Keith Jarrett - Solo Concerts: Bremen Lausanne (1973)

Deze staat op deze eigenste moment nog eens te draaien, nadat Paalhaas me er vriendelijk aan heeft herinnerd met z'n review van "The Survivor's Suite" dat dit toch wel één van Jarrett's ( zeer talrijke ) meesterwerkjes is.

Hier wordt ik dus stil van... Dit moet zowat het mooiste zijn dat een oor kan waarnemen. Zo zacht, zo teder, zo fragiel, zo delicaat allemaal. Dit, beste mensen, dit is 200% pure, maar dan ook P-U-R-E passie, dit is vuur. DIt is liefde. Moesten mensen evenveel van hun medemensen houden als deze man van zijn Piano, dan zouden we in het Paradijs leven.

Dit is geen muziek meer. Dit zijn geen geluidsgolven meer. Dit, dit zijn gewoon zenuwsignalen, gevoelens die rechtstreeks vanuit Jarrett's hart worden overgedragen op dat van de luisteraar, het hele gehoormechanisme al bypassend. Dit is de reden voor mijn bestaan...

Meer woorden durf ik er niet aan kwijt, ze zouden deze onbeschrijfbare brok pure gevoel en magie onrecht aandoen.

Tenslotte is dit hele werkje een taal op zich, en die laat zich niet vertalen in woorden... Hiervoor moet je jezelf volledig durven laten opgaan in de muziek, en dan, dan bèn je er...

Moest ik mezelf niet die ongeschreven regel opgelegd hebben om een groep/persoon maximaal 1 maal op te nemen in m'n Top 10, dit teneinde overpopulatie door 2 niet nader vernoemde entiteiten te verhinderen, dan zou deze er zeker bijgestaan hebben.

Soms wens je dat de ellenlange tracks opgesplitst zouden kunnen worden in kortere stukken.
Keith wisselt namelijk briljante en bloedmooie passages af met rommelige en soms vervelende.
Soms waan jeje in de hemel, soms in een honky-tonk bar in Texas.
Maar de man kan wel spelen natuurlijk.

dit staat op m'n verlanglijstje

Ik hou het meeste van het opbouwende. Er komt een motiefje, dat zwelt aan, wordt herhaald en uitgebouwd. Het tweede stuk van Bremen leidt naar iets dat na ongeveer negentien minuten eruitl-komt, en dan stilletjes weer afgebouwd wordt. En de hypnotiserende, repetitieve stukken! Het klopt, een mens wordt er stil van. En wat hij doet bij de bis van Bremen, 1 hand speelt hetzelfde deuntje en de andere gaat loos, frivool-gewijs. Ik krijg het er nog warm van. Dat doet me altijd een beetje denken (al is het volledig anders, 1 hand speelt ook hetzelfde) aan de Berceuse van Chopin. Geweldig mooi ook.

Het mooie aan keith, en onder andere ook dit concert: Als je de stukken meer gaat draaien (en meer keith in het algemeen luistert) worden de "rommelige en vervelende" stukken opeens ook ontzettend mooi.
Het duurt soms even en je hebt een getrained oor nodig!
Ik ben het zeker eens met suicidopolis, al moet dit concert plaats maken voor koln en sun bear

Ik denk dat ik dit zijn mooiste soloconcerten vind. In elk geval mooier dan The Köln concert.

Net een berichtje bij The Köln concert gezet, maar nu ik deze reviews lees wordt dit het volgende live album die ik ga beluisteren...

Hier heb ik slechts een woord voor: geweldig. Keith op zijn best! En inderdaad, ondanks dat het ruim 2 uur piano solo betreft gaat het geen minuut vervelen.

Zoals zovelen maakte ik met The Koln Concert kennis met Keith Jarrett. Direct daarna gevolgd door dit album. Peperdure boxset van 3 LP's.

Ik was de laatste weken veel aan het luisteren naar Sun Bear. Daarom ook nog maar eens naar dit album gegrepen. En ja hoor: niks aan kracht ingeboet. Na ruim 2 uur bleef ik nog stilletjes op mijn stoel zitten nagenieten ...

Keith Jarrett is in 2018 tweemaal getroffen door een beroerte. Hij hield er een verlamming aan zijn linkerhand aan over die pianospelen niet meer mogelijk maakt. De vooruitzichten zijn ook slecht, alleen met zijn rechterhand spelen is niet echt een optie. De wereld zal het vanaf nu dus moeten doen met de vele legendarische opnamen die de beste man achter heeft gelaten. Heb diverse live albums in mijn bezit waaronder deze Bremen Lausanne, concerten uit 1973. Keith, toen 28 jaar jong, improviseert er zoals altijd op los, soms melodieus, soms donker, soms subtiel, soms bombastisch, maar altijd met een grote intensiteit die bij mij altijd bewondering oproept. Lange stukken ook vaak, soms meer dan 45 minuten waarvoor je echt moet gaan zitten, waarna de beloning vaak automatisch volgt. Geduld is een schone zaak.

Ook hier ging het zo. Alleen vond ik beiden recent voor 12,50 (Koln) respectievelijk 12 euro (Bremen/Lausanne). Wat een mazzel!

Maar vooral: wat onvoorstelbaar mooi.