Orange Juice - You Can't Hide Your Love Forever (1982)

Eerste release op Polydor. De plaat was eigenlijk al af toen Polydor op de proppen kwam. De plaat opnieuw opgenomen de originele versie is later verschenen als 'the Ostrich Graveyard"
De charme van de nummers zit hem in de onafheid (op het eerste gehoor) vals klinkende zang, onverwachte (gitaar)wendingen. Soms drie akkoorden tot complexe akkoordenschema's als in Dying Day en de Al Green cover L.O.V.E. eignlijk een musthave voor Franz Ferdinand fans.

Ik ken eigenlijk alleen Tender Object, maar iemand die me meer post punk in dat straatje kan aanraden? Voor de rest denk ik aan bands als Minutemen, Gang of Four, Warsaw en Public Image Ltd.

Dus een beetje meer de uptempo dingen.

Die vergelijking snap ik, alleen hoor ik hier wat meer caribische invloeden in, en wat minder de hoekige funk van genoemde artiesten.

@Harco: probeer ook eens label-genoot Josef K deze of deze verzamelaar

Oorspronkelijke label (postcard) had ook nog Aztec Camera. Verder vind je op Statik-label oa Medium Medium (later C-Cat Trance), Positive Noise, en op Factory A Certain Ratio - die laatste band hele koele afstandelijke muziek. Warsaw is gewoon punk en PIL is weer een heel ander vaatje. Gang of Four gingen min of meer vanaf het tweede album commerciëler spelen; later kwamen er net als bij de Human League nog 2 dames bij (en toen vond ik het te glad).

@DR - dat "Caribische" geluid vind je ook terug bij Aztec Camera: "All I want Is Everything". De puntige gitaarriffs is vaak de reden waarom een link met FF wordt gelegd; zowel Aztec Camera als Orange Juice leunen ook sterk op de zanglijn. Josef K heeft imo meer dat gitaargedrevene: korte, puntige songs: lp met 12 nummers duurt 32 minuten.

Dankjewel.

Fire Engines is ook wel enigszins vergelijkbaar, al is dat wel wat meer punk, maar zeker een aanrader.

Dit is heerlijke muziek! Vandaag gevonden via the Stone Roses. Mooie ontdekking deze band!

Probeer dan ook zeker labelgenoten Aztec Camera - is iets meer in de richting van Lloyd Cole & The Commotions; en probeer ook Josef K.(idem) - draai dat en snap waar der Franz (F.) de mosterd haalde.

Bedankt! Nu net allemaal even geluisterd, Aztec camera wil ik wel wat meer van luisteren, klinkt goed. Ook de andere albums van Orange Juice geluisterd en ik moet concluderen dat dit album in zijn geheel toch het beste klinkt!

Falling and Laughing van Orange Juice was de eerste single op het fameuze Postcard label. Kenmerkend was het motto: the sound of young Scotland en het logo (even aanklikken):

http://www.tangents.co.uk/tangents/main/2006/april/graphics/postcard-cat.jpg

Iedere single ging idd vergezeld van een postcard en net als het grote Motown-label - the sound of young America - waren de hoesjes (geen foto's) zodanig uitgesneden dat het label (met de trommelende kat) zichtbaar was.

Net zoals de labels Fast Product (bekend van o.a. Earcom 2, met Joy Division) en Factory zou Postcard gaan fungeren als een soort 'incubator' voor jonge Schotse bands. Naast dit Orange Juice, Aztec Camera, Josef K hebben ook de Go-Betweens een single voor dit label opgenomen. Josef K - The Only Fun in Town is de enige lp die destijds op Postcard is uitgebracht - op vinyl een écht collector's item

De tragiek wil evenwel dat na een aantal singles de bands veelal opgepikt werden door een 'major'. In het geval van Orange Juice was het Polydor. In 1982 ging het label failliet (al zorgde oprichter, Alan Horne in '92 voor een herstart).

