Roxette - Charm School (2011)

Een nieuwe Roxette, verrassend.

Spannend!!!!! De oude helden terug met een nieuwe plaat!!!!! Maar wat nu te doen... Blind bestellen en misschien teleurgesteld worden..?? Toch eerst even luisteren en dan misschien bestellen..?? Of wordt het alleen luisteren en concluderen dat de chemie weg is...??
De eerste single "She's got nothing on..." neemt de twijfel vooralsnog niet weg. Lekker typisch Roxette-singletje, maar het pakt me nog niet. Misschien valt er later nog een kwartje.
Wel zeer veel respect voor deze heer en dame!!! (en dat ontbreekt helaas nogal op dit verder prachtige forum...)

Een nieuwe Roxette?
Weet Friek er al van?

Als je op youtube Roxette Charm school intikt kun je 30 sec. van elk nummer beluisteren.
Deze cd is echt de moeite waard!

Net het album beluisterd... en toch best lekker hoor. Ik word er bijna wat nostalgisch van...

Het album doet me het meest denken aan de crash-boom-bang tijden maar met een vleugje joyride, al moet ik zeggen dat ik de latere cd's nooit zoveel heb beluisterd. Echte dikke knoeperds van hits zitten er niet tussen denk ik en het is wat aan de tamme kant soms, maar toch moet je hem als (oud)liefhebber even luisteren.

Schrik er niet teveel van dat per gessle ook nog eens wat liedjes (mee)zingt: het valt best mee...
De bonus meuk had wat mij betreft achterwege kunnen blijven. Aardig zo'n mini greatest hits, maar het leidt een beetje af van het nieuwe album en zo spectaculair zijn de uitvoeringen ook niet.

Hum, dan toch maar blind bestellen..?? Is wel spannend en leuk natuurlijk...

Stiekem vind ik Roxette best leuk. De cd's look Sharp, Joyride en een verzamelaar staan keurig in de kast. Dus ik was best benieuwd naar de nieuwe plaat. Deze valt wat mij betreft helemaal niet mee. Natuurlijk staat er typisch Roxette materiaal op maar zo goed en catchy als eerder genoemde albums is het nergens.

Ik ben al sinds eind jaren '80 een supergrote Roxette-fan. Ik heb 115 Roxette-songs op m'n i-pod staan (en ik vind ze allemaal zalig goed) en je kan dus gerust zeggen dat Roxette mijn favoriete groep is.

Maar ook IK moet spijtig genoeg toegeven dat in die 9 jaar stilte er iets is veranderd ... dit album heeft een paar hoogvliegers zoals de 1ste song (Way out), de 4de song (Speak to me) en natuurlijk de 3de song wat hedendaags een grote hit is (She's got nothing on but the radio).

Maar al de rest is middelmatig at best en daardoor is het album een bittere tegenvaller. De ROCK in Roxette is minder aanwezig (herinner je nog songs als "Fireworks" en "Opportunity nox") en Per & Marie proberen tevergeefs een modern tintje aan hun songs te geven. De balades zijn mooi maar inderdaad veel te tam en blijven nauwelijks hangen.

Room Service vond ik altijd hun zwakste album maar het doet pijn om te moeten toegeven dat dát album een meesterwerkje is t.o.v. dit album hier.
Enfin - misschien dat het volgende album dit duo terug op de juiste weg kan duwen.

Maar dit is een tegenvaller .....

Misschien ben IK wel veranderd in die 9 jaar tijd en is de NIEUWE Roxette niet meer aan mij besteed, lol.
Of misschien heeft dit album wat tijd nodig om zich te plaatsen ....

Bye for now

Klinkt veelbelovend. Na Crash!Boom!Bang! heb ik Roxette niet meer gevolgd.
De single van Room Service (Centre Of The Heart) vond ik ook nog best te pruimen.
Roxette is jeugdsentiment én de eerste band waar ik een album van kocht (Joyride..toen nog op tape)

Tsja,
ook deze oude fan is inmiddels vele luisterbeurten verder en moet ook tot een tragische conclusie komen; het is niet meer wat het geweest is... Er wordt inderdaad minder hard gerockt en ook de ballades komen niet meer zo hard binnen als vroeger. Daarnaast vind ik het een beetje genant worden als twee (bijna?) vijftigers zingen over mensen die niets anders aan hebben dan de radio en een grote roze auto... Verder mis ik de humor en de knipogen die eerder werk kenmerkten (herinnert u zich nog de heerlijke zelfevaluatie aan het einde van Dangerous? "Due to the exceptionally weakness of this song, play it loud!)
Leuk om weer eens wat te horen van de oude helden, jammer dat de verwachtingen verre van ingelost worden...

