The The - Infected (1986)

Ook zo'n plaat die vroeger grijsgedraaid is

Een van mijn favoriete CD's (of LP's zoals je wilt) aller tijden. Gewedig krachtige, soms enge nummers. Beetje deprimerend maar wel erg lekker.

Op deze LP is Neneh Cherry overigens voor de eerste keer goed te horen.

Knappe plaat, en nadien zou er nog veel meer moois volgen, en dit was al go goed!

Mooie donkere gemene plaat. Wie hem kent begrijpt wat ik bedoel.

Slow train to dawn.......ECHT MOOI.

de beste van matt johnson , alias the the , als je hem koopt op cd , zoek dan de uitgave waar er bonus tracks opstaan , namelijk langere versie's van enkele nummers , dit is ook één van de beste 50 platen aller tijden , als je dit niet kent , blindelings kopen er gaat een wereld voor je open

Helemaal mee eens. En mocht je nog ergens de video cq DVD uitgave tegenkomen met de clips, kun je die ook blindelings meenemen.
'Slow train to down' waarbij Matt Johnson machinist is van een stoomtrein en waarbij Neneh Cherry om de rails vastgebonden ligt. Schitterende beelden.

Hoogtepunt vind ik 'Heartland', waarbij de tekst nog steeds actueel is: sprekend over de UK 'This is the 51rst state of the USA'

Infected vond ik toch wel een stukje minder dan Soul Mining. Ik draai de cd dan ook nooit hoewel er best een aantal leuke nummers opstaan. 3,0
Maar gezien de enthousiaste reacties zal ik 'm weer eens gaan draaien, wie weet dat mijn beoordeling wel stijgt?!

"Slow Train To Dawn" met Neneh Cherry op haar best. En inderdaad "Heartland".
Ik vond het na dit album wel allemaal minder worden.

Het verbaast me dat deze 'Infected', vaak als de mindere van 'Soul Mining' wordt genoemd. Voor mij zijn ze gelijkwaardig en beiden absolute topalbums.
Ik hou van de sound van deze plaat, zo veel power.

DIt is voor mij ook de beste The The. Gekocht op aanraden van een engels meisje toen deze plaat net uit was. Zoals hierboven staat: een 'gemene' plaat en dat slaat de spijker op zijn spreekwoordelijke kop.

De rest van The the is ook van hoge kwaliteit maar heeft vaak niet dat gemene, onheilspellende dat deze plaat van het begin tot het einde ademt.

Foral slow train to dawn: wow wat een song...

@ Flipper: O, ik dacht dat Adrian Borland om de rails vastgebonden lag.

Niet echt leuk Pieter Paal

Video-clip toegevoegd!

Ook geniaal onheilspellend is het profetische Sweet Bird of Truth. Bizar dat deze videoclip twintig jaar oud is. Matt "Nostradamus" Johnson!

Laat ik die nu net hebben voor de liefhebber...

Als je dit nou kan waarderen, alleen het mag nog iets meer avantgarde en/of industrial, luister dan ook eens naar Foetus. "Hole" is een goeie om mee te beginnen. De heren kennen elkaar, zijn bevriend, en dat is te horen.
Deze is echt van top tot teen geweldig! Twilight Of A Champion is mijn favoriet. Matt Johnson maakt de eighties genietbaar!

Album staat nog steeds als een huis. Donker, somber en immer dreigend. Heb net het clipje van Heartland toegevoegd. Mooiste nummer van de plaat, met prachtige piano-riedeltjes en harmonica.
Thematiek van het nummer is dat er veel britten in de jaren '80 waren die het Groot Brittanië onder Thatcher zagen als een verlengstuk van de VS van Reagan: The 51-state. Ook New Model Army heeft daar een mooi nummer over gemaakt (heet niet geheel toevallig 51-state en is uit hetzelfde jaar als dit album)

Ook de clip die indertijd het nodige stof deed opwaaien - die van Out Of The Blue - toegevoegd.

Drie jaar na Soul Mining sloeg TheThe terug met dit klassieke album, waarmee het zich definitief aan de top van de alternatieve pop vestigde. Infected behandelt de onmenselijkheid in de moderne maatschappij, politiek, de veramerikanisering van Engeland en uiteraard ook weer verlangens die niet bevredigd kunnen worden. In tegenstelling tot zijn voorganger klinkt Infected, bijna twintig jaar later, wel enigszins gedateerd en typisch jaren 80. Wellicht komt dit door het veelvuldige gebruik van blaasinstrumenten. Aan de kwaliteit doet het in elk geval niets af. Hoogtepunten zijn Out of the Blue (Into the Fire), Heartland en Sweet Bird of Truth. (R.H. 2003)

Goh, ik vind juist Soul Mining nogal gedateerd klinken. Zo zie je maar.

