Amplifier - The Octopus (2011)

Mijn interesse is ook wel gewekt nu. Een vergelijking met 'A Last Laugh In A Place Of Dying'! Ik hoop dat ik binnenkort de tijd vind om deze plaat te kunnen beluisteren, en dan zullen we vanzelf merken of dit 'een meesterwerk' is. Maar om bovengenoemde plaat te evenaren, zal het toch al heel erg straf moeten zijn..

En battersea, ik vind 4 sterren erg laag voor een historische topper in het genre.

Ik ben nog onbekend met het werk van Amplifier en ben deze nu voor het eerst aan het luisteren en dat bevalt erg goed. Dit past wel in mijn straatje. Een beoordeling komt later nog.

wacht maar, One Last Laugh werd ook pas jaren later in de Cult-status verheven. Zo iets moet groeien... Maar ja, jij hebt m op 1 staan, dus wat praat ik.

Tot twee weken geleden had ik nog nooit van Amplifier gehoord, maar door een recensie op NU.nl werd ik nieuwsgierig naar deze plaat.
Aangezien je niet even naar de winkel kunt rennen om Octopus te kopen, heb ik 'm van het net geplukt.
Bij de eerste draaibeurt had ik na het lange intro (The Runner) het idee dat ik een wat obligate progplaat aan het beluisteren was. Minion's Song klinkt op het eerste gehoor als een tierlantijnig Robby Valentine nummer, maar dan heel veel beter blijkt na de tweede luisterbeurt.
Met Interglacial Spell gaat het pas echt los, ronkende gitaren en dreunende bassen begeleid door een drummer waarbij elke klap raak is.
In het begin lijkt de plaat na zo'n zes, zeven nummers in te kakken om aan het eind weer wat op te leven.
Maar met elke draaibeurt kakt de plaat ook steeds minder in, wat een enorme groeiplaat is dit!
Ineens blijken de nummers die op het eerste gehoor wat voortdrentelen uitgegroeid te zijn tot een meesterwerkje, Bloodtest en The Emperor zijn hier een mooi voorbeeld van.
Al met al is The Octopus een enorme verrassing zo vroeg in het jaar en als de CD via Bol te koop is eind februari, zal de CD snel in huis zijn.
Wat zijn de verzendkosten als ik deze CD via de site van Amplifier bestel en is er ook een versie op vinyl beschikbaar van dit instant meesterwerkje?

Volgens mij zijn de verzendkosten zo'n 4 pond. Volgens mij is er geen vinyl versie uitgegeven tot toe tenminste.

Die van mij is nog onderweg. 'k ben zeer benieuwd. Een meesterwerk in de dop.

De (internationale) recensies liegen er ook niet om, blijft groeien deze plaat!

De afsluiter, Forever And More, is het al helemaal waard om de volle twee uur uit te zitten.
Wat ontaard dat nummer in een geweldige bak herrie!

En Amplifier heeft op hun Bandcamp nog een nieuwe EP online gezet die je gratis kan downloaden! De band zegt dat het meer jams zijn die ze hebben gedaan tijdens het maken van het nieuwe album. Hij heet Fractal.

Ben vooral erg benieuwd naar wat ze er live van gaan maken. Nou ja, even afwachten nog...

Oeh eens opzoek naar de nieuwe Amplifier. Nu heb ik de band niet heel erg hoog in achting, maar ik heb wel beide voorgangers plus ep's. met name het debuut bezit een aantal toppertjes, maar Insider heeft me nooit weten te pakken.

Toen het debuut uitkwam, werden (in de pers) veel paralellen getrokken met die andere band uit Liverpool: Oceansize die op exact het zelfde moment met hun debuut kwam. het grote verschil tussen beide bands lag met name in het formaat: Amplifier bleeft relatief compacte nummers schrijven terwijl Oceansize zich volledig in de proghoek deed wurmen. Als ik de reacties hierboven lees, lijkt dat verschil echter volledig te zijn verdwenen.

Ik weet niet waar Amplifier vandaan komt maar Oceansize komt in ieder geval niet uit Liverpool maar uit Manchester.

