The The - Infected (1986)

Wat me het meeste bij blijft van het nummer Infected is de geweldige combinatie van percussie en drum. Het maakt het een industrieel geheel. Het doet me aan de band Foetus denken, met een groot verschil, dat de toegankelijkheid van Matt Johnson me meer aanspreekt. Trent Reznor van Nine Inch Nails heeft zeker naar dit nummer geluisterd toen hij aan Pretty Hate Machine begon.

Als je dan vervolgens Out Of The Blue hoort, dan is er sprake van een totaal andere aanpak. Dit klinkt een stuk rustiger, en hier is een grotere rol weg gelegd voor de gitaar. Verder hoor ik een breed scala aan instrumenten in een harmonisch geheel waardoor het niet chaotisch wordt.

De haat / liefde verhouding met Groot-Brittannië die wordt bezongen in Heartland klinkt nu wel ironisch. Het is een aanklacht tegen het Amerikaniseren van Groot-Brittannië. Dit is komisch te noemen vanwege de latere verhuizing van Matt Johnson naar de VS. Wel het beste compositie van zijn hand in mijn ogen. New Model Army had in dezelfde periode ook een nummer over de 51st state of the USA.

Angels Of Deceptionopent heeft een heerlijke drive en bouwt op tot een swingend geheel. Matt Johnson bezit een genialiteit om zijn kritische teksten in mooie pakkende songs te stoppen, die ondanks dat ze complex in elkaar zitten niet al te moeilijk over komen.

En dan zitten we opeens in het New Orleans van de jaren 50 vanwege de mooie opening van de saxofoon in Sweet Bird Of Truth. Vreemd genoeg moet ik aan Orange Crush van REM denken. Verder bedenk ik me weer eens waarom ik de artiest Matt Johnson zo lang links heb laten liggen. Ik heb zijn beste 2 albums al jaren in bezit.

De hoofdrol bij Slow Train Of Dawn ligt echter wel bij Neneh Cherry, die hier duidelijk laat horen dat ze meer in haar mars heeft dan de Hiphop artiest waarmee ze later succes boekte. Een beetje de Nelly Furtado van eind jaren 80. En dat is een groot compliment.

Bij Twilight Of A Champion komen na het getoeter van auto’s de blazers weer terug waarbij mijn gedachten naar een druk kruispunt in een grote stad gaan. Zo overdonderend dat de blazers geïntroduceerd worden, zo subtiel verdwijnen ze weer.

De afsluiter The Mercy Beat opent met een stukje gitaarspel dat zo door Johnny Marr van The Smiths had kunnen zijn. Dus hier sluit Infected af waar Dusk verder gaat. Daar verleend Johnny Marr dus daadwerkelijk zijn medewerking als voltallig lid van The The.