Charles Bradley - No Time for Dreaming (2011)

In 2009 was er Lee Fields and the Expressions' ijzersterke "My World" dat me maar bleef boeien, en nu, op de valreep van 2010 is er deze eveneens weergaloze soulplaat van veteraan Bradley die met z'n ruwe en doorleefde stem oude tijden doet herleven. Het album klinkt alsof het eind jaren '60 of begin jaren '70 opgenomen is.

Absolute aanrader voor de echte (deep)soulliefhebber. Zal denk ik nog in menig lijstje op gaan duiken.

Eigenlijk vind ik het oprecht jammer dat het album al gelekt is. Dit had zomaar “mijn album van het jaar 2011” kunnen worden, maar dat zit er nu natuurlijk niet meer in. Charles Bradley levert, zoals ik al hierboven ook al zag staat, een echte rauwe deep soulplaat, in combinatie met een portie funk. Een plaat die qua klank nog een stuk dieper is dan de Sharon Jones & The Dap-Kings catalogus. Wat naar mijn idee dit album zo uniek maakt, is dat niet alleen een authentieke sound heeft, maar zo mogelijk nog origineler is dan de andere soulalbums die dit jaar zijn verschenen. Daarnaast wordt er ook een perfecte balans geboden tussen soul en funk. Charles’ stem vertoont trouwens bepaalde overeenkomsten met een naam die ik overigens ook al hierboven las, namelijk Lee Fields. Het verschil qua albums is dat dit album natuurlijk veel meer soul heeft, en vooral de instrumentatie die op dit album werkelijk subliem is, en daarmee stukken beter is dan dat van concurrerende albums. Favorieten zijn: ‘Why is it so hard’, ‘In you (I found a love)’, ‘Heartaches and pain’ en ‘How long’. Maar damn, 62 jaar en dan nog zo’n stem, dan ben je toch echt retegoed! Op de valreep dan toch voor mij het album van het jaar 2010 geworden samen met het album van Plan B. Dit album verschijnt overigens op het Dunham label, misschien een zusterlabel van Daptone? We hebben er in ieder geval een label bij om in de gaten te houden! Oh ja, en een artiest om in de gaten te houden natuurlijk ook...

Geachte muziekliefhebbers,

Luister dit. En Geniet.

Punt uit.

Daptone mag met deze release toch wel met recht het label in de soulindustrie genoemd worden. De laatste jaren niets meer dan hoogstaande album's

Een prachtig album! Hij heeft een heerlijke rauwe stem die hij goed gebruikt. Zoals Angelo als zei, is de instrumentatie echt subliem. 1 minpuntje: ik hou niet zo van zijn schreeuwerige uithalen.

Dat is inderdaad een flink minpunt, ik hou helemaal niet van de uithalen van Charles Bradley. En bovendien vind ik zijn beheerste zang ook niet zo fijn om naar te luisteren. De gedateerde producties zijn nog wel leuk gedaan, hoewel ik voor echte ouderwetse instrumentaties toch echt liever een jaren '60-'70 soulplaat beluister. Een tegenvaller, had er meer van verwacht gezien het hoge gemiddelde en de lovende reacties. Voorlopig 2 sterren, maar ik zal het nog wat meer kansen geven.

Staan hier echt prachtige nummers op. Wat een heerlijke, pure neger is dit. Hoe deze man zijn verdriet bezingt, schitterend gewoon.
Vind het schreeuwen juist wel lekker. Charles kan het hebben.

Ik weet het nog niet zo goed met dit album. Later meer...

Dankje Daniël.

Zoals beloofd later meer. En hier is dat meer...
Het is eigenlijk heel simpel voor mij: als Daptone als label genoteerd staat is mijn interesse gewekt. Zo heb ik zelfs Daptone een keer getypeerd als het Stax van het heden. Niks mis mee natuurlijk en zo ook weinig mis met deze plaat van Charles Bradley. Goede muziek, goede zanger, goede uithalen, maar het mist voor mij het meest essentiële aan muziek: het komt niet binnen bij mij. Vakwerk dat niet raakt zeg maar. Misschien dat het later eens gebeurd, maar nu een gemiddeld cijfer.

Er staan hier nummers op die mij niet heel veel doen, maar daar wil ik het niet over hebben. Why Is It So Hard? Wat een nummer. Ik hoor daar iemand het leven bezingen zoals bijvoorbeeld Baby Huey dat deed in Hard Times. Een nummer waarbij ik oprechte emotie voel. Ik heb nog weleens het idee dat mensen soms zeggen dat ze kippenvel van een nummer krijgen en dat slechts figuurlijk bedoelen. Van Why Is It So Hard? krijg ik echt kippenvel. Goud.