Waar Aztec Camera melancholie en (georkestreerde) melodie hoog in het vaandel heeft staan en Josef K (stads)neurose en de puntige 'rush' lijkt Orange Juice die twee goed te combineren: vanaf de starter, Falling and Laughing tot aan de ode Felicity weet het album te boeien en écht te vermaken. Dit is luisterwaardige pop van grote klasse. Word je van Josef K onrustig (je moet wat gaan doen, maar wat ...), word je van Aztec Camera soms week (oh, oh, ik kan er nix aan doen), stelt Orange Juice je in staat verder te gaan en met weemoed terug te blikken.

Gek genoeg boekte frontman Edwyn Collins zijn grootste succes in 1994 met de hit A Girl Like You - echt een klassieker en een nummer dat in de lijn van dit album ligt.

Wisselvallige,artistieke popplaat die in aanzet aardig klinkt maar uiteindelijk gewoon te weinig echt goede nummers bevat.Misschien was Orange juice er hier nog niet echt klaar voor want de opvolger Rip it up was al een stuk beter waarna ze op Texas fever hun hoogtepunt bereikten.Wel een vooral voor die tijd originele sound.

Oh man deze plaat luister ik al zo lang, maar nooit een comment hier achter gelaten. Staat vol briljante zoete en vrolijke popnummers met een vreemde feestelijke ironie. Briljante teksten, mooie melodieuze wendingen. Super toegankelijk maar verveeld nooit.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Orange Juice - You Can't Hide Your Love Forever (1982) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Orange Juice - You Can't Hide Your Love Forever (1982)
You Can't Hide Your Love Forever, het debuutalbum van de Schotse band Orange Juice, deed in 1982 niet heel veel, maar blijkt achteraf bezien een verrassend veelzijdig, overtuigend en zeker ook invloedrijk album

Het debuutalbum van het uit Glasgow afkomstige Orange Juice staat maar in weinig lijstjes met de beste of belangrijkste albums van 1982. Het album deed destijds ook niet zo heel veel, maar You Can't Hide Your Love Forever is met de kennis van nu een behoorlijk invloedrijk album. Het is bovendien een zeer memorabel album, want de popsongs van de Schotse band klinken ook na al die jaren nog aanstekelijk en eigenzinnig. Het zijn popsongs zoals die in de jaren 80 veel vaker werden gemaakt, maar de band rond Edwyn Collins verwerkte een aantal bijzondere invloeden, waardoor You Can't Hide Your Love Forever net wat anders klinkt dan de meeste andere albums uit die tijd. Het had in 1982 een veel beter lot verdiend.

De Schotse band Orange Juice werd in 1976 opgericht, maar kreeg pas in 1979 haar definitieve naam. Het debuutalbum van de band uit Glasgow verscheen in 1982, waarna in 1983 en 1984 nog twee albums volgden. Van de drie albums van Orange Juice is het debuutalbum You Can't Hide Your Love Forever wat mij betreft de beste. Het is een album dat me aan het begin van de jaren 80 overigens niet is opgevallen en daar stond ik zeker niet alleen in, want de band bleef ondanks een positief oordeel van de critici helaas relatief onbekend, wat er uiteindelijk voor zorgde dat de band werd gedumpt door haar platenmaatschappij.

Ik kwam Orange Juice zelf pas op het spoor toen in 1989 de solocarrière van voormalig bandlid Edwyn Collins begon. Edwyn Collins zou halverwege de jaren 90 een culthit scoren met de single A Girl Like You, maar persoonlijk vind ik vooral zijn debuutalbum Hope And Despair uit 1989 en de albums die hij maakte nadat hij was hersteld van een zware hersenbloeding in 2005 veel interessanter. Door het debuutalbum van Edwyn Collins kwam ik op het spoor van de albums van Orange Juice, die ik pas goed kon beluisteren toen ze beschikbaar werden gemaakt op de streaming media diensten.

Met name het in 1982 verschenen debuutalbum van Orange Juice is een album dat destijds een veel beter lot had verdiend. Op You Can't Hide Your Love Forever maakt Orange Juice frisse jaren 80 pop, die een belangrijke inspiratiebron zou worden voor bands die uiteindelijk een stuk succesvoller waren dan de band uit Glasgow. Luister naar You Can't Hide Your Love Forever en je hoort flarden van The Style Council, Aztec Camera, The Smiths, Spandau Ballet en ook Franz Ferdinand en Belle And Sebastian, die allen pas na of zelfs ver na Orange Juice zouden debuteren.