Lekker album zeg!!

niks veranderd dus

Heel aardig nieuw album van Roxette.

Ik vind deze plaat een mooie comeback. Klinkt vertrouwd, maar ze vallen niet in herhaling. Op een paar mindere nummers na, staan hier veel sterke songs op.

Soms ben je bezig met opruimen en dan ontdek je dat op je hard disk nog de dual disk versie van dit album staat - in totaal 24 nummers ipv de 12 hierboven.

Die 2e cd bevat uitsluitend live nummers en dan is het bijzonder om te horen dat de band staat als een huis, maar dat Marie toch wel minstens een octaaf heeft moeten inleveren. Dat hoor je het duidelijkst in Wish I Could Fly, Perfect Day, Listen to Your Heart - en dat zorgt ervoor dat things will never be the same - heel jammer, een heel fijne popstem is verloren gegaan

Was twee weken terug in Antwerpen (jazeker! kadootje van mijn vrouw en die vroeg zich stiekem af of ik het nog wel leuk zou vinden... Natuurlijk!!) en dacht toen ze het podium op kwam strompelen: och, och, moet dat nou.... Maar ze zat daar twee uur lang te genieten, was volledig ok met het feit dat ze bepaalde noten niet meer haalde en de band was volledig flexibel op haar ingespeeld. Het "och och" draaide om naar groot respect!

Bij het doorspitten en herinrichten van de cd wand kwam ik dit album tegen, welk ik in de tijd van de release weinig aandacht heb gegeven. Veel mensen haalden hun neus misprijzend op wanneer de naam Roxette viel, maar door het langdurig wegblijven van ABBA in de jaren '80 werd Roxette een soort Zweeds opvolger. Meer dan andere acts als Ace of Base wist de groep, eigenlijk bestaand uit het beroemde duo per Gessle en Marie Fredriksson, grote stadions in Azië en Zuid-Amerika gevuld met 80.000 mensen op zijn kop te zetten. in de jaren '80 en '90 hebben ze een niet onaardig oeuvre afgeleverd waar heel wat parels tussen zitten. Ontelbare hits (meerdere in de Bill mBoard top 100) en mondiaal succes.

Zelf stapte ik in bij look Sharp met het onovertroffen chances en de prachtige ballad Laten to your heart. Met Joy ride wisten ze het succes te consolideren en hun eigen stijl en sfeer verder uit te werken.

Terug naar Charm School, naar nu blijkt een hee fris en afwisselend album waarvan diverse tracks zo op Joyride hadden kunnen staan. De composities zijn afwisselend up-tempo pop en ballads, meer aangename arrangementen. Sommige tracks hebben qua compositie een sixties-seventies feel, maar zijn door de moderne productie echt van “nu”. Marie Fredriksson is nog erg goed bij stem en de ballads worden prachtig gezongen.

Uiteindelijk heeft Roxette in 20 jaar tijd tien albums uitgebracht die allemaal wel enkele interessante tracks bevatten. Joyride heb ik destijds grijsgedraaid, tracks als Spending my time en Fading like a flower en met name Things will never be the same, staan tot aan vandaag als een huis.

Tussen 1984 en 2013 bracht Marie Frederiksson ook nog acht Zweedstalige albums uit, die in Scandinavië heel succesvol waren, haar albums wijken af van het Roxette idioom en worden ook door critici hoog gewaardeerd. Zij verzorgde ook gastrollen op albums van o.a. Frida Lyngstad (Djupa Andetag).

In 2002 werd Marie Frederiksson met een hersentumor in het ziekenhuis opgenomen, er volgde een lang en intensief behandeltraject dat diepe sporen trok door haar leven. Toch kwam ze terug, solo én met Roxette, vrijwel tot het einde wilde ze muziek blijven maken voor haar fans en followers.

In december 2019 is ze overleden op 61 jarige leeftijd, in januari 2020 is er een IM concert georganiseerd dat kort daarna in Zweden op tv was te zien. De internationale muziekwereld verloor aan haar een getalenteerde, bijzondere en heel sympathieke zangeres.