naadloos aansluit bij de liedjes. Johan speelt zelf akoestisch en elektrische gitaar, lapsteel, piano, wurlitzer en mandoline.

Sometimes is een warme plaat geworden met prachtige, fijngevoelige liedjes. De uitgestrekte tijdsperiode waarin de liedjes zijn geschreven nemen je mee in zijn volwassenwording. Geen onderwerp wordt geschuwd door deze jonge muzikant. Verloren liefde, de zoektocht naar geluk en zijn reflectie op zichzelf en op het leven. Als inspiratiebron gebruikte hij zijn maandelijkse, door liefde geleide reizen naar Denemarken. Zijn kleine, broze liedjes zijn doortastend en zijn meer uitbundige muziek voelt bijzonder bescheiden.

Ik ben natuurlijk helemaal niet meer opjectief maar ik geef hem toch maar 5*

Johan Borger is een Nederlandse muzikant: dat is toch alvast een plusje (enig chauvinisme kan geen kwaad). Tweede plusje is er al bij het zien van de hoes: als bij de oude folktroubadours van vroegere tijden een stemmige foto, het hoofd ietwat gebogen, één met de muziek en titels op de voorkant.
Had gezegd dat we te maken hebben met een album uit de jaren '60 en je zou het bijna geloven. Toch hoor je aan de heldere productie dat dit niet het geval is.
Johan Borger staat met beide nuchtere Nederlandse benen op eigen bodem en is zowel tijdloos als nu.

Bescheidenheid siert de mens en in dit geval de muziek. Hier is sprake van één lange lentebries, alhoewel een herfstbries ook niet zou misstaan. Een storm is het in elk geval niet.
Melancholiek liggen we in het gras, kijkend naar de wolken die voorbij drijven, af en toe onderbroken door een zonnetje. Sometimes ervaar ik vooral als één geheel, een rustgevend verhaal bij het haardvuur, die mijmering in het gras en komt op mij zo Hollands over als wat.

Is dat niet vreemd? Is dit nu juist niet muziek die we vooral als Amerikaans moeten bestempelen? Misschien wel, maar ik krijg hier een bepaald gevoel bij dat heel erg gelinieerd is aan ons eigen kikkerlandje. Hetzelfde gevoel dat ik jaren geleden ervaarde met de band The Serenes.
Dat is een groot compliment, maar wel gemeend. Hoe knap is het als je deze folk-melancholie van een hedendaagse troubadour genaamd Johan Borger kunt vertalen naar oerhollandse beelden? Dan doe je toch iets goed.
Alles klopt dan ook aan dit album: verzorgde productie, goede teksten, mooie instrumentatie waar geen noot te veel is, laat staan een instrument en toch nergens saai worden.

Vooruit, ik zeg 'alles' en dat is niet waar. Er is toch wel een puntje van kritiek. En als ik heel eerlijk ben is dat zelfs een punt: de uitspraak. Soms hoor ik toch iets te duidelijk dat we een Nederlander engels horen zingen. Zodra er 'th' in het spel komt wordt het lastig (ik las dit volgens mij ook in een andere recensie en het viel me gelijk bij het eerste nummer al op).
Het is iets waar niet veel aan te doen is vrees ik en ik kan er wel langsheen luisteren, maar toch betrap ik mezelf er op dat ik er soms op ga letten en dat is jammer. Misschien zorgt het zelfs wel voor een klein halfje eraf.
Voorlopig......

.....want dat dit een prachtwerkje is van eigen bodem is iets waar we trots op mogen zijn. Waar Woody trots op mag zijn door hier een bijdrage aan te hebben geleverd en waar vooral Johan Borger zelf trots op mag zijn. Ik hoop voor hem dat hij er in slaagt dit muzikale avontuur te kunnen voortzetten zodat we nog veel van hem gaan horen.
Op de luisterpaal zien te krijgen? Lijkt me een goed plan en verover dan verder dit landje door in de bekende tv programma's te gaan staan. Het zou moeten lukken, want wie niet valt voor dit soort schitterende, gevoelige liedjes heeft zijn hart misschien wel niet op de juiste plaats

De Verenigde Staten heeft Ray LaMontagne: wij hebben Johan Borger!

Voor liefhebbers van: Ray LaMontagne, Amos Lee, Thomas Dybdahl, Lambchop, Josh Ritter

Hierbij een reactie van zo'n luisterpaal luisteraar. Was erg geïnteresseerd geraakt na het horen van een aantal nummers op luisterpaal. Mooie stem, mooie melodie. Eerlijk gezegd vind ik het klinken als internationale klasse. Als HIFI liefhebber ben ik ook erg van de details, en de mooie genuanceerde manier van zingen vind ik prachtig, zeker in combinatie met de gebruikte instrumenten. Ik ga snel een adresje zoeken om de CD te bestellen. Qua vergelijking vind ik het moeilijk een vergelijk te maken, Ik zou zeggen sing-songwriter, sfeervol, musicaal, gevoelig, slepende stem. Gedurfde vergelijking misschien, Josh RItter,