Ghost - Opus Eponymous (2010)

Wat een aanfluiting dit!

http://www.youtube.com/watch?v=vtc-paDjG9g

He he, eindelijk staat hij erop! Wat een aanfluiting? Compleet niet! De eerste keer vond ik hem ook tegenvallen, maar na paar keer ben ik helemaal gek van dit album! De gitaren klinken lekker, er zit niet echt veel distortion op, maar dat is niet erg. Veel invloeden van Mercyful Fate zonder die rotstem van King Diamond (ik zal wel een van de enige zijn die dat vind) en de nummers blijven dagen in je hoofd hangen. Zoals Satan Prayer, heerlijk. En de toevoeging van orgel is al helemaal super! 4,5 ster, een voor mijn top 10 van 2010! Eindelijk weer een echt rockend album.

Hij staat op luisterpaal .

3VOOR12 Speler - 3voor12.vpro.nl

En welzeker een aanfluiting. Metal mijn kont.
De muziek is op zich nog redelijk noemen maar als de zanger zijn keel open zet hoor je zouteloze poppie nummers naar buiten rollen , echt lachwekkend slecht.
Als die kerel eens zijn best zou doen om zich een meer passende stem aan te meten.
Om het plaatje compleet te krijgen zou je eigenlijk concertbeelden op joetoep erbij moeten zien , dan schijt je echt in je broek!

Ik ken dit album van de luisterpaal, en zag toen dat hij nog niet op MuMe stond. Aangezien ik na een paar keer luisteren het idee had dat dit album (hoog) in mijn top-10 van dit jaar zou gaan eindigen, heb ik hem maar toegevoegd.

Wat er precies een aanfluiting is aan dit album? Ik zou het niet weten. De muziek is een soort van satanistische jaren '70-(hard) rock met inderdaad Mercyful Fate invloeden. En een orgeltje dat zo nu en dan mee komt doen. Het is ontzettend retro allemaal, qua nummers, productie en teksten, en juist dat maakt het voor mij erg leuk.
De nummers liggen goed in het gehoor, en de stem van de zanger vind ik erg plezierig om naar te luisteren. En de mannen hebben de lengte beperkt weten te houden. Een paar minuten extra had ik niet erg gevonden, maar deze 34 en een halve minuut is een mooie speelduur.

Ik twijfel nog even over mijn stem, maar het zal niet minder dan een 4 worden.

Inmiddels een paar keer beluister op de luisterpaal, begin het steeds meer te waarderen. Inderdaad lekker retro en bovendien erg sterke songs!

Vanuit het niets - enfin, het Zweedse niets - verscheen dit jaar Ghost. Ze produceerden een demo en tekenden vervolgens meteen bij Rise Above Records, misschien wel het sterkste metal-label van dit moment. Bovendien staan ze ook nog eens te pronken op de affiche van de komende editie van het Roadburn-festival. Een onnavolgbare prestatie, waardoor hun debuutplaat 'Opus Eponymous' hoge verwachtingen met zich meedraagt.

Maar waaruit bestaat dit instant succes eigenlijk? De bandleden zijn volledig anoniem (in hoeverre dat dit mogelijk is in het internettijdperk), de vijf die instrumenten bespelen blijven live doodleuk achteraan het podium staan, omhuld in lange gewaden. In scherp contrast valt er niet naast de zanger te kijken, die als vrij geïnterpreteerde antipaus tot zijn publiek staat te prediken: gekleed in een ruim kleed, een skelet op zijn aangezicht geschminkt, en boven die schedel een mijter met - hoe kan het ook anders - een omgekeerd kruis.

En waar zingt zo'n antipaus dan over? Ah, over zijn beste vriend Satan, natuurlijk. Gebruikmakend van allerhande koosnaampjes - gaande van 'the dark architect' tot 'you rebel chief' - zingt hij wat voor een toffe gozer Lucifer wel niet is, en gaandeweg passeren er ook wel eens wat heksen en de draagmoeder van de Antichrist zelf. Een vrolijke bende is het allerminst.

Dat Satanisme is heus niet serieus bedoeld, dat kan gewoon niet. Neem bijvoorbeeld de volgende passage: "Our father, who art in hell, unhallowed be thy name. Cursed be the sons and daughters of thine Nemesis, whom are to blame. Thy kingdom come, nemA." Het is gewoonweg niet mogelijk dat iemand dit geschreven heeft met het gedacht dat dit een geslaagde duistere lyric is.