Charles Bradley, werkelijk nog nooit van gehoord. Geen idee of hij al langer meedraait of dat dit zijn debuut is, volgens Music Meter is dat laatste het geval.
Deze plaat is in ieder geval heel erg lekker, het klinkt absoluut niet als een soul plaat uit 2011, het had zomaar uit, pakweg, 1975 kunnen komen. Enorm veel soul zit er in dit album, en in de stem van Charles Bradley, wie een heerlijk rauwe, schreeuwerige stem heeft.

Veel meer kan ik hier nu niet over vertellen, alleen dat ik Golden Rule by far het beste nummer vind. Ik zet hem nog maar een keer op.


Geweldig.

Ja, dit is zijn debuut. Hiervoor was hij kok.

Ik las het inderdaad al in een, erg leuk overigens, artikel op depers.nl.

Het is weer zo'n typisch Daptone-product geworden. Geen belediging, maar ook geen compliment meer. De laatste tijd begint dat label zich wat als one-trick-pony te profileren en ik heb het nu wel gehoord. De laatste twee Sharon Jones platen waren al niet zo nieuw meer als de eerste twee, maar dan blijkt de kracht van een frontvrouw als Sharon, die gemakkelijk een album kan dragen/redden. Dat mist Charles Bradley een beetje. Zijn nummer op de Daptone-verzamelaar was erg leuk, maar als hij een heel album moet vullen gaat hij snel als een gefrustreerde oude man klinken. Aan een meelijwekkende song als Why Is It So Hard to Make It in America erger ik me dood, net als dat geschreeuw van 'm dat maar blijft komen. Het instrumentale Since Our Last Goodbye komt geen moment te vroeg en mag zich meteen tot favoriete nummer bombarderen. De overige nummers zijn als nummer eveneens zo slecht nog niet, maar weten nooit iets teweeg te brengen. Mede door de zanger, mede door het gebrek aan originaliteit en eigenheid.

Op instrumentaal vlak vind ik dit album top. Maar (ook) ik val een beetje over zijn stem. Hoewel ik Charles zeker niet slecht bij stem vind, lijkt hij af en toe te veel moeite te (moeten) doen. Misschien komt het door zijn leeftijd of is dit gewoon altijd het stemgeluid en performance van de beste man geweest. Ik vind het voor een heel album te vermoeiend. Vreemd genoeg vind ik zelfs een instrumentaal nummer (Trouble In The Land) tot een van de betere nummers van het album behoren. Mijn eindoordeel is niet negatief, maar ook niet positief genoeg om dit album te gaan kopen.

Onbegrijpelijk, zijn stem is met de emotie voor mij de grote kracht van dit album.

Ik vind zijn stem niet per definitie slecht, maar zijn stemgebruik (continu uithalen, waardoor het voor mij teveel van het goede wordt) irriteert me lichtjes.

Ik moet helaas constateren dat zijn stemgebruik me meer dan lichtjes irriteert. Als groot James Brown-liefhebber heb ik per defenitie niets tegen schreeuwerige uithalen, maar van deze man trek ik het toch niet zo goed. Het is natuurlijk veelzeggend, dat ik het enige instrumentale nummer het beste van het album vind.

Instrumentaal is het verder dik in orde, zoals we van Daptone gewend zijn, maar blinkt het ook niet echt uit.

Al met al is dit album toch een tegenvaller voor me, een kleine voldoende voor de moeite.

Trouble in the Land is toch ook echt een (kort) instrumentaal nummer ... en zelfs mijn favoriet.

Met Mehanan Street Band als band dan zit het instrumentaal altijd wel snor. Ook weer op dit album. Maar ik vind het de uithalen van Charles ook minder. Geef mij dan toch maar Lee Fields.
Maar dit album verdient wel een ruime voldoende, met name door de producties.

Wat een heerlijke plaat is dit toch zeg! Wat een soul, wat een stem...pure emotie. Eigenlijk louter sterke nummers en door de werkelijk fantastische productie en instrumentatie verveeld het album geen seconde. Had hiervoor ook nog nooit van de beste man gehoord, maar dit is voor mij ongetwijfeld de ontdekking van 2011



Dit is voor mij een hele grote kanshebber op die titel. Tot nu toe staat ie met stip bovenaan. Nu afwachten of de plaat de tand des tijds doorstaat, anders ben ik gedwongen ruimte gaan maken in mijn top 10..