Edit: Ik heb het ff opgezocht en Amplifier komt ook uit Manchester.

oeps, mijn geheugen liet mij in de steek

Onvoorstelbaar dat ik hier niemand hoor over de productie. Spacey is 1 ding, maar vaak klinkt t gewoon brak, onafgewerkt, slecht. Dit is niet te wijten aan mijn pindakaas, want beter kan deze niet. Houd me voorlopg tegen om dit af te luisteren.

Zie mijn post van 14 januari jl. !

Brak en slecht is zeer overdreven en onafgewerkt zeker niet want ik hoor nog steeds allerlei geluidjes, laagjes etc. Het zal puur een budget-probleem zijn. Niet pinda-kazen maar kopen, steunen die hap deze jongens verdienen het. Een opgeblazen geluid á la Muse vind ik overigens ook niks en aan de andere kant deze productie is nog altijd beter dan de k#t-productie van Metallica's St.Anger !

November 2006 waren ze in elk geval erg sterk en bovendien zeer sympatiek !
YouTube - Amplifier @ W2 Den Bosch 04/11/06

Ik heb mijn ticket voor Nijmegen al klaar liggen, helaas dat het concert in Tilburg samen valt met Rush in Ahoy.... ;-

Moesten al die bands nu eens rekening houden met een groot deel van hun doelpubliek (studenten en andere jongeren) dan zouden ze niét in de examenperiodes tussen midden mei en eind juni afkomen (met name Amplifier, Explosion in the Sky, Rush, Iron Maiden, Sufjan Stevens, Neal Morse, Riverside, QOTSA en waarschijnlijk nog een paar die nog aangekondigd zullen worden).

On topic: heb de plaat eergisteren in z'n geheel beluisterd en als-ie al moet groeien, dat moet hij serieus groeien, immers een reflectie na twee dagen leidt me tot het poneren der volgende stelling (wow dit klonk archaïsch): 'soep' en 'brei'. Maar wel eentje waarvan ik het groeipotentieel zeer zeker mogelijk acht. Enkele uitschieters voor zover ik het me herinner: nrs 6, 7, 8, 9, 10, 15, 16 (die alleen al vormen voor veel bands een full cd van een 55-tal minuten ). Niet slecht dus, ik ga hier meer naar luisteren. Wel een grote brok natuurlijk, '2 uur muziek op uw facade gesmeten in ene keer' om 't in 't Gents te zeggen. En 2 uur gitaar-bas-drums, ja dat kan niet anders dan soms eens inzakken wat betreft originaliteit en het bij-de-les-blijven. Misschien eens een keyboard bij betrekken (en niet alleen voor die effectjes hier en daar). Maar dat tast dan weer de ziel van Sel en de zijnen aan misschien?

De lengte vereist een hoop doorzettingsvermogen, maar er zit een hoop potentie in deze CD's. Men neemt er duidelijk de tijd voor hun muziek en dat werkt soms tegen je. Maar in de gevallen dat er iets lekker doorkomt......... geen bezwaren. Ik vind het een origineel werkstuk, wat met minimale middelen tot stand is gekomen. Hier en daar had het wel wat effectiever en sneller to the point gemogen.

The Octopus is het derde album van het Britse rocktrio Amplifier. Hun muziek valt in een notendop te beschrijven als Pink Floyd meets Kyuss, al hebben ze soms ook wel de neiging om wat meer richting Oceansize te gaan.

The Octopus komt er vier jaar na het lichtjes teleurstellende Insider. Misschien daarom dat de band aardig zijn best heeft gedaan om hype te creeëren. Samen met een klein legertje bereidwillige fans werden op allerlei fora Amplifier topics gestart, steevast door gebruikers met de Octopus-avatar. Dan was er nog wat mysterieus gedoe rond het achterliggende concept (zie bijvoorbeeld deze redelijk lelijke website) dat naar typische pretentieuze progrock gewoonte over 'alles en niets tegelijkertijd' gaat: ...referencing the human condition, infinity and entropy, everything and nothing. Voor zij die hierdoor wat afgeschrikt worden door dit psychedelisch gedachtengoed: geen nood, dit album is perfect luisterbaar zonder je te verdiepen in alle theorieën, zo heb ik het ook gedaan.