Ik heb even alle (volledige) video's van dit album toegevoegd.
Wel mijn excuses naar degene(n) die de video's van Slow Train to Dawn en Angels of Deception hebben/heeft toegevoegd, die heb ik veranderd, en daarna weer terug gezet, maar nu staat het wel onder mijn naam.

Excuses!

Wat me het meeste bij blijft van het nummer Infected is de geweldige combinatie van percussie en drum. Het maakt het een industrieel geheel. Het doet me aan de band Foetus denken, met een groot verschil, dat de toegankelijkheid van Matt Johnson me meer aanspreekt. Trent Reznor van Nine Inch Nails heeft zeker naar dit nummer geluisterd toen hij aan Pretty Hate Machine begon.

Als je dan vervolgens Out Of The Blue hoort, dan is er sprake van een totaal andere aanpak. Dit klinkt een stuk rustiger, en hier is een grotere rol weg gelegd voor de gitaar. Verder hoor ik een breed scala aan instrumenten in een harmonisch geheel waardoor het niet chaotisch wordt.

De haat / liefde verhouding met Groot-Brittannië die wordt bezongen in Heartland klinkt nu wel ironisch. Het is een aanklacht tegen het Amerikaniseren van Groot-Brittannië. Dit is komisch te noemen vanwege de latere verhuizing van Matt Johnson naar de VS. Wel het beste compositie van zijn hand in mijn ogen. New Model Army had in dezelfde periode ook een nummer over de 51st state of the USA.

Angels Of Deceptionopent heeft een heerlijke drive en bouwt op tot een swingend geheel. Matt Johnson bezit een genialiteit om zijn kritische teksten in mooie pakkende songs te stoppen, die ondanks dat ze complex in elkaar zitten niet al te moeilijk over komen.

En dan zitten we opeens in het New Orleans van de jaren 50 vanwege de mooie opening van de saxofoon in Sweet Bird Of Truth. Vreemd genoeg moet ik aan Orange Crush van REM denken. Verder bedenk ik me weer eens waarom ik de artiest Matt Johnson zo lang links heb laten liggen. Ik heb zijn beste 2 albums al jaren in bezit.

De hoofdrol bij Slow Train Of Dawn ligt echter wel bij Neneh Cherry, die hier duidelijk laat horen dat ze meer in haar mars heeft dan de Hiphop artiest waarmee ze later succes boekte. Een beetje de Nelly Furtado van eind jaren 80. En dat is een groot compliment.

Bij Twilight Of A Champion komen na het getoeter van auto’s de blazers weer terug waarbij mijn gedachten naar een druk kruispunt in een grote stad gaan. Zo overdonderend dat de blazers geïntroduceerd worden, zo subtiel verdwijnen ze weer.

De afsluiter The Mercy Beat opent met een stukje gitaarspel dat zo door Johnny Marr van The Smiths had kunnen zijn. Dus hier sluit Infected af waar Dusk verder gaat. Daar verleend Johnny Marr dus daadwerkelijk zijn medewerking als voltallig lid van The The.

@Flipper

[quote="Op deze LP is Neneh Cherry overigens voor de eerste keer goed te horen. [/quote]

volgens mij is dat op deze: Rip Rig + Panic - God (1981)

Zowel deze als zeker ook Soulmining en ook in iets mindere mate Mindbomb zijn pareltjes die bijna niemand nog ontdekt heeft... Good morning beautiful...

Plaat is in tegenstelling tot zijn "debuut" Soul Mining niet goed gerijpt. Vind 'm vrij vlak, klinkt ook niet mooi, teveel toetsen, zeurderiger dan Soul Mining ondanks pareltjes als Sweet Bird en Heartland.

Mijn favoriete album van The The, beter zelfs dan hun debuut "Soul Mining" dat ik hiervóór nog eens heb beluisterd. Nummers die er voor mij op dit uitstekende album uitspringen zijn o.a. de prachtige opening 'Infected' en 'Slow train to Dawn'. The The behoort voor mij tot de betere alternatieve jaren tachtig bands.

4,5*

Voor mij een teleurstellende opvolger van Soul Mining, deze plaat heeft mij nooit echt gelegen en ik heb het vinyl eigenlijk bijna nooit meer gedraaid.
Ik zag het album voor een schappelijk prijsje op CD liggen en kon de verleiding toch niet weerstaan, gisteravond voor het eerst sinds lange tijd weer gedraaid.
Buiten het titelnummer, Heartland & Sweet Birth Of Truth blijft het gevoel het zelfde: ik had meer van de plaat verwacht.
Ik gooi het album binnenkort in mijn rotatielijst, wellicht dat dat nog een andere mening gaat opleveren.

Plaat weet mij gewoon niet te raken, is al ca. 30 jaar het geval, Twilight Of A Champion bijvoorbeeld is een misbaksel.
Ik ga gauw weer naar zijn overrompelende debuut luisteren.

Ook een band waar ik wel eens van gehoord heb, maar waar ik niets van ken.
Ik luister nu naar Heartland en dat is wel echt een prachtige song.