Charles Bradley - No Time for Dreaming (2011)

Charles Bradley, werkelijk nog nooit van gehoord. Geen idee of hij al langer meedraait of dat dit zijn debuut is, volgens Music Meter is dat laatste het geval.
Deze plaat is in ieder geval heel erg lekker, het klinkt absoluut niet als een soul plaat uit 2011, het had zomaar uit, pakweg, 1975 kunnen komen. Enorm veel soul zit er in dit album, en in de stem van Charles Bradley, wie een heerlijk rauwe, schreeuwerige stem heeft.

Veel meer kan ik hier nu niet over vertellen, alleen dat ik Golden Rule by far het beste nummer vind. Ik zet hem nog maar een keer op.


Geweldig.

Recent werd de indrukwekkende documentaire 'Charles Bradley: Soul of America' uitgezonden in 'het Uur van de Wolf'. Je ziet een man die veel heeft meegemaakt en meemaakt en dat hoor je ook terug in zijn muziek. Daarbij beschikt hij over een bijzonder fraaie soulstem, waarmee hij zijn heftige leven en gevoelens briljant kan uiten. Kortom, Charles Bradley maakt fantastische soul, die je echt raakt.

Dit debuut uit 2011 maakte hij bij het Daptone label op 62-jarige leeftijd. Je kan stellen dat het dient als soundtrack bij zijn leven en daarmee bij die documentaire. En omdat Charles veel heftige dingen heeft meegemaakt, hoor je dat ook terug op dit album, wat volstaat met fraaie intense nummers. Sommige mensen vinden bepaalde uithalen te heftig, maar ze zijn oprecht. Zo zingt hij op Heartaches and Pain over de roofmoord op zijn broer van 48 jaar. En dat hoor je natuurlijk terug.

Een intens soul album dus, met intense teksten en intens gezongen. Ik vind het echt indrukwekkend mooi.