Amplifier werden klaarblijkelijk beïnvloed door het recente succes van Mastodon. Zo had Interglacial Spell probleem op Crack the Skye kunnen staan; al grijpen ze wel vaker terug naar spacerock die als rustig bindmiddel dient tussen de vettige stonerrock. Dat geeft hun de nodige eigenheid, want of ze bij de harde passages het duel aankunnen met Mastodon durf ik te betwijfelen, want Amplifier zoeken iets te zelden de grenzen op. Ze kleuren steevast binnen de lijntjes, met de uitzondering dat je hier wel twee volle uren muziek krijgt voorgeschoteld. Het gevolg is logischerwijs dat de combinatie van de vrij trage ritmes die als een soort oorlogstrommel de strijd verklaren aan je gehoor met de lage gitaarklank en diepe zangstem maken dat het allemaal wat slepend aanvoelt.

Qua klank is het een beetje wennen aan de productie. Het gitaargeluid is merkelijk ruwer, en de drums galmen te veel, waardoor ze nogal hol klinken. Soms komen ze ermee weg, soms ook helemaal niet, afhankelijk van het nummer. Met de koptelefoon heb ik bij momenten ook wat last van de basgitaar, die wat lijkt te resoneren. De muzikale easter eggs (einde Utopian Daydream, intro The Wave) hadden voor mij dan weer niet gehoeven, ze storen hier meer dan dat ze extra's bieden door hun ongewild komisch karakter. Dieptepunt hiervan is zeker te vinden op 'Interstellar', waar Sel Balamir's zang "go faster than a laser beam" wordt vergezeld van, jawel, het zogezegd geluid van een laserstraal. Ugh...

Muzikaal is Amplifier er nog wat op vooruit gegaan. Het is indrukwekkend dat ze dit met z'n drieën in elkaar hebben gestoken, want het gitaarspel is gevarieerd en zeker geen typische powerakkoord-rockmuziek. De percussie is wat simplistischer, maar drummer Matt Brobin weet de muziek wel op de juiste momenten lekker op te zwepen.

De link die hier werd gemaakt met The God Machine kan ik beamen, vooral wat betreft de rustige stukjes sfeerschepping die ze inbouwen. De intro van het titelnummer is een uitstekend voorbeeld hiervan. De kalme passages zijn een hypnotiserende mix van gitaargetokkel en quasi fluisterende zang. De galmende drums in combinatie met het kabbelende gitaarspel doen me denken aan een schip dat stuurloos ronddrijft op zee, bij valavond, en plots begint iemand een horrorverhaal te vertellen over de kraken. Zoals het venijn dan ook schimmerig onder het wateroppervlak verstopt blijft, zo bouwen ze de spanning hier geniaal op om dan tot uitbarsting te komen in feedbackrijke geluidsorgieën die te vergelijken vallen met Feedbacker van Boris (ja, ik heb die vergelijking net gemaakt). Waarlijk een meesterlijk nummer.
Tweede uitschieter op de eerste cd is 'Trading Dark Matter on the Stock Exchange'. Met een dikke elf minuten is het het langste nummer van het album, en al vanaf de speelse gitaarintro is het raak. Fantastisch opbouwend nummer met dito gitaarsolo, een sfeervolle mastodont ( ) die zich kan meten met het beste van deze band.

De tweede cd vind ik voorlopig nog wat minder, al kan dat ook zijn omdat ik die minder geluisterd heb. Met name 'Bloodtest' vind ik maar een fillertrack, en het hierop volgende Oscar Night gaat nogal de melige toer op. Het aansluitende embryo is letterlijk een fillertrack, en zo heb je dus 13 minuten waarop het album wat inzakt. Gelukkig is de afsluiter Forever and More weer een positieve uitschieter, vooral door het intensief drumwerk.

The Octopus is een monsterlijk album, twee uur zware hardrock die duidelijk beïnvloed is geweest door stonerrock. Geen makkelijke zit dus, en kwalitatief niet altijd even consistent, maar wel een aanrader voor fans van pakweg Tool en recente Mastodon. Waarschijnlijk gaat het in de toekomst allemaal vlotter binnen gaan, als het hele album wat heeft kunnen groeien, en alles beter op zijn plaats is gevallen. Tot dan houd ik het op 3.5*, waarvan zeker een halfje voor de moeite is.