De muziek van Orange Juice bevat invloeden uit de postpunk die aan het eind van de jaren 70 kwam opzetten, maar You Can't Hide Your Love Forever bevat ook een blauwdruk van de opgewektere popmuziek uit de jaren 80. De band laat op haar debuutalbum bovendien horen een goede neus te hebben voor tijdloze popsongs. Het debuutalbum van de band uit Glasgow klinkt ruim 40 jaar na de oorspronkelijke release bij vlagen ietwat gedateerd, maar een groot deel van de songs klinkt ook na al die jaren nog fris en urgent.

Het is niet moeilijk om je voor te stellen dat Orange Juice met wat meer geluk had kunnen uitgroeien tot een van de vaandeldragers van de popmuziek van de jaren 80. Met name het veelkleurige en vaak wat funky gitaarwerk en het energieke baswerk op het album springen nadrukkelijk in het oor, maar ook de zang van Edwyn Collins heeft iets bijzonders, waardoor de muziek van Orange Juice wat minder glad klinkt dan de muziek van een aantal van de hier boven genoemde volgelingen van de Schotse band.

Orange Juice kwam voort uit de postpunk scene, maar de band heeft zich op haar debuutalbum door van alles en nog wat laten inspireren en laat ook invloeden van onder andere Talking Heads, Roxy Music, The Modern Lovers en Chic horen op You Can't Hide Your Love Forever. De bonte mix aan invloeden is nog een extra reden om het debuutalbum van Orange Juice met terugwerkende kracht toe te voegen aan de memorabele albums van de vroege jaren 80. Erwin Zijleman

Er waren in de jaren 1979 tot '82 nogal wat groepen in de new wave die het na twee, drie albums voor gezien hielden, al dan niet gedwongen. Fischer-Z is de bekendste, mijn vorige halte Secret Affair is er ook zo één. Hier echter een debutant, eentje die het echter eveneens slechts drie albums volhield.
Een groep die enkele overeenkomsten heeft met labelgenoten Josef K, dat al na één album sneuvelde. Laat onverlet dat hun eerste single op het label verscheen van de drummer van Orange Juice en dat gitarist/violist Malcolm Ross later bij de Sinaasappeltjes belandde.

Terzake. Hierboven lovende verhalen over het relatief onbekende Orange Juice uit Glasgow. Op 1 november 1981 betrad L.O.V.E. Love de Britse hitlijst, om de week erna op #65 te blijven steken, oorspronkelijk een hit voor Al Green uit 1975. Het was de eerste voorsmaak van elpee You Can't Hide Your Love Forever uit het jaar erna. Soms eigenzinnige zanglijnen van Edwyn Collins, waarbij ik vaak het gevoel heb dat hij uit de bocht gaat vliegen - maar hij doet dat niet.
In Untitled Melody een vleugje blues, echter volledig ondergedompeld in het alternatieve gitaarliedjesstijl van de Schotten, waarbij bassist David McClymont zijn instrument bespeelt als was het een gitaar: nogal wat solonoten in de hoge registers en in bijvoorbeeld afsluiter In a Nutshell ook akkoorden, al dan niet gebroken.

De aftrap was met Falling and Laughing frivool in z'n funkpopsaus, swingend en vrolijk. Een andere kleur is bijna vaudeville, zoals in Intuition Told Me (Part 1) gebeurt, Satellite City als een kruising tussen Amerikaanse funk (blazers) en Afrikaanse pop (gitaar), blues in Consolation Prize. In de Angelsaksische wereld heet dit jangle pop, een andere benaming die de lading niet geheel dekt. Dat ze daarbij steeds met verrassend sterke liedjes op de proppen komen, laat horen welk een potentie deze groep had. Als één der sterkste voorbeelden zou Dying Day kunnen gelden.

Felicity kwam eind januari '82 tot #63 en eind februari 1982 belandde het album in het VK in z'n eerste week meteen op #21. Daarmee was Orange Juice in deze fase meer een album- dan een singlegroep.

De reis vervolgt bij de tweede van de Amerikaanse Wipers, waar het er aanmerkelijk steviger en grimmiger aan toegaat.