Belangrijker is dat deze hele duivelaanbidding-thematiek even amusant als belachelijk is: het doet denken aan oude 70's horrorfilms, en vanuit dat perspectief zijn de teksten net genoeg tongue in cheek, zonder té duidelijke knipogen te geven. We merken dat het maar voor de grap is, ook al wordt het volkomen serieus gebracht.

Om het helemaal af te maken beschikken de antipaus en zijn satanisten ook nog over een muzikale meerwaarde, die geheel binnen de horrorsfeer past: een galmend kerkorgel. Door die drie centrale factoren is het enerzijds moeilijk om Ghost serieus te nemen, maar het is minstens een even grote uitdaging om je niet bijzonder sterk met 'Opus Eponymous' te amuseren.

Deze spookhuisrock (hoe kan je zo'n band anders categoriseren?) is bijzonder cheesy, maar het is ook een behoorlijk unieke, opvallende stijl. De occulte rock (in de stijl van Coven's meesterwerk uit 1969, 'Witchcraft Destroys Minds and Reaps Souls') is door het succes rond de magistrale Nederlanders van The Devil's Blood dan wel aan een sterke heropleving bezig, Ghost toont toch wel een enigszins alternatieve blik op het genre.

Maar hoe klinkt die spookhuisrock dan precies? Wel, heel wat minder heavy dan je zou verwachten. Er zijn wel degelijk raaklijnen met New Wave of British Heavy Metal-klassiekers als een Witchfinder General, maar muzikaal is dit hoogstens middelharde rock à la Blue Öyster Cult. Het album kent een handvol toffe riffs die zonder al te veel distortion gespeeld worden, hoewel het in combinatie met het orgel sporadisch voor een heksenketel kan zorgen.

Ook de ritmesectie staat behoorlijk ingetogen te spelen, waarbij de anonieme muzikanten hun talenten (ongetwijfeld verkregen door Beëlzebub zelve) volledig mogen ontbolsteren op instrumentale afsluiter 'Genesis'. Qua zang klinkt het dan wel duister en sfeervol, maar dat effect wordt volledig gecreëerd door middel van een zuiver stemgeluid, zonder ooit te rauw of laag te gaan. Dit is in feite behoorlijk toegankelijke muziek, die zelfs op de commerciële radio niet zou misstaan... op het gebruikelijke 'zeszeszes' na, weliswaar.

Uiteindelijk beschrijft de band zichzelf simpelweg als powerpop, en daar valt eigenlijk vrij weinig tegen in te brengen. Ghost schrijft niet al te zware, maar bijzonder catchy muziek. Sommige nummers zoals 'Ritual' of 'Death Knell' zouden muzikaal zelfs een groep als Abba nauwelijks misstaan. Wanneer zo'n muzikale luchtigheid gecombineerd wordt met het eerder genoemde carnavalssatanisme (en zonder dat de sterkte van de nummers daaronder lijdt), kan een album niet snel saai worden.

'Opus Eponymous' krijgt daar met zijn magere 34 minuten de tijd ook niet voor: ergens is dat misschien wel jammer, al is het moeilijk te stellen of deze muziekstijl ook een uur lang zou weten te boeien. En daarbij: ik speel dit album veel liever tweemaal af zoals het is - kort, zonder slechte nummers - dan wanneer het onnodig uitgesponnen zou zijn en aangevuld met minderwaardig materiaal. Want uiteindelijk is 'Opus Eponymous' een bijzonder sterk debuut, meer zelfs: zowat het tofste half uur muziek dat ik dit jaar gehoord heb.

En dan nu iedereen in koor: ‘S-A-T-A-N!'


Geschreven voor Digg.be

Minder bijzonder als wat ik me er van te voren van had voorgesteld, maar het is wel een aardig plaatje.

Vorig weekend dit album op (roze/paars) vinyl gekocht, en zag tot mijn verbazing dat ik hier nog geen stem gegeven had. Het klinkt ontzettend retro en satanistisch met een hele vette knipoog. Volgens mij hebben de heren heel veel plezier gehad tijdens het schrijven van de teksten.

Spookhuisrock is een mooie passende benaming (dank, Chimpz). Het lijkt eng, maar is vooral leuk.