Ik heb 'm net voor de eerste keer beluisterd. Een eerste indruk: Porcupine Tree, Motorpsycho en Pink Floyd met Syd Barrett bundelen de krachten, maar hebben een mindere dag. Dit zal waarschijnlijk een beetje streng zijn, en ongenuanceerd, en daarom ga ik deze plaat nog wel wat kansen geven. Misschien komt die klik dan toch, en na een eerste luisterbeurt kan ik vrijwel nooit echt veel zeggen over een plaat.

In Forever & More moet ik onmiddellijk aan... Feeder denken! Voorts denk ik aan Kyuss en stoner in 't algemeen, inderdaad ook heel wat Motorpsycho. De link met PT vind ik wat verder gezocht, maar is sporadisch wel mogelijk. Maar hey, de invloeden komen echt van overal. Vergelijk gewoon maar eens Planet of Insects (beuken!) met Minion's Song (bombastisch met koor à la Carl Orff) met Utopian Daydream (ambient, zweverig) met The Sick Rose (oosterse invloeden)... Meesterwerkje.

echt 2 uur luisterplezier! veel tempowisseling, dan weer even rustig, dan weer ruig veel geluiden, ik vindt het heerlijke muziek!

Erg goed album. Mooie variatie in nummers maar zoals al eerder gezegd, dit is niet een album wat je in één zit af luistert. En dat is wel een minpuntje wat mij betreft. Maar er zitten prachtige en geniale nummers tussen. Ik denk dat dit een album is wat nog heel ver kan groeien, vooral als je er helemaal in opgaat. Denk aan een albums als Brave van Marillion. Vanaf het begin al goed, maar naarmate je het album vaker draait gaat hij heel diep je systeem in. Ik ga dus mee met de opmerking van Nicoot dat dit een meesterwerkje kan worden. Ik zet nu al in op 4

Gajarigon heeft hier een prachtige recensie geschreven waarbij ik hem in vele opzichten kan volgen. Mooi om vast te stellen dat mensen toch erg de moeite doen om zo'n " zware brok" als The Octopus te bespreken. En gedetailleerd dan nog.

The Octopus is tot op heden voor mij het beste wat ik in 1 totaalconcept als plaat heb gehoord in 2011, maar het jaar is nog jong.
Fantastische plaat, maar ........ inderdaad, hier en daar hoor je opmerkingen over de productie, onsamenhangendheid misschien, enz.

Ik zou de diegenen die de plaat hebben en die er nog niet zoveel naar hebben geluisterd toch adviseren om die stuk per stuk en diepgaand te blijven ontdekken.
Het is inderdaad echt een groeiplaat.

Gisteren nogmaals enkele tracks beluisterd op een goede hifi-set (sorry,beetje onbescheiden) om vast te stellen dat het plaatje klopt en dat een groot aantal nummers gewoon meesterwerken zijn, zoals The Runner, Minion's song, The Octopus, om er maar een paar te noemen.

Ik kende de band tot voor kort niet en ben nogal sceptisch ten aanzien van progbands maar deze Amplifier (en ook Porcupine Tree) heeft bij mij toch veel losgemaakt.

Ik wens mijn collega's muziekliefhebbers veel luisterplezier.

Dit is een plaat waarvan ik echt enorm onder de indruk zou zijn, mochten alle nummers erg sterk zijn. Helaas is dit niet het geval; waarmee ik de plaat niet wil afschilderen als "gezocht meesterwerk dat de vooropgestelde ambitie niet waarmaakt". Het is weliswaar een zeer ambitieus project, maar om het de grond in te boren, staan er toch gewoon te goeie songs op. Dat zou dus geheel onterecht zijn. Het is wel een plaat die zich niet onder één noemer laat plaatsen, een hele hoop grote namen gelden als invloed, en al die invloeden worden door Amplifier tot een eigenzinnig, soms zelfs mysterieus eigen geluid gesmeed. In een persbericht werd gezegd dat deze plaat geluiden laat horen van Led Zeppelin tot Pink Floyd, en daar kan ik enkel in meegaan. Een hele rist andere namen schieten me ook nog tebinnen, zoals Motorpsycho, Kyuss, The God Machine, Porcupine Tree en de bombastische Carl Orff (allemaal al genoemd hierboven). Soms heerlijk log ('The Wave'), dan weer wat sneller; de ondertoon is wel duister, dat moet gezegd. Kortom, erg sterke plaat, en ik begrijp wel dat dit het concept is (2 platen van elk 8 songs, de 8 tentakels van een octopus, zou ik denken). Maar één octopus was wat mij betreft wel genoeg geweest.