Kan niet anders dan beginnen met een welverdiende 4,5*

Tot nu toe nog niet erg onder de indruk. De tweede helft vind ik wel een stuk boeiender dan het eerste deel. Vooral dat instrumentale nummer is heerlijk. Nog geen definitieve beoordeling, maar als ik nu zou moeten stemmen zou het rond de 2,5 liggen. Ik zal hem de komende dagen nog wat luisteren.

Een wat authentieke hoes..met de titels op de voorkant, jaren zestig sfeer en een muzikale ondersteuning die diezelfde sfeer moet beamen...welkom Charles Bradley? Nou nee, niet echt. Zijn stem mist het charisma en een dynamiek van een Gaye of Redding. Geen sensualiteit in de nummers en het geschreeuw mist het beoogde effect. En de oooeeehs en babyyyyyy beginnen ook op mijn zenuwen te werken. Als hij zingt over Trouble in the Land, geloof ik hem niet en vind ik het allemaal maar wat geforceerd overkomen. Bij Why is it so Hard, vraagt hij waarom het zo moeilijk is om in America door te breken...dat is niet moeilijk, maar dan moet je wel iets unieks hebben...en dat heeft Charles niet...misschien in het koken, maar met het zingen komt hij niet verder als een matig Holland's got Talent deelnemer.

Ik ben niet heel erg thuis in de Soul, maar kan dit opzich wel waarderen. Probleem is echter dat ik vooral de nummers los erg fijn vind, maar als ik het album in haar geheel luister het me een beetje tegen gaat staan. Na een tijdje begin ik me te ergeren aan de vele uithalen van meneer Bradley, af een toe een nummer als Since Our Last Goodbye had voor mij wonderen gedaan.

3*

...klinkt een beetje alsof je't over chocolade hebt...

Mooi album! Staan alleen maar sterke nummers op. Op mijn cd staan nog twee bonustracks die eigenlijk ook tot mijn favorieten behoren. Het zijn twee covers, heart of gold van Neil Young en stay away van Nirvana.

Recent werd de indrukwekkende documentaire 'Charles Bradley: Soul of America' uitgezonden in 'het Uur van de Wolf'. Je ziet een man die veel heeft meegemaakt en meemaakt en dat hoor je ook terug in zijn muziek. Daarbij beschikt hij over een bijzonder fraaie soulstem, waarmee hij zijn heftige leven en gevoelens briljant kan uiten. Kortom, Charles Bradley maakt fantastische soul, die je echt raakt.

Dit debuut uit 2011 maakte hij bij het Daptone label op 62-jarige leeftijd. Je kan stellen dat het dient als soundtrack bij zijn leven en daarmee bij die documentaire. En omdat Charles veel heftige dingen heeft meegemaakt, hoor je dat ook terug op dit album, wat volstaat met fraaie intense nummers. Sommige mensen vinden bepaalde uithalen te heftig, maar ze zijn oprecht. Zo zingt hij op Heartaches and Pain over de roofmoord op zijn broer van 48 jaar. En dat hoor je natuurlijk terug.

Een intens soul album dus, met intense teksten en intens gezongen. Ik vind het echt indrukwekkend mooi.

Leuk album om af en toe eens te draaien. Maar nergens echt een hoogvlieger. Ik heb het allemaal eens eerder gehoord (vele jaren geleden al) door de grote soulzangers uit die jaren. Wat ik eigenlijk ook mis, is een stukje agressiviteit in de plaat. Het heeft een retro-gevoel, maar mist iets, wat ik bij de andere groten in dit genre (o.a. Wilson Pickett, james Brown) wel vind. Het vlamt nergens echt. Maar de nummers zijn (min of meer) van een constante kwaliteit en de productie is OK.

Daar in tegen staat wel buiten kijf, dat het mooi is, dat je op zo'n respectabele leeftijd nog wordt ontdekt.

Aardige documentaire gezien afgelopen week op BBC Four (nu ook op iPlayer) over Bradley en de weken voorafgaande aan de release van dit debuutalbum. Zo komt z'n achtergrond en privéleven ter sprake, de opnamesessies voor "No Time for Dreaming", zijn er diverse beelden van live shows enz.

Aanbevolen voor iedereen die tot nu toe alleen Bradley's muziek kent. De titel is "Charles Bradley: Soul of America".