4,0*

Mijn exemplaar op vinyl is wit met daarin blauwe en zwarte vlekken/strepen van het middelpunt naar buiten toe.

Amusant plaatje. Niet serieus te nemen, maar wel leuk dus.

Kan me niet boeien, vooral de zang is vreselijk!

Die vind ik nu juist zo leuk. Vooral de samenzang.

De plaat één keer gehoord nu. Erg retro en erg leuk. Ook de samenzang. Maar ook de orgeltjes en het overige keyboardwerk is erg tof. Mercyful Fate rijst op in mijn gedachten, maar Ghost is geen metalband zoals Fate dat is.
De samensteling van de band blijft in nevelen gehuld. Die mysterieuze setting draagt bij aan de sfeer.
Ik hoor lees dat leden van de band Watain erachter zouden zitten.

Afgelopen zaterdag op Graspop Metal Meeting gezien. Ik hoorde van iemand dat ik ze moest zien, dus dat deed ik maar. Zonder verwachtingen ging ik heen, en kwam met een grote glimlach naar buiten!

Oftewel: Ik ga meer luisteren van deze band! Stemt volgt nog.

Goed, die zanger is dus Tobias Forge van Repugnant. Geen Watain dus.Nu de rest nog...

Zonet was ik nog aan deze plaat aan het denken bij het beluisteren van Into the Shadows. Het viel me op dat dit meer daar van heeft dan van de oude Mercyful Fate.

Vind ik ook nog steeds. Vooral de sfeerzetting gaat heel erg die kant op.

haha, lekker luchtige satan-rock, wordt je helemaal vrolijk van!

Aardig doom-plaatje. Live gezien als support voor In Flames en Trivium. Erg zwakke show (die zanger zal zeker niet moe naar huis gaan na een optreden) maar het is de muziek dat telt en die is niet slecht. Beetje een vibe van Mercyful Fate. Ritual is zo een nummer dat in je hoofd blijft spoken voor meerdere dagen na één luisterbeurt, redelijk catchy dus, wel is de riff wat afgekeken van Symphony of Destruction van Megadeth.

Ik zou dit geen doom willen noemen, meer 70's rock en daar is niks mis mee. Ghost brengt eigenlijk gewoon rock met een satanisch tintje. Ik vind het een erg aangenaam plaatje, vooral de zanger kan mij erg bekoren. Verder zijn de muzikale stukken ook erg tof. Een instrumentaal nummer als Genesis is prachtig.

Echt een heerlijk maf plaatje. Geen idee of deze band nog bestaat en of ze ooit een opvolger gaan maken.

Er komt een opvolger. Ze hebben nu een contract bij een major.

Goed nieuws.

Mooi zo. Recent op dit plaatje gestuit en bevalt zeer goed!

Er gaan geruchten dat er een ABBA-cover (I´m A Marionette) op het tweede album komt te staan.

Ik luister deze plaat al vanaf de releasedatum en ik blijf hem geweldig vinden.

Secular Haze

Als je deze link aanklikt zul je het nieuwe nummer van Ghost horen. Onderaan kun je je e-mailadres invullen, dan krijg je een download van het nummer. Ik vind het weer geweldig, de productie is echt zwaar vooruit gegaan.

Secular Haze is fantastisch! Ik heb ook al een video gezien waar I'm A Marionette live op gespeeld wordt.

Ik vind het wel iets speciaals hebben, dat Satanische creepy/sludge metal sfeertje in Secular Haze.

Sludge metal? Ghost zit toch echt in de hard rock/prog rock. Sludge metal is veel smeriger en steviger.

Ik ben geen echte metal fan, maar had wel verwacht dat dit ging komen. Ken dus echt niets van verschillende metal subgenres ofzo, had gewoon ergens een recensie gelezen dat het sludge was, daarmee dat ik misschien naïef was om daarvan uit te gaan. Maar oké, vind het niet slecht, en ook die vibe/lo-fi feeling van de video.

Waarschijnlijk bedoelde men doom, want daar heeft het wel iets van.

Als je van dit soort satanistische ongein houdt kun je ook eens een album van Mercyful Fate proberen. Daar heeft Ghost heel wat inspiratie vandaan.

Overigens kunnen we over het nummer Secular Haze beter bij het nieuwe album schrijven. Staat er sinds enkele dagen op. Verschijningsdatum 9 april. Ik kijk er al naar uit.