3,5 sterren

Ge moet wel uw sterren geven eh AOVV

Dit ga ik toch eens beluisteren, lijkt nog iets voor mij.

Heb ik inmiddels gedaan, maar terwijl ik bovenstaand bericht aan het typen was, kreeg ik te horen dat ik dringend even ergens heen moest, en heb ik het bericht maar snel afgemaakt en ben ik vertrokken.

Wat een overdonderende luisterervaring! Na het geweldige debuutalbum, zakte het iets (een heel licht kuiltje maar) in met de opvolger.
En toen konden we 5 vijf jaar wachten, maar imho was het het wachten meer dan waard. Los van grote platenmaatschappijen hebben de heren een meesterwerk in elkaar gezet. Donker, beklemmend, overdonderd, zwaar, episch, zomaar wat karakteristieken van het geluid die mij naar boven komen.

Dit album gaat voor mij hoog eindigen in mijn jaarlijst van 2011!

WAT MOOI WAT MOOI!!

Na een maand of vier durf ik hier wel iets over te zeggen. Het debuut van Amplifier vond ik erg de moeite waard, maar duurde wat te lang. De tweede plaat heb ik (nog) niet gehoord.

The Octopus vind ik ook erg de moeite waard. De speelduur staat me niet zo tegen, maar ik heb dit wel in etappes moeten luisteren. De hele plaat achter elkaar luisteren vind ik wat teveel van het goede. Uiteindelijk kun je op deze manier wel alle puzzelstukjes in elkaar leggen en vervolgens de plaat in zijn geheel luisteren. Dan lijkt alles goed aan te komen.

Bovengemiddeld goed album, met enkele mooie momenten en goede gitaarriffs. Met name de eerste cd is erg goed. Jammer alleen dat ik het theatrale van The Minion's Song niet meer zo duidelijk naar voren hoor komen in de rest van het album - zoiets mag ik wel. Maar toch - een prima album dat hier en daar wat treuzelend en onopvallend overkomt maar ook enkele sterke songs kent.

Op zich is The Minion's Song helemaal geen slecht nummer, maar één zo'n theatraal en behoorlijk obligaat progrock nummer is net lekker (zelfs voor een Queen liefhebber zoals ik).
Het zwaardere geluid wat na The Minion's Song wordt ingezet spreekt mij persoonlijk juist weer (heel) wat meer aan.
Gisteren de gehele plaat weer met erg veel plezier beluisterd en eigenlijk zijn alleen Fall of the Empire (iets te veel accoorden schuiven) en Oscar Night // Embryo (beetje flauw acoustiekje) wat mij betreft de mindere broeders op dit verder erg goede album.

Erg hoog gewaardeerd op Progarchives. Ik kende de band niet..

Al was ik wel op de hoogte van het werk van Porcupine Tree en Oceansize, waar velen mee gooien om deze band te plaatsen...

Ik ben sinds jaar en dag een fervent liefhebber van spacerock...

Nu is dit geen spacerock, maar eerder een soort indie/alternative progrock, met spacey elementen...

Het klinkt nogal knullig, rommelig en lawaaiig en kan me voorstellen dat het aanslaat, omdat het zo'n typische moderne sound heeft, zoals Tool, Radiohead, Oceansize, Porcupine Tree...

Spacerock is voor mij toch wat bezwerender, zweveriger en bevat meer etnische elementen...
Deze gasten, pakken een thema, melken dit uit, en hopen dan een space-sfeertje te zetten. Ik vind het echt niet zo heel slecht, maar dit gaat niet één van mijn favorieten worden...